“เป็กกี้ ศรีธัญญา” เห็นฮาๆอย่างนี้ ชีวิตจริง “ไม่ตลก” อย่างที่เห็น

“เป็กกี้ ศรีธัญญา” เห็นฮาๆอย่างนี้ ชีวิตจริง “ไม่ตลก” อย่างที่เห็น

“เป็กกี้ ศรีธัญญา” เห็นฮาๆอย่างนี้ ชีวิตจริง “ไม่ตลก” อย่างที่เห็น

นาทีนี้คงไม่มีใครไม่รู้จัก “เป็กกี้ ศรีธัญญา” ผู้สร้างความบันเทิงและเสียงหัวเราะมากมายบนจอทีวี แต่รู้หรือไม่ว่า…ในช่วงชีวิตของเธอคนนี้ มันก็มีช่วงที่ไม่ตลกอยู่เหมือนกัน

จะบอกว่า “เป็กกี้ ศรีธัญญา” คนนี้เป็นคนขยันทำมาหากินตั้งแต่เด็กก็ว่าได้ “สมัยก่อนเราอยากได้อะไรเราไม่เคยขอเงินคุณแม่” เป็กกี้เล่าถึงตัวเอง “เราเอาเสียงเพลงไปแลก ไปเต้นๆ แถวบ้านมีงานอะไร หรือคุณครูมีกิจรรรมอะไร พี่ก็จะไปหาทิปเพื่อไปซื้อของที่อยากได้”

แต่มรสุมชีวิตก็พัดเอาวิกฤติชีวิตมาพร้อมกับสายลม เมื่อบุคคลคนเดียวอันเป็นที่รักยิ่งต้องลาจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ “พอคุณแม่เราเสีย และเราก็ไม่มีคุณพ่อ ทุกอย่างที่มีที่เคยสบายก็หมด”

“ดิ่งค่ะ ดิ่งลงถึงขั้นตุ้บ” เป๊กกี้เล่าถึงความรู้สึกของเธอในวัยเยาว์ “ตอนนั้นอายุยังน้อย ประมาณ 17-18 ปี เราไม่สามารถบริหารสิ่งที่มีอยู่ได้ ต้องสละทุกอย่างจนไม่เหลืออะไรเลย มาอาศัยอยู่ที่บ้านเพื่อนเอา”

“บ้านเขาก็ไม่ได้มีเงินอะไร คุณพ่อคุณแม่ไปแสดงตามวิกลิเก เราก็อยู่กับเพื่อน ข้าวปลาก็แบ่งๆ กันกิน ไหนจะทรมานจากคนเคยนอนแอร์แล้วไม่ได้นอน คิดถึงแม่ก็อีก ตังค์ก็ไม่มี เหมือนไปฝึกจิตเลยตอนนั้น”

แล้วก็ราวกับฟ้ามาโปรด เมื่อคุณลุงที่ “ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน” อยู่ๆ ก็มาหาเธอในวันหนึ่งและรับไปอยู่ด้วย กลายเป็นจุดเริ่มต้นชีวิตทุกวันนี้ของเธอโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้มาก่อน

“ช่วงนั้นพอดิ่งลงไปสุดก็ไม่รู้จะไปไหนแล้ว ต้องค่อยปีนขึ้น ค่อยๆ ทบทวนตัวเอง เพราะเราตกลงไปต่ำสุดในห้วงของจิตใจ เราไต่ขึ้นมาด้วยความฮึบว่าเราจะเอายังไงกับชีวิตต่อ พอได้มาบ้านคุณลุงแล้วก็เลยฮึดสู้กับชีวิต” เป็กกี้เล่าถึงกำลังใจในการเอาชีวิตรอดที่ไม่ได้มาจากไหน แต่มาจากในใจของเธอเอง

“ลุงที่ไม่เคยเจอกันเลย เขาไปรับเราที่บ้านของเพื่อนโดยที่ไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไร รู้แค่นามสกุลเดียวกัน มารู้ทีหลังว่าลุงเขาทำไลท์แอนซาวนด์ เราก็เริ่มช่วยเขาจากตรงนั้น จัดเวที ตั้งไฟกลับมาบ้านมาร้องเพลง เราเลยทำงานใหญ่ๆ ได้ พวกซาวนด์เอนจิเนียร์ จัดไฟ ทำไฟ คอนโทรลไฟ เราทำมาหมด เราอยู่กับความเอ็นเตอร์เทนมาเรื่อยๆ จนวันนี้เราก็มาอยู่ตรงนี้”

“ส่วนทุกวันนี้เรื่องที่ไม่สุนทรีย์คือปวดฉี่แล้วรถติดตอนเช้าค่ะ” เธอหัวเราะด้วยเสียงอันเป็นเอกลักษณ์

เราถามถึงการเป็นคนตลกของเธอนั้นเคยถูกคาดหวังให้ตลกตลอดเวลาไหม? แต่เธอตอบกลับทันทีว่า “ไม่นะ เพราะว่าเราไม่แคร์ความคาดหวังของคนอื่น เราสนุกในส่วนของเราโดยไม่ต้องพยายาม มันเกิดจากการสนทนาที่รสชาติมันเกิดจากเรามาคุยกัน และความสนุกนี้แหละ ที่เราได้จากคุณแม่มา” หลังจากที่สนทนากันถึงช่วงท้าย เธอเล่าพลางนึกย้อนมองถึงตัวเองในวันวานว่า

“ณ ตรงนั้นคือเรื่องโหด ณ วันนี้คือเรื่องอัศจรรย์ ที่เรามาอยู่ตรงนี้ มันอาจไม่ได้เยี่ยมมากๆ แต่สำหรับเรามันเจ๋งแล้ว และเราจะไปต่อ ไปไหนไม่รู้แต่เราจะไม่หยุดที่จะทำงาน เพราะงานคือหัวใจหลักของเรา”

สายตาเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ “เราอยากจะรู้ว่าในชีวิตคนๆ หนึ่งถ้าทุ่มเทใหักับการทำงานอย่างจริงจัง คว้าทุกโอกาสอย่าง…เราจะไปถึงไหน? เราอยากรู้”