ภาพโรงหนังและป้ายโฆษณาหนังไทยในอดีตที่หาดูยาก

<![CDATA[ var gptAdSlots = []; googletag.cmd.push(function() { var mapping = googletag.sizeMapping(). addSize([780, 500], [[970, 250], [970, 90], [336, 280], [300, 250]]). addSize([0,0], []). build(); gptAdSlots[0] = googletag.defineSlot('/21622890900/TH_postjung.com_pc_article_below_970x250//970x90//336x280//300x250', [[970, 250], [970, 90], [300, 250], [336, 280]], 'div-gpt-ad-1526030649045-0').defineSizeMapping(mapping).setCollapseEmptyDiv(true).setTargeting('ad_group', Adomik.randomAdGroup()).addService(googletag.pubads()); googletag.pubads().enableSingleRequest(); googletag.enableServices(); }); // ]]>

โรงหนังในสมัยก่อน มีทั้งโรงหนังชั้นหนึ่ง ฉายหนังเดี่ยวเข้าใหม่, โรงหนังชั้นสอง จะเข้าฉายหนังควบ เป็นทุกโรงล้วนเป็น โรงหนังสแตนอโลน (stand alone theatre) ที่เป็นโรงหนังตั้งอยู่โรงเดียว ไม่ได้อยู่ในห้าง ส่วนใหญ่จะอยู่ย่านชุมชน อย่างถนนสายหลัก หรือแถวตลาด เครื่องฉายเป็นระบบฟิล์ม 35 ม.ม. ผิดกับโรงหนังสมัยใหม่ ที่เป็นแบบมัลติเพล็กซ์ มีหลายโรงในที่เดียว ส่วนใหญ่อยู่ในห้างสรรพสินค้า หลายโรงในโรงมัลติเพล็กซ์ ก็ฉายในระบบดิจิตอล แทนระบบฟิล์มแล้ว