เราแต่งงานกัน ตอนที่ฉันอายุ 15 และเขาอายุ 17

ในสมัยนั้น คนอายุเท่านี้ก็แต่งงานกันหมดแล้ว

มีเศรษฐีส่งแม่สื่อมาสู่ขอ แต่ฉันก็ปฏิเสธไป และบอกพ่อกับแม่ว่า ฉันจะแต่งงานกับคนคนนี้

ไม่มีใครเห็นด้วยกับฉัน

แต่ฉันก็แต่งกับเค้า งานแต่งเราเป็นเพียงงานแต่งเล็ก ๆ และญาติทางฝั่งฉันแทบไม่มีใครมางานเลย มาแค่แม่กับพ่อ กับพี่สาว แค่ 3 คน ทุกคนคงจะอับอายที่ฉันแต่งงานกับคนจนๆ

แต่พวกเค้าจะรู้อะไร

ที่ผ่านมาฉันได้ข่าวว่า เศรษฐีที่เคยสู่ขอฉัน เค้ามีเมียไปแล้ว 3 คน และเมียน้อยอีกหลายคน ถ้าวันนั้นฉันเลือกเค้า ฉันอาจเป็นแม่ม่ายไปแล้ว

การเป็นแม่ม่ายในสมัยก่อนไม่สนุกหรอก มันลำบาก มันแย่ และมีแต่คนดูถูก

ชีวิตของฉันฉันรู้ว่าตัวเองควรเลือกอะไร ถึงมันจะขัดใจใครหลายคน แต่ฉันก็ไม่สนใจ ฉันอยากแต่งกับคนที่ฉันจะสามารถอยู่ด้วยไปได้ตลอดชีวิต

จริง ๆ เราก็ไม่ใช่คู่ที่ไม่เคยทะเลาะกัน หรือมีเรื่องที่เห็นด้วยกันไปหมด นิสัยเค้าบางอย่างฉันก็ว่ามันไม่ดี ฉันเองก็มีเรื่องที่ไม่ดีเยอะ

แต่คุณจะหาคนที่ดีสมบูรณ์แบบได้ที่ไหนหล่ะ ไม่มีหรอก

เราก็เหมือนคู่ทั่ว ๆ ไป ทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้าง หลายอย่าง แต่อย่างหนึ่งคือเราไม่เคยทิ้งกัน

ถึงจะทะเลาะกันแรงแค่ไหน เราก็ไม่เคยคิดเลิกกัน ฉันไม่มีความคิดนี้อยู่ในหัว

ก็แค่อยู่กับสิ่งที่เค้าเป็น และเค้าก็แค่ต้องอยู่กับสิ่งที่ฉันเป็น มันก็ไม่ได้ยากอะไรนักหรอก ลองดูสิ ไม่ต้องเข้าใจกันทั้งหมด หรือไม่ต้องไม่เคยทะเลาะกัน

แค่ยอมรับว่าอีกคนเป็นยังไง ยอมรับนิสัยกันให้ได้

อย่าว่าแต่ร้อยปีเลย พันปีก็ยังอยู่ด้วยกันได้