ปัญหาแรงงานหญิงในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 คือการไม่เท่าเทียมกันและการเลิกจ้าง

เมื่อบริเตนเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1914 ผู้หญิงหลายพันคนเข้าร่วมการเป็นแรงงาน เพราะผู้ชายถูกส่งไปแนวหน้าทั้งหมด

พวกเธอรับช่วงต่องานด้านวิศวกรรมและตำรวจ และกลายเป็นพนักงานธนาคาร และนักดับเพลิง พวกเธอครองอุตสาหกรรมการผลิตซึ่งก่อให้เกิดการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของอุตสาหกรรมการผลิต

นอกจากชีวิตประจำวันและการผลิตแล้ว ผู้หญิงยังมีส่วนร่วมในการผลิตอาวุธ ผลิตกระสุนปืนใหญ่ หน้ากากป้องกันแก๊สพิษ รถถัง เรือ เครื่องบิน ทุ่นระเบิด และกระสุนต่างๆ

งานเหล่านี้ไม่เพียงแต่ยากเท่านั้น แต่ยังเป็นอันตรายอีกด้วย ผู้หญิงในโรงงานอาวุธยุทโธปกรณ์มีผิวเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเนื่องจากการรับทีเอ็นทีบ่อยครั้ง และได้รับการขนานนามว่าชื่อเล่น 'นกขมิ้น' ผู้หญิงหลายร้อยคนเสียชีวิตจากการสัมผัสกับ TNT และสารเคมีอันตรายอื่นๆ มากเกินไป

แม้จะทำงานที่อันตรายเหล่านี้ แต่ค่าจ้างของผู้หญิงก็ต่ำกว่าผู้ชายที่มีตำแหน่งคล้ายกันมาก ในปี 1918 คนงานหญิงบนรถโดยสาร รถราง และรถไฟใต้ดินในลอนดอนได้นัดหยุดงานต่อสู้เพื่อค่าจ้างที่เท่าเทียมเพื่อการทำงานที่เท่าเทียมกัน

อาวุธเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ดังนั้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้หญิงจำนวนมากผลิตอาวุธ ดังนั้นจึงรับประกันว่าจะมีการเสริมอาวุธแนวหน้า

พวกเธออยู่ในอุตสาหกรรมต่าง ๆ ตั้งแต่ของใช้ในชีวิตประจำวันไปจนถึงอาวุธและกระสุน จากคนงานทั่วไป ไปจนถึงตำรวจ เรียกได้ว่าเติมเต็มช่องว่างทั้งหมดหลังจากที่ผู้ชายเข้าสู่แนวหน้าและทำให้ทั้งสังคมทำงานได้ตามปกติ

การทดลองทางเคมีและตำแหน่งการวิจัยทางวิทยาศาสตร์จำนวนมากยังดำเนินการโดยผู้หญิง แต่ตำแหน่งเหล่านี้เป็นอันตรายมาก แต่ก็ยังต้องทำ

หลังสงคราม ผู้หญิงจำนวนมากถูกไล่ออกเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับทหารผ่านศึกที่กลับมา