มาไม่รู้ตัว!

สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นกระทู้ที่ 5 แล้ว หลังจากที่เราหายไปหลายวัน วันนี้เราก็มีเรื่องเล่ามาอีกเช่นเคย

ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว เราต้องขอเกริ่นก่อนว่า เมื่อก่อนเรามี"กุมารี"องค์นึง ชื่อว่าพี่น้ำทิพย์ คือเราก็ไม่เคยเห็นตัวเขาหรอกนะ แต่ตอนที่เรายังมีเขาอยู่อ่ะเรารู้สึกว่าเราไม่เหงาเลย เราไม่เคยรู้สึกเหมือนว่าเราอยู่คนเดียว ไม่ว่าเราจะทำอะไร ไปที่ไหน ก็เหมือนมีเขาอยู่กับเราตลอดเวลา แต่บังเอิญมันมีอยู่วันนึง วันนั้นเราไม่สบายหนักมาก เราไม่ได้ไปโรงเรียนมาประมาณ 3 วัน แล้วก็ประกอบกับว่า ช่วงนั้นเป็นวันเกิดเราด้วย เพื่อนที่โรงเรียนเราอ่ะที่สนิทกับเรา เขาก็เลยจะมาเซอร์ไพรส์เราด้วยการซื้อของขวัญมาให้ ซึ่ง เพื่อนเราก็ไม่ได้โทรมาบอกเราก่อนนะว่าจะเข้ามาหา แล้ววันนั้นเราก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย วันนั้นที่เราจำได้คือเรานอนป่วยอยู่ ที่บ้านเรา เรามันมีเพื่อนคนนึงอ่ะมาถึงปุ๊บเคาะเรียก เคาะประตูเรียกเรา เราก็งงว่าเอ๊ะใครเรียก เราก็เลยตะโกนออกไปว่า" เออเดี๋ยวไปเปิด "แล้วจังหวะที่เรากำลังเดินไปอ่ะ ไอ้เพื่อนเราอ่ะมันเสือกเปิดประตูเข้ามาก่อน นึกภาพออกไหมคะจังหวะที่เรากำลังเดินไปถึงประตูอ่ะแต่เพื่อนเราดันเปิดสวนเข้ามาแล้วจังหวะนั้นเลยอ่ะมันมีเสียงกรี๊ด ที่ดังมาก อยู่ข้างหูเรา เราก็สะดุ้งแล้วก็นิ่งไปพักนึง จนเพื่อนไอ้คนที่เปิดประตูอ่ะ มันทักขึ้นมาว่า

เพื่อน: มีอะไรหรือเปล่ามึง

เรา: เมื่อกี้มึงได้ยินเสียงอะไรกันไหม

เพื่อน: ไม่ได้ยินนะ ทำไมหรอ?

เราก็เงียบแต่เราก็หันหน้าไปมองเพื่อนอีกคนในกลุ่ม ซึ่งคนนี้เป็นคนมีเซ้นและจิตอ่อนมาก ซึ่งในตอนนั้นมันหน้าเสีย มันเราบอกว่า

เพื่อนที่มีเซ้น: เออกูได้ยิน

เรา: เออที่หลังถ้ามึงจะมาหากูช่วย โทรมาบอกกูก่อนนะ อย่ามากันแบบนี้อีกเขาไม่ชอบ

พวกมันก็เลยปิดประตูห้องนอนเลย และหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น เพื่อนเราก็ไม่เคยมาบ้านเราอีกเลย...

จบแล้วจ้า ถ้าเราพิมพ์หล่นหรือพิมพ์ไม่เข้าใจตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะคะ