ทศพิธราชธรรม สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ

ทศพิธราชธรรม บทที่ ๑๐ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ

โดย เดชา เวชชพิพัฒน์

        เป็นกษัตริย์ต้องตัดใจได้ทุกเรื่อง

แม้โตเขื่องเสียขวัญขนาดไหน

แม้เศร้าโศกวิโยคจิตถึงเพียงใด

แม้ร่ำไห้ไม่อาจทำเหมือนสามัญ

        คู่ชีวิตจากไปต่อพระพักตร์

คนที่รักสิ้นชีพไม่คาดฝัน

ขัตติยะละเทวษละจาบัลย์

ชั้นราชันมีแต่เรื่องราษฎร

        สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ

ทรงจำกัดอาลัยใจถอดถอน

ทรงต่อสู้ผู้เข่นฆ่าคนเคียงนอน

ทรงต่อกรจนเจ้าแปรแพ้กลับไป

        อักโกธะคุณธรรมที่ยากยิ่ง

ทรงปลิดทิ้งอาฆาตสนองไข

ทรงละโกรธลงโทษอริไทย

ทรงละไว้ชีวิตของไพรี

        ปริจจาคะพระองค์เจ้าช้างเผือก

แม้ทรงเลือกออกผนวชในวิถี

เมื่อบ้านเมืองแตกแยกแปลกท่าที

ก็ทรงพลีลาสิกขามาสู่การ

        นารายณ์ทรงสุบรรณยอดงานศิลป์

องค์ภูมินทร์เฑียรราชาทำพื้นฐาน

แปลงเรือไชยจากเรือแชแลละลาน

เป็นวิญญาณเรือหัวสัตว์รูปครุฑลิง