วันนึงฉันเดินเข้าป่า

วันนึงฉันเดินเข้าป่า

เสาวนิจ ชอบการเดินทาง สิ่งเดี่ยวที่  เสาวนิจ  คนพบในตัวเองคือ  การเดินทางไปในทุกที่ที่แปลกใหม่ท้าทายและไม่ยึดติด

สายป่าหรือการเดินป่า  ที่จริงชอบธรรมชาติ ชอบป่าต้นไม้และภูเขามานั้น แต่พึ่งได้มีโอกาสเดินทางและสัมผัส คำว่า “วันนึงฉันเดินเข้าป่า”  เมื่อไม่กี่ปีมานี้ ด้วยอาชีพนักผลิตสารคดีที่ได้มีโอกาสเดินทางและเดินป่า

เดินป่าแบบคนป่า เดินป่าเพื่อบันทึกเพียงภาพและความทรงจำ

เดินทางเพื่อเอาตัวเองกลับไปคืนสู่ธรรมชาติบ้าง

จนมาช่วงหลังเดินป่าเพื่อสำรวจความสมบูรณ์ของป่า ทำไปทำไม เพราะมีคน มีหน่วยงานบอกป่าไม่สมบูรณ์ อยากจะยึดป่าเพื่อสร้างประโยชน์มากกว่าที่ผ่านมา โดยการทำ อ่าง ทำเขื่อนหรือต่างๆนานา ที่บอกว่าป่าไม่เหมือนเดิม

แล้วที่ฉันเดินป่ามา 5-6 ปี ที่ฉันเห็นมันไม่สมบูรณ์ตรงไหน ป่าที่สำรวจส่วนใหญ่คือป่าเทือกเขานครศรีธรรมราช ทอดยาวทางด้านจังหวัดพัทลุงบริเวณทิวเขาบรรทัด สันเขาติดกับ  สามจังหวัดคือ จังหวัด พัทลุง จังหวัดตรัง และจังหวัดสตูล 

ป่าเหล่านี้สมบูรณ์อยู่ ป่าเหล่านี้ยังผลิตน้ำเป็นแหล่งต้นน้ำที่ดีได้

ป่าเหล่านี้ยังเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่ามากมายและยังผลิตอาหารมากมายเป็นห่วงโซ่ของสัตว์มีชีวิต และ กลุ่มชาติพันธ์ “มันนิ” หรือที่คนเมืองมักเรียกเขาว่าซาไก  มีบางกลุ่มที่ยังอาศัยอยู่ในป่า

ป่ายังเป็นแหล่งอาหารของชาวบ้าน ป่ายังเป็นแหล่งของยารักษาโรค และป่ายังเป็นแหล่งสร้างความสัมพันธ์ในชุมชน  ป่ายังสร้างธารน้ำให้เราได้สัมผัส

เดินป่าไม่ได้ไปทำลายป่า อะไรที่จะทำลายป่าก็แบกกลับลงไปด้วยเสมอ

ดอกระฆังทอง หรือดอกคล้าย

บันทึกโดย เสาวนิจ  ปากบารา