คนเรานั้นจะมีเวลาอยู่ด้วยกันซักกี่วัน อ่ า นไปคิดไป

จะไปค้างสักคืนหนึ่ง แม่ไม่ ค่ อย ส บ าย คุณจะ ขั บ รถไปส่งฉันหน่อยได้ไหม ฝนตกหนักแบ บนี้ ไปรถโดยสารไม่สะดวกเลย สามี ซึ่งหน้าตา บู ด บึ้งมาตั้งแต่เช้า ไม่ตอบภรรย า แต่กลับ ก ร ะ ช า ก เสียงถามกลับไปว่า เมื่อวาน เธอซื้อเสื้อใหม่มาใช่ไหมเธอรับปากฉันแล้วนะว่าจะไม่ใช่เงินฟุ่มเฟือยเรายังต้อง ผ่ อ น บ้าน ผ่ อ น รถ ส่งลูกเรียน ค่าใช้จ่ายเยอะแยะ ทำไมไม่ช่วยกันประหยัด ภรรย า พูดออกมาเสียงเบา อย่างคนรู้สึกผิดว่า ที่แท้ คุณโ ก ร ธ เ รื่ อ งนี้นี่เอง ภรรย า ก้มหน้าจัดเสื้อผ้าเงียบ แล้วบอกสามีว่า วันนี้ มีรถโดยสารเข้าเมือง เที่ยวเดียว ฉันคงต้องรีบไปแล้วหละ คุณไม่ต้องไปส่งก็ได้ แล้วเธอก็ออกบ้านไป โดยสามีไม่สนใจเลย เพราะยัง โ ก ร ธ อยู่มาก ประมาณครึ่ง ชั่ วโมงผ่านไป สามีได้ยินเสียงเอะอะ บนถนน จึงออกไปดู แล้วจึงได้ยินผู้คนตะโกนกันว่า ฝนที่ตกหนัก เซ าะ ต ลิ่ ง จนสะพานเข้าเมืองได้ ข า ด ลง มีรถเมล์คันหนึ่ง ตก ลง ไปในน้ำด้วยสามีได้ยินดังนั้น ตก ใจ มาก กระ โดด ออกจากบ้านไปทันที

เมื่อไปถึงแม่น้ำ รถเมล์ที่ถูกเก็บกู้จากน้ำ เหลือเพียงซากเหล็ก สัมภาระกระเป๋าต่าง ของผู้โดยสารกระจัด กระ จาย มีการหาม ร่ า ง ของ ผู้ เ สี ย ชี วิ ต คนแล้วคนเล่า ขึ้นมาจากแม่น้ำชายหนุ่ม เฝ้ามองหาภรรย า ก็ไม่พบ ก็เ สีย ใจ เ จี ย น สิ้ น สติ เฝ้าถามหน่วย กู้ ภั ย ที่ทำงานอยู่ ว่า เห็นภรรย าผมบ้างไหม เธอใส่เสื้อ สี แ ดง กางเกงสีดำ ทุกคนส่ายหน้า บอกว่าไม่เห็น เวลาผ่านไปจนเกือบเย็น กู้ ภั ย หยุดการทำงาน เพราะไม่มี ผู้ เ สี ย ชี วิ ต ที่หาพบแล้ว จึงบอกชายหนุ่มว่า หั ก ห้ามใจเถอะนะ ภรรย าคุณ คงโดนน้ำ พั ดไปไกลแล้ว ชายหนุ่มเดินกลับบ้าน เหมือนคนไม่มี วิ ญ ญ า ณ ร้ อ ง ไห้ไป คร่ำ ค รวญ ไปตลอดทาง ในใจของเขา เฝ้าแต่ ค ร่ำ ค ร ว ญ ว่า ทำไม เราไม่ขับรถไปส่งเธอนะ เราไป ด่ า เธอทำไมว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย เสื้อตัวเดียว มันจะราคาเท่าไหร่กัน

 แต่เมื่อกลับถึงบ้าน คาดไม่ถึงว่าภรรย ากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มีอาหารอยู่บนโต๊ะ ในมือเธอ มีเสื้อกันหนาวเก่าตัวหนึ่ง ซึ่งเธอกำลัง เ ย็ บ ซ่ อ ม ชายเสื้อที่ รุ่ ย อยู่ คุณไปไหนมาคะ ภรรย ายังพูดไม่ทันจบ สามีก็ตรงเข้าไปกอดเธอจนแน่น คุณเป็นอะไร ร้ อ ง ไ ห้ ทำไม วันนี้ ฉันมัวเอาเสื้อไปคืนที่ร้าน เสียเวลาอ้อนวอนให้เขารับคืนไปมาก เลยไปขึ้นรถเมล์ไม่ทัน อากาศจะหนาวแล้ว ฉันเลยรื้อเสื้อเก่ามาซ่อม ก็พอใส่ได้อีกหลายปีนะคะ ฉันนี่ แ ย่ จริง ของเก่าก็ยังมี ไปซื้อของใหม่มาทำไม เ รื่ อ งบางเ รื่ อ ง เรา โ ก รธ จนลืมไปว่า มันไม่สำคัญเทียบเท่ากับ ความสุข ของเราเลยนะ เ รื่ อ งบางเ รื่ อ ง ไม่สำคัญเท่ากับ ความสุข ของคนที่เรารัก เรามีเวลาในโลกนี้ จำกัด เวลาที่ใช้ร่วมกัน ยิ่งจำกัด อะไรที่ไม่สำคัญมากพอ ก็อย่านำมาเป็นอารมณ์มากมายนักเลย คลั่งกับเ รื่ อ งเล็กน้อยไปไย