อย่ากินผมเลยได้ไหม

ผมชื่อปลานกแก้วครับ หลายๆคนที่เป็นนักดำน้ำคงจะรู้จักผมดี เพราะพวกผมมีสีสันสวยงามและมักพบเห็นได้ง่ายในแนวปะการัง ใช่แล้วครับบ้านของผมอยู่ในแนวปะการัง เห็นจงอยปากแข็งๆของผมไหม ผมเอาไว้ครูดกินซากปะการังตาย เสร็จแล้วก็ถ่ายออกมาเป็นทรายขาวๆ ที่ทุกคนชื่นชอบ ปีๆหนึ่งผมอึออกมาเป็นทรายได้ถึง 90 กิโลกรัมเลยนะ

ผมยังมีหน้าที่สำคัญอีกอย่างคือหม่ำสาหร่ายที่มักขึ้นคลุมแนวปะการังหลังปะการังตายเนื่องจากเหตุการณ์ปะการังฟอกขาวหรือภัยคุกคามอื่นๆ ถ้าไม่มีผมล่ะก็สาหร่ายจะพากันขึ้นคลุมพื้นที่จะทำให้ตัวอ่อนปะการังไม่มีที่ลงเกาะ แล้วก็จะไม่มีปะการังตัวอ่อนมาทดแทนตัวเก่านะครับ

แต่เดี๋ยวนี้มนุษย์เริ่มนิยมนำผมมาบริโภคมากขึ้น เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ของผมถูกจับมาขายเป็นจำนวนมาก ทั้งๆที่แนวปะการังส่วนใหญ่เป็นเขตอนุรักษ์และไม่อนุญาตให้มีการทำประมง

ถ้าความนิยมในการกินพวกผมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอย่างนี้ และมีผมวางขายอยู่ทุกหนทุกแห่ง ผมเป็นห่วงเกินว่าบ้านของผมคือแนวปะการังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ก็ใครจะคอยทำหน้าที่กินซากปะการังที่ตาย และคอยกันไม่ให้สาหร่ายขึ้นคลุมปะการังล่ะครับ

อย่ากินผมเลยนะครับ ปล่อยให้ผมได้ทำหน้าที่อนุรักษ์แนวปะการังของผมต่อไปเถิด ถ้าคิดถึงอยากเจอกันก็ไปเยี่ยมกันได้นะ ไปดำน้ำดูปะการัง แล้วผมจะพาเที่ยวเอง ผมยินดีต้อนรับเสมอ

#ปลานกแก้ว