หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 33 (เพชรมรณะ)

ภาพเบื้องหลังภายในเรือนนั้น   ซายอค่อยๆนั่งลงตรงร่างไร้วิญญาณของผู้ให้กำเนิด   ชั่ววินาทีน้ำตาของชายหนุ่มก็ไหลพรากดั่งคนบ้าเมื่อเข้าโอบกอดร่างจมกองเลือด  ร่างนั้น

..บูงอกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปเหมือนไร้จุดหมาย

สมองที่เต็มไปด้วยความคิดอันสับสน  ทำให้หล่อนคลุ้มคลั่งร่ำไห้  ยามที่เราคิดหาทางออกให้กับชีวิตไม่ได้  มันเป็นอย่างนี้นี่เอง  หากทุกอย่างเป็นจริงดังซายอว่า  หล่อนก็คงไม่กล้าสู้หน้าใครได้หรอก

คนอย่างหล่อนจะยังมีค่าอะไรอยู่อีกบนเกาะแห่งนี้

หากเมื่อความจริงชายคนรักของหล่อนเป็นฆาตกรเลือดเย็น  ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บร้าวไม่อยากเชื่อ  และเมื่อความรักความห่วงอาทรอย่างคนรักกัน  เริ่มย้อนคืนสู่สำนึกในใจ  ยิ่งทำให้สำนึกนั้นเจ็บลึกร้าวลงไปอีก....

หล่อนกับซานัมรู้จักกันมาตั้งแต่เป็นเด็กตัวน้อย   

ความผูกพันแสนสวยเหมือนเอาหมู่มวลดอกไม้ป่านานาพันธุ์  

มาเกี่ยวเรียงร้อยเป็นสายสร้อยเส้นงาม

แต่เกิดมาซานัมเป็นเด็กกำพร้าแม่  เพราะหลังจากหญิงสาวมอแกนคนสวยนามมาลีนะที่ได้ชื่อว่าสวยที่สุดในหมู่มอแกนบนเกาะแสงจันทร์ในเวลานั้น   คลอดซานัมให้ลืมตาออกมาดูโลกเพียงได้ไม่นาน  หล่อนก็ลาจากโลกนี้ไปด้วยพิษของไข้ป่า

เช้าวันที่ฟ้ายังไม่กระจ่างแจ้งดี  พระอาทิตย์สีสวยที่เพิ่งจะพ้นขอบฟ้ามาได้เพียงน้อยนิด  เสียงร่ำไห้ของมาตา  ที่โอบกอดน้องชายตัวน้อยวัยเพียงเดือนเศษ  ได้บอกให้ทุกคนรับรู้ว่าแม่ของพวกเขาหมดสิ้นแล้วซึ่งลมหายใจ

ควันแห่งความเศร้าที่เหมือนจะไม่มีวันจางหาย  ได้ถูกทำให้เบาบางจางลงด้วยน้ำใจของหญิงสาวอย่างบูราน  เพื่อนสาววัยไล่เลี่ยกันกับมาลีนะ  บูรานให้การเลี้ยงดูซานัมเหมือนกับเป็นลูกชายแท้ๆของตัวเอง  เพราะบูรานนั้นให้กำเนิดแต่ลูกสาวที่มีอยู่สองคนอย่างบีแตและบูงอ

ด้วยเหตุแห่งน้ำใจฉันท์นี้  ซานัมและบูงอจึงเติบโตมาด้วยกัน

แต่ควันแห่งความเศร้าเหมือนจะไม่จบไม่สิ้น.. ..

ในวัยวันที่เด็กน้อยบูงออายุผ่านเลยห้าขวบได้ไม่นาน  บูรานก็จากโลกนี้ไปด้วยพิษไข้ป่าอีกคน  ความอบอุ่นของคำว่าแม่เหมือนจะเลยหายไปจากเด็กทั้งสองอีกครั้ง  แต่ก็ไม่นาน

เหมือนสายสร้อยแห่งรัก

จะมีหญิงสาวน้ำใจดี  มาสืบทอดให้ยาวไกลอยู่เสมอ

ความอบอุ่นกลับถูกเติมแต่งอีกครั้งในปีต่อมา  แต่หนนี้เป็นทางครอบครัวของซานัม  ที่หยิบยื่นน้ำใจแห่งรักของคำว่าแม่ให้แก่บูงอ  เมื่อกาเซะห์พ่อของซานัมได้เอาผู้หญิงคนใหม่มาเป็นเมีย

ไม่มีใครรู้แน่ชัดหรอกว่า  หญิงมอแกนพลัดถิ่นจากทะเลไกลโพ้นแห่งเกาะนิโคบาร์อย่างซอบีเราะห์  ที่หลงเข้ามายังเกาะแสงจันทร์คนนี้  มีความเป็นมาในอดีตอย่างไร  แล้วจิตใจความคิดจะดีหรือร้าย  แต่สิ่งที่ทุกคนรู้เห็น  ตลอดระยะเวลากว่าสิบห้าปี  หล่อนรักใคร่ลูกทั้งสองคนที่กำเนิดมาจากเมียคนแรกของผัว  เหมือนดั่งว่าเป็นลูกแท้ๆของตัวเอง  รวมถึงบูงอที่หญิงสาวมอแกนแดนไกลก็เอ็นดูรักใคร่  เหมือนลูกอีกคน

ความสูญเสียที่คล้ายคลึง  ความรักความอบอุ่นที่สองครอบครัวสลับเปลี่ยนผลัดกันส่งมอบ   ทำให้ความผูกพันมันแนบแน่น  ไม่แปลกที่เด็กชายตัวน้อยจะเอื้ออารีต่อบูงอมาแต่ไหนแต่ไร  

ในวันคืนเด็กๆยามที่ใครหน้าไหนรังแกบูงอ  ซานัมก็จะออกมาปกป้องหล่อนทุกครั้ง  เขาเป็นเหมือนมากกว่าคำว่าเพื่อน  เขาเป็นเหมือนพี่ชายที่คอยห่วงใยน้องสาว  และสอนเรื่องราวการผจญภัยต่างๆของคนทะเลแก่หล่อน

เผ่าพันธุ์ของพวกหล่อนชำนาญการดำน้ำในทะเลลึก             

และบูงอก็ชำนาญการนั้นในวัยเพียงเก้าขวบเศษ  ด้วยการสอนหัดอย่างลับๆโดยมีเด็กชายอย่างซานัม   อายุยังไม่ย่างเข้าสิบสองขวบดีเลยด้วยซ้ำเป็นครู  วีรกรรมหาญกล้าของเด็กสาวและเด็กชายตัวน้อยเป็นที่ประจักษ์แก่ชาวมอแกนน้อยใหญ่ทั้งหมู่บ้าน..

..ในยามสายวันหนึ่งที่ฟ้ากระจ่างใส  

เมื่อทั้งเขาและหล่อนใช้ฝีมือชำนาญการดำน้ำในทะเลลึก

ไล่ล่าปลาพะยูนจนมันมาเกยหาดได้อย่างน่าอัศจรรย์

ซานัมเป็นคนสอนหล่อนทุกอย่างในเรื่องราวของการผจญภัย  และชีวิตหาญกล้าอย่างคนทะเล  และบูงอก็เป็นเพียงเด็กสาวคนเดียวของชนมอแกนเผ่านี้  ที่ชำนาญการทะเลดุจดั่งชาย

ในวันคืนของความเป็นเด็ก..ซานัมไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงสอนวิถีแบบนั้นให้แก่บูงอ  ทั้งๆที่หล่อนเป็นผู้หญิง  แต่สิ่งที่ซานัมสอนหัดก็ไม่เสียแรงเลยในกาลเวลาต่อมา.. ..

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 32  https://board.postjung.com/1081206.html