หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 38 (เพชรมรณะ)

สองความสงสัยที่ไม่มีวันลงรอย  ฉายเด่นชัดในแววตาทั้งของบูงอและซายอ

หนึ่งคู่นัยน์ตาแสนเศร้า  กับอีกหนึ่งคู่นัยน์ตาเจ็บร้าว   

ต่างยังคงจ้องมองกันและกัน  อย่างยากที่จะเข้าใจความหมาย.. ..

ว่าจนบัดนี้  แต่ละฝ่าย  แต่ละคน

คิดนึกอย่างไรต่อกันกับเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

บูงอยังคงจ้องมองชายคนรักของพี่สาวด้วยความรู้สึกหลายอย่างปะปน  เขามายืนอยู่ด้านหลังหล่อนนานแล้วหรอกหรือ  ในแต่ละปีที่ผ่านมา  เขาก็แอบเฝ้าดูหล่อนอยู่แถวนี้   อย่างนั้นใช่ไหม

“ -ึงรู้ได้ยังไงว่ากูอยู่ที่นี่”

บูงอเอ่ยถามขึ้น  ท่ามกลางความเงียบสนิทของราตรี 

ซายอค่อยๆก้าวเดินมาตรงหน้าหญิงสาว   แววตาของเขาจับจดอยู่ที่หล่อนยังคงมีแต่ความว่างเปล่า เย็นชา แฝงความแค้นใจเหมือนดั่งเช่นหกปีที่แล้วมา  เหมือนความแค้นใจมันไม่เคยจางหายไปจากชายหนุ่มเลย  แม้เพียงสักวัน

“...มาอาลัยอาวรณ์หาอะไรอยู่ที่นี่”

ในใจของซายอนึกสงสัยอยู่ไม่หาย  ทุกคืนวันฉลองของชาวบ้าน  ทำไมไม่เคยพบเจอหล่อน  แท้ที่จริงหล่อนก็แอบมาอยู่ที่นี่  แล้วนี่หล่อนทำแบบนี้มาตลอดหกปีอย่างนั้นหรือ

“ไอ้ซานัมรึ  -ึงยังไม่ลืมมันอีกหรือไร”

ซายอถามคำต่อ  เมื่อคนตรงหน้ายังคงนิ่งเงียบ

 “แล้วอีบีแต  พี่สาวของกู  -ึงลืมมันได้หรือไม่”

บูงอเริ่มต่อคำถามด้วยความขุ่นเคือง

“กูไม่เคยลืมมัน  แต่คนอย่างกูก็ไม่เคยใช้ชีวิตอย่างจมปลัก”

“ก็คนรักของ-ึงมันตายไปแล้ว  -ึงจะมาครุ่นคิดอะไรต่ออีก”

บูงอตอกคำกลับทันควัน  นึกชังคนตรงหน้าไม่เคยจางหาย

เขาไม่เข้าใจเลยหรอกหรือ  คนรักที่เราไม่รู้ชะตากรรมร้ายดี  ว่าจนทุกวันนี้เป็นอยู่หรือตายจากกันไปแล้ว  มันสาหัสทรมานในจิตใจมากเพียงไหน   ความขมขื่นที่ฝังรากอยู่ในตัวหล่อนมากว่าหกปี   มันเป็นเหมือนโรคร้ายที่กัดกร่อนคนๆหนึ่ง  ให้เหมือนรอวันตายอย่างไงอย่างนั้น

“เพราะ-ึงมันงมงายต่างหากอีบูงอ”

จนถึงคืนนี้  ความยาวนานของกาลเวลาไม่เคยจะกัดกร่อนความนึกคิดของซายอให้แปรเปลี่ยนได้เลย

“ซานัมมันฆ่าพ่อกู  ฆ่าพ่อและพี่สาวของ-ึง  แล้วจนป่านนี้-ึงยังจะมีหน้า..”

“ -ึงมีอะไรมายืนยัน  เมื่อหกปีก่อน-ึงก็แค่เห็นมันวิ่งออกมาจากเรือน  หลังพ่อของ-ึงถูกฆ่า  -ึงเห็นตอนซานัมมันฆ่าพ่อของ-ึงหรอกรึ”

บูงอรีบสวนคำกลับอีกหน  น้ำอดน้ำทนของหล่อน  เหมือนถึงขีดจำกัด

ท่าทีปกป้องความผิดให้คนรัก  ทำให้ซายอชิงชังหล่อนท่วมทวี  แล้วยิ่งความงมงายกว่าหกปีที่เขาเพิ่งจะมารู้เห็น  คงถึงเวลาแล้วกระมังที่เขาต้องเปิดเผยความลับบางอย่าง  ให้กระจ่างชัดแก่ใจหล่อนเสียที

เขาก้าวเท้าไปยืนจนใกล้ประชิดหน้าของหญิงสาว  จ้องมองหล่อนอย่างคนไร้ความรู้สึก  ไร้แม้ความเมตตาและอาทร

“-ึงจำสายสร้อยสีเงินของ-ึงได้หรือไม่”

หนนี้หญิงสาวค่อยๆจ้องมองชายหนุ่ม  ลึกแสนลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเขา  ความงุนงงแสนประหลาดเกิดขึ้นในใจของหล่อน  หล่อนค่อยๆทวนคำที่เขากล่าวออกมาอย่างช้าๆ

“สายสร้อยสีเงิน”

“ใช่  สร้อยของพวก-ึง  ที่-ึงฝากซานัมมันเก็บไว้”

ซายอช่วยหญิงสาวทบทวนความหลังแต่ครั้งก่อน 

สายสร้อยสีเงินที่ฝังพลอยน้ำเงินเม็ดงาม  ที่ในวัยเยาว์หล่อนและชายคนรักได้มันมาจากชมพูทวีปแสนไกล  แล้วอดีตอันแสนไกล..ก็ค่อยๆลอยกลับมาสู่ใจให้หล่อนหวนนึกถึงอีกครา

“มันเกี่ยวอะไรกับสร้อยของกู”

บูงอจำได้ว่า  นับแต่วันที่ซานัมหายสาบสูญ   หล่อนควานหาสายสร้อยสีเงินเส้นนั้นทั่วเรือนร้างของซานัม  แต่กลับไม่พบสิ่งของมีค่าชิ้นนี้เลย  สายสร้อยเส้นนั้นมันหายไปพร้อมกับชายคนรัก  หายไปนานแสนนาน  จวบจนบัดนี้..

“พ่อของกูเจอสายสร้อยของ-ึง  มันตกอยู่ที่หน้าผานั่น”

ซายอตัดสินใจบอกเล่าความที่เก็บงำไว้มากว่าหกปี

หกปีที่เขาเองเพิ่งจะรู้ว่า  มีหญิงสาวคนหนึ่งยังงมงายอยู่กับความรักเก่า  อยู่กับความหลังอันเลือดเย็น  ที่หล่อนยังมองเห็นเป็นดอกไม้งาม

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 3ึ7 https://board.postjung.com/1089190.html