หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่30 (พระจันทร์สีเลือด)

ไม่รู้หรอกว่าเสียงกรีดร้องไม่สมปะดีของบูงอดังก้องไปไกลถึงไหน..  

แต่เพียงแค่เสี้ยวไม่ถึงนาที  ร่างของซายอก็มายืนขวางทางตรงหน้าประตูเรือน   บูงอหันไปจ้องมองร่างสูงใหญ่นั้นอย่างนึกไม่ถึงอย่างคนสับสนเจียนบ้า

“พ่อใหญ่มาดีนะถูกฆ่า  พ่อของ-ึงถูกฆ่า”

บูงอตะเบ็งเสียงอย่างนึกคิดอะไรไม่ออก  นอกจากคำๆนี้

สีหน้าอามาตมาดร้ายของซายอ   ที่กำลังก้าวเท้าเดินตรงมาหาบูงอ  ยิ่งเพิ่มความสับสนให้หล่อน   มันคืออะไรหรือ  แล้วสรุปใครกันแน่เป็นฆาตกร  จนวินาทีนี้..มีผู้ถูกสังเวยชีวิตไปแล้วห้าคน  

ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน  หรือว่าซายอมันจะเป็น..

“ไอ้ซานัมมันฆ่าพ่อกู”

น้ำเสียงของซายอผูกขาดความอาฆาตต่อแต่นี้

บูงองุนงงกับคำพูดของมอแกนหนุ่ม  หล่อนค่อยๆก้าวเท้าขยับไปข้างหลัง  ตามจังหวะที่ซายอค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาหา

“มันคือยังไงกันแน่  กูงงไปหมดแล้ว”

บูงอไม่อยากเชื่อคำที่ได้ยิน  ซานัมจะฆ่าพ่อและพี่สาวของหล่อน  แล้วยังจะฆ่าพี่สาวกับแฟนพี่สาวของตัวเองได้อย่างไร  ชีวิตชิดใกล้ผูกพัน  น้ำจิตน้ำใจของซานัมอารีนัก  จนหล่อนมองไม่เห็นทางเป็นไปได้  ที่คนรักของหล่อนจะกลายเป็นปีศาจร้ายเข่นฆ่าแม้แต่วงศ์ญาติของตัว

“ -ึงเอาอะไรมาพูด”

ยิ่งคิด  บูงอยิ่งสับสน

“ -ึงยังทำเป็นโง่อยู่อีกหรือ  อีบูงอ”

ร่างของซายอก้าวมาเกือบประชิดร่างของบูงอ  มือข้างหนึ่งค่อยๆดึงมีดสั้นที่เขาเหน็บไว้แนบเอว  และชั่ววินาทีปลายคมของมันก็มาจ่อที่คอของหญิงสาว   ร่างของบูงอทรุดลงกับพื้นด้วยความกลัว  จนแทบจะชิดกับร่างไร้วิญญาณจมกองเลือดของพ่อใหญ่มาดีนะ

“กูควรฆ่า-ึงตรงนี้  เหมือนที่ซานัมมันฆ่าพ่อกูตรงนี้”

แววตาดุดันของมอแกนวัยหนุ่ม  จ้องมองมอแกนสาวที่นั่งกองจมอยู่บนพื้นอย่างหมายเอาชีวิต

 “ -ึงรู้ได้ยังไงว่าซานัมมันฆ่าพ่อของ-ึง”

สติที่ยังพอมีทำให้บูงอตั้งคำถามอย่างนั้น  เพราะหล่อนมาเจอศพพ่อใหญ่มาดีนะก่อนซายอ  แม้จะชั่วไม่ถึงนาทีก็ตาม  ใครสักคนในที่เกิดเหตุตรงนี้ยังไม่มีให้เห็น  แม้พ่อใหญ่จะเสียชีวิตในเรือนของซานัม  แต่ใช่ว่าซานัมจะต้องเป็นคนทำ

“ -ึงคงรู้เรื่องหน้าผาเพชรดี  ใครที่รู้จักหน้าผาเพชรกำลังจะถูกมันตามฆ่าทุกคน”

ซายอเริ่มต้นอธิบาย  หวังให้ปริศนาการฆาตกรรมกระจ่างต่อใจหญิงสาว

บูงอแม้จะมึนงงอยู่บ้าง  แต่ก็ไม่แปลกใจที่ซายอจะรู้ถึงหน้าผาเพชรด้วยอีกคน  พ่อใหญ่มาดีนะคงตัดสินใจบอกเล่าความทั้งหมดแก่ลูกชายในวันสองวันที่เกิดเหตุฆาตกรรมนี้

“ -ึงเอาอะไรมาพูด  กูไม่เชื่อ”

ความต้องการให้มอแกนสาวกระจ่างใจ  กลับเป็นเพิ่มความสับสนให้มากขึ้น

“ซานัมมันจะฆ่าพี่สาวของมันเองได้ยังไง”

คำถามของหญิงสาว  ทำให้ซายอนึกโกรธเกลียดทบเท่า  จนป่านนี้แล้ว  ความรักยังทำให้มอแกนสาวคนนี้จะไม่ตาสว่างขึ้นมาบ้างหรือไร

“พ่อกูนี่แหละเป็นคนฆ่าอีมาตาพี่สาวมัน  พร้อมกับไอ้บรรจง”

สายตาของซายอ  เต็มไปความอาฆาตมาดร้าย

“พ่อกูไปเห็นอีมาตากับผัวมันตรงหน้าผาเพชร  ไอ้บรรจงผัวมันจะเข้ามาทำร้ายพ่อกู  พ่อกูเลยต้องตัดสินใจฆ่าพวกมันซะก่อน”

 หนนี้คำของซายอทำให้หญิงสาวค่อยพอกระจ่างแก่ใจขึ้นมานิด  คือความจริงหรอกหรือนี่  แล้วยิ่งซานัมหายไปอย่างไร้ร่องรอย  ไม่บอกกล่าวอะไรแก่หล่อนเลยสักคำ  ยิ่งทำให้ชวนสงสัย

“แต่.. แต่ซานัมมันอาจจะไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

แม้ในใจจะเริ่มเชื่อคำของซายอไปมากกว่าครึ่ง  แต่อีกฟากของใจก็ไม่อยากให้คำของซายอเป็นจริงเลยสักน้อย

“ -ึงนี่มันโง่จริงๆ  เพราะ-ึงรักมันใช่ไหม  เลยทำให้-ึงโง่แบบนี้”

ซายอชะโงกหน้าแทบไปประชิดหน้ามอแกนสาว  แววตาดุดันของชายหนุ่ม  เพิ่มแววดุดันเป็นทวี

“กูอยากจะฆ่า-ึงนัก”

บูงอเริ่มหวาดกลัวขึ้นมานิดๆกับท่าทีของซายอ  มีดสั้นที่ชายหนุ่มเอากลับมาจี้ที่คอของหล่อนอีกครั้ง  มันอาจจะปาดกรีดซอกคอของหล่อนได้ในทุกวินาทีนี้.. ..

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 2ึ9  https://board.postjung.com/1078622.html