เจ็บแต่จริง เจ้าของปั๊มน้ำมัน ขับเวฟไปกินก๋วยเตี๋ยวกับลูก เจ้าของร้านทองใส่ทองเส้นเท่าหนวดกุ้ง

วันนี้ทางทีมงานเราต้องบอกเลยว่าสำหรับเรื่องจริงที่เกิดขึ้นภายในสังคมทุกวันนี้ ที่จะทำให้ทุกคนได้เห็นภาพในชีวิตจริงมากขึ้น
เจ็บแต่จริง เจ้าของปั๊มน้ำมัน ขับเวฟไปกินก๋วยเตี๋ยวกับลูก
เจ็บแต่จริง เจ้าของร้านทอง….ใส่ทองเส้นเท่าหนวดกุ้ง

แต่กับบางคน…ทั้งหมดที่มีในชีวิต
ขนมาผูกไว้ที่แขน..แขวนที่คอหมด
เจ้าของโชว์รูมรถ…ปั่นจักรยานไปกินโจ๊ก 5 กิโลกลับอีก 5 กิโล
วันไหนฝนตก ขับกะบะเก่าๆ ไปซื้อโจ๊กให้เมีย
คนบางคน จะทำทุกวิถีทางให้รู้ว่าเรามีรถหรูหรา
เจ้าของปั๊มน้ำมัน…ขับเวฟไปกินก๋วยเตี๋ยวกับลูก
บางคน…เห็นแดดร้อน จ้างมอร์ไซค์รับจ้างไปซื้อข้าวผัด
คนมีร้อยล้าน…ตื่นตี 5 มาเปิดร้าน ทำงาน นอนอีกที 4-5 ทุ่ม
บางคนรายได้ 2-3 หมื่น ตื่น 8 โมงเลิก 4 โมงเย็นบอก…ลำบาก
เจ๊ขายหมูบางคน ขายได้วันละล้าน
เก็บทุกบาทอย่างดี ใส่ตู้เซฟ รีบเอาเข้าแบงค์
คนบางคน มีไม่กี่แสน เอามาเรียงเอามาจัดภาพ
ถ่ายรูปโชว์ ลงโซเชี่ยล ให้โลกรู้ว่าเรามี (อันนี้โดนผมด้วย)
เฮียขายส่งอะไหล่รถ ทั่วอีสาน มีหลายสิบล้าน
กินข้าวแกงข้างบ้าน กับกาแฟ 7-11

ผู้จัดการบริษัทของอาเฮีย กินกาแฟแก้วเกือบร้อย
เจ้าของร้านอาหารใหญ่ เอาข้าวเหลือกลับไปกินบ้าน
เด็กเสิร์ฟร้านเขา…เทกุ้งที่เป็นตัวๆ ที่ลูกค้ากินเหลือทิ้ง
หลังเลิกงานไปเช็คอินร้านเหล้า พร้อมถ่ายรูปโชว์
เศรษฐีร้านขายส่ง ลูกทุกคนมีเงินเดือน จากการทำงานช่วยที่บ้าน
ถัดไปอีกซอย ลูกเรียนกรุงเทพบ่นอยากได้โทรศัพท์ใหม่
รีบรูดบัตรซื้อให้ไวพอๆ กับ 4G
ร้านขายส่งปลาทะเลในตลาดแห่งนึง
ขายได้วันเป็นล้าน เจ้าของใส่เสื้อห่านคู่ตัวไม่ถึงร้อยมาแผง
ลูกน้อง…ใส่เสื้อแบรนด์ห้างราคาหลักพันมาทำงาน
ฟังจบ ผมคิดค้านว่า…ความสุขคนเรามันไม่เหมือนกันปะว่ะ?
คนเราหาเงินมาแล้วไม่ใช้เพื่อให้ตัวเองมีความสุข แล้วจะหาไปทำไม?
รวยแล้วจะใช้ชีวิตยังไง จะพูดไงก็ได้…..

เขาตอบผมว่า….
“คิดถูกแล้วที่บอกว่า รวยแล้วจะใช้ชีวิตยังไงก็ได้แต่จนอยู่ยังลำบากอยู่จะใช้ชีวิตยังไงก็ได้ ไม่ได้”
ผมจุก….เพราะมันจริง ถ้ายังไม่รวย…ไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตยังไงก็ได้!!!
เหนื่อยหรือยังชีวิต….เซินเจิ้น ใช้ชีวิตบนความพอดี แค่นี้ชีวิตก็มีความสุขแล้ว
ความตื่นรู้อย่างพอดีในทุกๆ ย่างก้าวของชีวิต จึงเป็นเรื่องสำคัญที่คอยย้ำเตือนเราว่า เราใช้ชีวิตขาดๆ เกินๆ หรือใช้ชีวิตอย่างพอดีในตอนนี้ ลองเอาคำถามนี้ไปถามตัวเองดูบ้างก็ดี เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ชีวิตเราเรื่อยเปื่อยเหลือเกินกับสิ่งล่ อตาล่ อใจที่มาไวไปไว
แล้วเรายังต้องตะครุบให้ทันเหมือนเสือล่-าเหยื่อ เราปล่อยความเรื่อยเปื่อยนี้ให้ใจมันไหลตามสิ่งพวกนั้น ภาวะความไม่พอดีจึงเกิดขึ้นในชีวิตและความทุกข์ก็ตามมาอย่างไม่ทันได้ถามเรา
หากเลือกที่จะเริ่มต้นอีกครั้ง ตบๆ ชีวิตให้เข้ารูปเข้ารอยเพื่อมุ่งไปสู่ความพอดีในระยะยาว ก็ควรต้องดึงสติกันมาใช้ให้ชีวิตมีเหตุมีผลบ้าง แล้วความสุขก็น่าจะเข้ามาเป็นจุดเริ่มต้นในทุกๆ ก้าวที่คุณเลือกเดิน ก็เพราะว่ามันพอดี