หินเรืองแสงของพิพิธภัณฑ์เหมืองแร่สเตอร์ลิงฮิลล์

พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่สเตอร์ลิง ฮิลล์ ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา ขึ้นชื่อเรื่องการจัดแสดงนิทรรศการที่ชวนดื่มด่ำและให้ความรู้มากมาย แต่ขึ้นชื่อเรื่องแร่ธาตุเรืองแสงจำนวนมาก

มีการจัดแสดงนิทรรศการเรืองแสงตามผนังของอุโมงค์สายรุ้งที่เรียกว่าอุโมงค์ซึ่งถูกขุดขึ้นในปี 1990 ผนังของอุโมงค์เรียงรายไปด้วยแร่ธาตุหายากที่เรืองแสงสีเขียวสดใสและสีแดงภายใต้แสงอัลตราไวโอเลต

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้แต่เดิมเป็นเหมืองสังกะสีเก่าแก่และเก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ โดยเปิดในปี 1739 เมื่อเหมืองปิดตัวลงในปี 1986 Richard และ Robert Hauck ได้ซื้อมันมา และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ในปี 1990

เครดิตภาพ: noaamichael/instagram

แร่ที่ขุดที่นี่มีเนื้อหาที่อุดมสมบูรณ์อย่างเหลือเชื่อ โดยมีสังกะสีโดยเฉลี่ยมากกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ และเกิดขึ้นในตะเข็บหนาที่ลึกลงไปใต้พื้นผิวมากกว่า 2,550 ฟุตผ่านอุโมงค์ที่มีความยาวรวมกว่า 35 ไมล์

สเตอร์ลิง ฮิลล์ คือขุมสมบัติของแร่ธาตุ เมื่อรวมกับเหมืองแฟรงคลินที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางเหนือ 2.5 ไมล์ พบแร่ชนิดต่างๆ มากกว่า 350 ชนิดที่นี่ ซึ่งเป็นสถิติโลกสำหรับพื้นที่ขนาดเล็กเช่นนี้ สิ่งเหล่านี้มากกว่าสองโหลไม่พบที่ไหนในโลก เหมืองแห่งนี้มีชื่อเสียงในด้านแร่ธาตุเรืองแสงไม่แพ้กัน แร่ต่าง ๆ เกือบ 90 ชนิดได้รับการบันทึกว่าเป็นฟลูออเรสเซนต์

Geology.comอธิบายถึงสาเหตุของการเรืองแสงในแร่ธาตุ อ้างจากเว็บไซต์:

แร่ธาตุทั้งหมดมีความสามารถในการสะท้อนแสง นั่นคือสิ่งที่ทำให้พวกเขามองเห็นได้ด้วยตามนุษย์ แร่ธาตุบางชนิดมีคุณสมบัติทางกายภาพที่น่าสนใจที่เรียกว่า "เรืองแสง" แร่ธาตุเหล่านี้มีความสามารถในการดูดซับแสงจำนวนเล็กน้อยชั่วคราว และในทันทีจะปล่อยแสงที่มีความยาวคลื่นต่างกันออกไปในปริมาณเล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นนี้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสีชั่วคราวของแร่ธาตุในสายตาของผู้สังเกตของมนุษย์

การเปลี่ยนสีของแร่ธาตุเรืองแสงจะน่าตื่นตาตื่นใจที่สุดเมื่อเรืองแสงในความมืดด้วยแสงอัลตราไวโอเลต (ซึ่งมนุษย์มองไม่เห็น) และปล่อยแสงที่มองเห็นได้

ตามบทความบนเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยวอชิงตันในเซนต์หลุยส์ แร่ประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์เป็นแร่เรืองแสง

เครดิตภาพ: victoriatretno/instagram

เครดิตภาพ: Jeff Glover/Smithsonian

เครดิตภาพ: Jeff Glover/Smithsonian

เครดิตภาพ: Jeff Glover/Smithsonian

เครดิตภาพ: Jeff Glover/Smithsonian