Rani Ki Vav ราชินีแห่งสเต็ปเวลล์ในอินเดีย

Rani Ki Vav เป็นบ่อน้ำแบบขั้นบันไดสมัยศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่ในเมือง Patan ในรัฐคุชราตของอินเดียริมฝั่งแม่น้ำ Saraswati กล่าวกันว่าบ่อน้ำขั้นบันไดนี้สร้างขึ้นโดยอุดายามาติราชินีม่ายแห่งภีมเดฟที่ 1 (ค.ศ. 1022 ถึง ค.ศ. 1063) ประมาณ ค.ศ. 1050 เพื่อรำลึกถึงกษัตริย์ ภิมเดฟอีเป็นบุตรชายของ Mularaja ผู้ก่อตั้งของราชวงศ์ Solanki ของ Anahilwada Patan ต่อมาบ่อน้ำขั้นบันไดถูกน้ำท่วมโดยแม่น้ำ Saraswati ที่อยู่ใกล้เคียงและได้ถูกทำให้จมลงไปจนถึงปลายทศวรรษที่ 1980 เมื่อมีการขุดค้นพบโดยนักโบราณคดี เมื่อได้รับการบูรณะจะพบรูปแกะสลักอันงดงามของบ่อน้ำขั้นบันไดอยู่ในสภาพที่เก่าแก่

บ่อน้ำขั้นบันไดเป็นรูปแบบที่โดดเด่นของแหล่งน้ำและระบบกักเก็บน้ำใต้ดินในอนุทวีปอินเดียและถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช พวกเขาพัฒนาอยู่ตลอดเวลาจากสิ่งที่เป็นพื้นดินปนทรายไปสู่งานศิลปะและสถาปัตยกรรมที่มีหลายชั้นอย่างประณีต Rani-ki-Vav ถูกสร้างขึ้นในช่วงที่ช่างฝีมือมีความสามารถในการก่อสร้างขั้นบันไดสูงที่สุด รูปแบบสถาปัตยกรรม Maru-Gurjara สะท้อนให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในเทคนิคที่ซับซ้อนนี้และความงดงามของรายละเอียดและสัดส่วนที่ยอดเยี่ยม Rani-Ki-Vav ได้รับการยกย่องให้เป็นราชินีแห่งบ่อน้ำขั้นบันไดของอินเดีย Chand Baoriในรัฐราชสถานเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมของเทคโนโลยีนี้

ได้รับการออกแบบให้เป็นวิหารฤๅษีที่เน้นความศักดิ์สิทธิ์ของน้ำแบ่งออกเป็นบันไดเจ็ดชั้นพร้อมแผงประติมากรรมที่มีคุณภาพสูงทางศิลปะ มีประติมากรรมหลักมากกว่า 500 ชิ้นและรูปปั้นรองอีกกว่าพันชิ้นที่รวมภาพทางศาสนาตำนานและภาพทางโลกซึ่งมักอ้างอิงถึงงานวรรณกรรม ระดับที่สี่ลึกที่สุดและนำไปสู่ถังสี่เหลี่ยม 9.5 ม. x 9.4 ม. ที่ความลึก 23 ม. บ่อน้ำตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของคุณสมบัติประกอบด้วยเพลาเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 ม. และลึก 30 ม. ตัวอาคารมีขนาด 64 เมตรคูณ 20 เมตร

ด้านล่างขั้นตอนสุดท้ายของบ่อน้ำมีประตูที่นำไปสู่อุโมงค์ยาว 30 กิโลเมตรซึ่งเปิดที่เมือง Sidhpur ใกล้เมืองปาตัน มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นประตูหนีภัยซึ่งกษัตริย์สามารถใช้ในกรณีที่พ่ายแพ้ในช่วงสงคราม ขณะนี้อุโมงค์ถูกปิดกั้นด้วยหินและโคลน

ในศตวรรษที่ 13 การเปลี่ยนแปลงธรณีภาคนำไปสู่น้ำท่วมครั้งใหญ่และการหายไปของแม่น้ำสรัสวดีซึ่งหลังจากที่อ่างขั้นบันไดหยุดทำหน้าที่เป็นบ่อน้ำ เหนือสิ่งอื่นใดมันฝังทรัพย์สินไว้ภายใต้รอยกรีดหลายชั้นเป็นเวลาเกือบเจ็ดศตวรรษ เป็นตะกอนที่เกิดจากน้ำท่วมที่เกิดขึ้นในช่วงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์นี้ซึ่งอนุญาตให้มีการอนุรักษ์ Rani-ki-Vav ไว้เป็นพิเศษจนกว่าจะค้นพบเมื่อไม่ถึง 30 ปีก่อน

Rani ki vav ถูกรวมอยู่ในรายชื่อมรดกโลกของ UNESCO เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2014