อยากมีรักดีๆก็ต้องมีรักเดียว

ในการพูดถึงความรักไม่ว่าในสถานะใด มันคือสิ่งสวยงามเสมอ แม้ตอบจบจะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ก็ตาม ความรักไม่ได้ฆ่าใครให้ตายได้ แต่สิ่งที่ทำให้เราตายได้คือความรู้สึกของตัวเราที่มันทำลายทำร้ายจิตใจของเราเองต่างหาก..เจ็บแต่จบยังดีกว่าไม่มีวันจบแต่เจ็บตลอดไป..เราเลือกได้ว่าจะให้เป็นแบบไหน บางคนตั้งสเปคคาดหวังกับอีกคนมากมาย แต่เรากลับไม่ได้คาดหวังตัวเองว่าดีพอหรือพอดีไหม...ณ จุดจุดนึงเราจะไม่ได้นึกถึงหน้าตา ผิว อายุ การเงิน หรืออะไรก็แล้วแต่

เราจะเลือกคนที่คุยด้วยอยู่ด้วยแล้วสบายใจ จริงอยู่การเงิน ความมั่นคงคือสิ่งที่ต้องมี แต่จะแปลกอะไรเล่าในเมื่อเราอยากกลับบ้านมีบ้าน มีคนรัก มีคนรักเรา มีข้าวสวยร้อนๆ 1จาน อยู่กับคนที่เรารักหรือคนที่รักเราก็เท่านั้นเอง ..บางทีบ้านคือสิ่งที่ใครๆก็อยากกลับมาพักเหนื่อย..แต่เรากลับเป็นสิ่งที่ต้องทำให้อีกคนเหนื่อยกว่าเดิมแล้วใครจะกลับมา

..การพูดคุยการสื่อสารคือสิ่งที่ต้องมี อย่าคิดเองเออเอง มีอะไรต้องเคลียร์ อย่าปล่อยเลยผ่านไป เพราะถ้าปล่อยความห่างเหินและความเหินห่างจะมีช่องว่างแทรกเข้ามา การปล่อยมือ คือการปล่อยให้มือที่สามเข้ามา และอย่ามัวไปโทษมือที่สามเลย เพราะมือเราสองคนสองมือต่างหากที่รักกันไม่มากพอ...

ถ้าเรารักกันมากพอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..มันจะมีความรักเข้ามาทำให้เราทั้วคู่มีสติในการตัดสินใจ ชีวิตคู่นอกจากความรักยังต้องมีความซื่อสัตย์ทั้งต่อหน้าและลับหลัง..ควบคู่กันไป รักคือสิ่งสวยงาม..อยู่ที่มุมมองและมุมเทาๆของคนแต่ละคนที่มีว่าคุณจะเลือกใช้มุมไหนกับใครก็เท่านั้นเอง ไปคะกลับไปพูดคุยจับมือกันให้แน่นๆรักให้เหมือนคนที่ไม่เคยถูกรัก..รักต้องมากพอ..เช่นกัน