สมหวัง

" การที่ได้เข้ามาอยู่ในวงดนตรีที่โรงเรียนนี้ เป็นความฝันอันดับหนึ่งของฉันเลย ในที่สุดก็ได้เข้ามาอยู่ซักที ในวงนี้มี พีท มือกลอง1 แก๊สมือกีต้าร์รวมฉันเป็น2 เบสมือเบส1 กวินมือคีย์บอร์ด1 เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวเลยแหละ เราไปประกวดมาก็หลายที่ ผ่านอะไรมาด้วยกันก็เยอะ ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนฉันก็เจอมาหมดเเล้ว ในวงเนี่ยทุกคนสนิทกันหมดเลยแต่ฉันกับพีทเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนก็อาจจะสนิทมากกว่าคนอื่นๆ ตอนปี 1 เนี่ยอะไรๆมันก็ยังไม่ค่อยลงตัวไม่ว่าจะเรื่องสถานที่ซ้อมดนตรีหรือแม้กระทั่งครูผู้ฝึก พวกเราเนี่ยข้องกับครูม้ากกก แต่ก็ทนมาตลอด พวกเราเลยจะสนิทกันเป็นพิเศษมีอะไรก็ปรึกษากันเองตลอด แล้วช่วงนั้นเนี่ย ฉันกับแก๊สก็ไปกินข้าวด้วยกันบ่อย เวลามีอะไรก็โทรคุยกันตลอดเลย แต่ส่วนมากไม่ค่อยคุยกันเรื่องเพลง จะคุยกันเรื่องเกมมากกว่า ฮ่าๆ เราเล่นกันมาแบบนี้จนขึ้นปี2 แก๊สเริ่มมีความแปลกไปไม่เหมือนแต่ก่อนเวลาคุยกันก็ไม่ค่อยสบตา เวลาโทรหากันก็อมยิ้มบ่อยๆ ฉันจึงตัดสินใจถามไปตรงๆว่าแก๊สเป็นอะไร และใช่จริงๆด้วย แก๊สขอฉันเป็นแฟนนน อ้ากกกกก เขินแทบบ้า โง้ยยย สรุปเราทั้งก็เป็นแฟนกัล ใช้ชีวิตแบบแฮปปี้ในทุกวัน วันนั้นก็อยู่ในห้องซ้อมกันปกติ แต่ว่าทุกคนออกไปซื้อขนมกันหมดเหลือแค่ฉันและพีทที่ยังต้องแกะเพลงกันอยู่ในห้อง เราก็นั่งปรึกษากันปกติ แต่ดูสายตาที่พีทมองมานั่นดิ ทำไมมันทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงจัง บ้าจริง เลิกๆๆ เอาออกไปจากหัว แล้วพอฉันจะเอื้อมไปหยิบปากกามือก็ดันมาโดนกันอีก เอื้อก รู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตยังไงก็ไม่รู้แฮะ พวกแก๊กก็กลับเข้ามาและฉันก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากนั้นก็นั่งซ้อมเพลงกัน ตอนเย็นก็กำลังจะกลับบ้านแต่พีทก็ชวนฉันเล่นบาสฉันไม่รู้จะทำยังไงเลยปฎิเสธไปเพราะเกรงใจแก๊ส พอกลับถึงบ้านฉันก็ลองถามใจตัวเองว่า ความจริงแล้วฉันชอบใครกันแน่ ซึ่งนั่นก็ทำให้ฉันได้บอกเลิกเเก๊สเพราะความลังเลของฉัน หลังจากนั้นก็ประกวดวงในรอบแรกๆกันมาเรื่อยๆ จนถึงรอบชิงชนะเลิศ รอบนี้เป็นรอบที่ฉันมีความสุขมากที่สุด เพราะความที่หวังจะชนะแล้วฉันกับพีทก็ได้ใกล้ชิดกันมาเรื่อยๆอีก เมื่อจบการแข่งขันลงแล้ว ฉันก็คิดที่จะสารภาพรักกับพีทในวันที่ไปฉลองด้วยกัน แต่อีกใจนึงฉันคิดว่าถ้าฉันบอกไปแล้วพีทไม่ได้คิดแบบนั้นล่ะ มันเลยทำให้ฉันกังวลเวลาผ่านไปผลประกาศออกมาว่าวงเราชนะ ฮู่เล่ แต่ว่าอีกเรื่องที่ฉันยังค้างค้าคือพีท พอวันนั้นมันมาถึง วันที่ไปฉลอง ฉันตัดสินใจที่จะไม่ไปและเลือกที่จะไม่บอกกับพีทว่าฉันรู้สึกอย่างไร เพราะฉันคิดว่าฉันควรหยุดความรู้สึกนี้ มันไม่ควรถลำลึกไปกว่านี้ หลังจากนั้น ฉันก็ได้แต่มองดูพีทอย่างห่างๆเพราะพีทได้ไปเรียนต่อที่ไกลจากฉันมาก ฉันอยากจะทักไปถามว่า เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย แต่ความกล้าของฉันมันไม่มากพอ และฉันก็ไม่ได้เจอพีทอีกเลย ...... "