เมืองเก่าของ Ghadames

Ghadames หรือที่รู้จักกันในชื่อ“ ไข่มุกแห่งทะเลทราย” เป็นเมืองโอเอซิสในเขต Nalut ของภูมิภาค Tripolitania ทางตะวันตกเฉียงใต้ของลิเบีย เป็นเมืองก่อนยุคซาฮาราที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งและเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของการตั้งถิ่นฐานแบบดั้งเดิม เมืองนี้มีประชากรราว 10,000 คนโดยส่วนใหญ่เป็นชาวเบอร์เบอร์ซึ่งอาศัยอยู่ในบ้านอิฐและปาล์มโคลนแบบดั้งเดิมที่รวมตัวกันแน่นเหมือนรังผึ้ง บ้านมีสถาปัตยกรรมแนวตั้งโดยทั่วไปชั้นล่างใช้สำหรับเก็บของใช้จากนั้นอีกชั้นสำหรับครอบครัวและที่ด้านบนระเบียงเปิดโล่งสงวนไว้สำหรับผู้หญิง ทางเดินบนดาดฟ้าช่วยให้ผู้หญิงสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระโดยปกปิดจากมุมมองของผู้ชาย โครงสร้างที่ยื่นออกมาครอบคลุมตรอกซอกซอยระหว่างบ้านที่สร้างเครือข่ายทางเดินใต้ดินเกือบทั้งหมด

ภาพถ่ายโดย George Steinmetz

Ghademes เป็นเมืองเก่า บันทึกแรกเกี่ยวกับ Ghadames ตั้งแต่สมัยโรมันเมื่อการตั้งถิ่นฐานนี้รู้จักกันในชื่อ Cydamus ซึ่งเป็นเมืองที่มีป้อมปราการย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ปัจจุบันเป็นเมืองโอเอซิสขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ติดกับสวนปาล์ม ไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดที่ยังหลงเหลืออยู่ตั้งแต่สมัยเบอร์เบอร์โปรโตประวัติศาสตร์หรือช่วงการปกครองของโรมัน แต่รูปแบบสถาปัตยกรรมในประเทศที่โดดเด่นทำให้Ghadamèsแตกต่างจากเมืองก่อนยุคซาฮาราอื่น ๆ และการตั้งถิ่นฐานที่ทอดยาวไปตามขอบด้านเหนือของทะเลทรายจากลิเบียถึงมอริเตเนีย เมืองประวัติศาสตร์Ghadamèsมีลักษณะเป็นวงกลมโดยประมาณประกอบด้วยบ้านหลายหลัง กำแพงด้านนอกที่เสริมแรงของบ้านที่อยู่ริมเมืองก่อให้เกิดกำแพงป้อมปราการ สิ่งที่แนบมาในเมืองขั้นพื้นฐานนี้ถูกเจาะเข้าที่นี่และที่นั่นด้วยประตูและป้อมปราการ

บ้านมีอย่างน้อยสองชั้นหลัก ชั้นล่างซึ่งอาจจมลงสามารถเข้าถึงได้โดยประตูเดียวที่เปิดออกไปสู่โถงทางเดินแคบ ๆ ที่นำไปสู่ห้องรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่จัดเก็บเสบียง ด้านหลังมีบันไดที่นำไปสู่ชั้นบนที่กว้างขวางกว่ามาก โดยทั่วไปชั้นแรกจะมีห้องใต้หลังคาและห้องนอนและบางครั้งก็เป็นห้องนั่งเล่น บางครั้งมีชั้นสองที่มีเค้าโครงคล้ายกัน พื้นที่ใช้สอยระดับพื้นดินรุกล้ำเข้าไปในทางเดินที่ปิดล้อมด้วยคนตาบอดตามผนังชั้นล่างซึ่งเปิดสู่เมืองกลายเป็นร้านค้ามากกว่าถนนจริง ที่ระดับของระเบียงมีเพียงส่วนที่ยื่นออกมาจากห้องใต้หลังคาที่ยกสูงขึ้นเหนือหลังคาโดยมีผนังกั้นต่ำ

ระเบียงของบ้านที่อยู่ติดกันเชื่อมต่อกันเพื่อสร้างทิวทัศน์ของเมืองแบบเปิด ระเบียงเป็นพื้นที่ของผู้หญิงและให้อิสระกับพวกเธอมากมาย การสื่อสารระหว่างระเบียงทำให้พวกเขาเป็นเพื่อนกับเพื่อนบ้านและยังสามารถเคลื่อนย้ายเกี่ยวกับ 'หลังคา' ของเมืองได้ ร้านค้าที่อยู่ในระดับพื้นดินมักสงวนไว้สำหรับผู้ชาย

ส่วนเก่าของเมืองได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 1986