หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 23 (พระจันทร์สีเลือด)

ยามสายของวัน  เมื่อเรือก่าบางของซานัมเทียบฝั่ง

มอแกนวัยหนุ่มแทบล้มทั้งยืนกับคำบอกเล่าจากปากชาวบ้านและหญิงคนรัก  ทันทีที่พบปะหน้าที่ริมชายหาด  บูงอโผเข้ากอดชายหนุ่ม  ร่ำไห้อีกครั้งเหมือนใจจะขาดสิ้น  แม้ซานัมจะเป็นชายแต่เรื่องราวร้ายๆแบบนี้  มันก็ทำให้เขาทั้งใจหายและงุนงงจนตั้งตัวนึกคิดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่

“กูถามจริงๆ  -ึงไม่ได้เล่าเรื่องหน้าผาเพชรให้ใครฟังใช่ไหม”

เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังที่เรือนของซานัมในยามบ่าย   บูงอเริ่มต้นสิ่งที่หล่อนสงสัยมาตลอดทั้งคืน  เป็นคำถามต่อชายคนรัก

หญิงสาวจ้องมองหน้าเขาอย่างอ่อนล้า

“กูจะเล่าให้ใครฟังเล่า”

จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็ยังไม่นึกเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

“ตอนนี้พ่อใหญ่มาดีนะ  กำลังสงสัยคนในหมู่บ้าน”

บูงอบอกเล่าถึงความลำบากที่อาจมี  หากพ่อใหญ่รู้ว่ายังมีซานัมอีกคนที่รู้เรื่องหน้าผาเพชร  หล่อนก็อาจถูกมองเป็นคนไม่น่าเชื่อถือที่เอาความลับนี้มาบอกเขา  แต่ซานัมอาจจะหนักกว่าหากถูกมองเป็นคนต้องสงสัยในเงื่อนงำการตายของพ่อและพี่สาวของหล่อน

“เอาเถอะ  กูว่าเราไปดูที่หน้าผาเพชรให้เห็นกับตา  อย่างที่พ่อใหญ่มาดีนะยืนยันดีกว่า  ว่าพ่อกับพี่สาว-ึงถูกฆ่าตายที่นั่น เผื่อ-ึงกับกูอาจได้อะไรบางอย่าง”

ซานัมดูกระตือรือร้น  ความทุกข์ของหญิงคนรักมันก็คือความทุกข์ใจของเขา  ยิ่งนับจากนี้  หล่อนขาดคนพึ่งพิงในชีวิตเกือบหมดสิ้น  หล่อนจะต้องเคว้งคว้างสักเพียงไหน..

บูงอตัดสินใจทำตามที่ซานัมบอก  ทั้งเขาและหล่อนพากันลัดเลาะไปตามทางท้ายหมู่บ้าน  ผ่านป่าดิบชื้นติดกับเชิงเขาอย่างระแวดระวัง  หากจะให้ใครสักคนเห็น ใครสักคนรู้..ไม่ได้เลย

เส้นทางวกวน   ต้องเดินอ้อมเข้าท้ายหมู่บ้านไปตามทางป่ากว่าสักพักใหญ่  จึงจะมาหยุดยืนอยู่อีกด้านของขุนเขา  พื้นที่ราบตรงกลางระหว่างขุนเขากับแผ่นผาตรงหน้า  เต็มไปด้วยสุมทุมพุ่มไม้น้อยใหญ่  ทั้งต้นมะพร้าว  ต้นสนทะเลหนาตา  และไม้ป่าอีกหลากหลาย  เป็นเหมือนป่าน้อยๆที่ซ่อนตัวอยู่อีกป่าหลังขุนเขาตระหง่าน

หน้าผาที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้าวงถัดไป

ดูเหมือนภูผาปิดตาย

ไม่มีทางที่จะผ่านเข้าไปยังอีกด้าน

ของแผ่นผาสูงเด่นนั้นได้เลย  เลยสักน้อย..

ไม่ว่ามองไปทางไหน  ก็เห็นแต่แผ่นผาขวางกั้นตั้งแต่สุดทางซ้ายไปจนจรดสุดทางขวา  การจะข้ามไปยังอีกฟาก  หากทำได้คงต้องปีนข้ามไป  แต่ด้วยลักษณะแผ่นหินของผาเขา  เป็นแนวเรียบสูงลิ่ว  จึงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก  หากใครสักคนจะปีนป่าย

บูงอและซานัม  พากันลัดเลาะไปตามทางคดเคี้ยวของป่าอย่างคนชำนาญทาง  จนมาถึงแอ่งทะเลสาบเล็กๆแห่งเดียวบนเกาะอันเป็นแหล่งน้ำจืดที่ใช้หล่อเลี้ยงชาวมอแกนทุกคนในหมู่บ้าน

ทะเลสาบน้ำใส เป็นผืนน้ำขวางกั้น

เพราะริมฝั่งซ้ายและขวาคือเนินหินขรุขระ  เต็มไปด้วยไม้พันธุ์นานารกครึ้ม  ไม่มีที่ทางแม้สักนิด  จะก้าวเดินไปยังขุนผาตระหง่านตรงหน้าได้  หากอยากจะข้ามไปยังเนินผาตรงหน้าคงต้องนั่งเรือ  แต่สำหรับบูงอและซานัม..มันไม่ใช่

สองหนุ่มสาวเดินลัดเลาะไปตามริมน้ำฝั่งขวา  อันเป็นทางเดินแคบๆที่พอจะเดินได้เพียงทีละคน  และเมื่อถึงดงเถาวัลย์พันธุ์ลึกด้านข้าง  ทั้งสองก็แหวกตัวหายเข้าไปในดงเถาวัลย์นั้นอย่างรวดเร็ว

บูงอและซานัมเผยตัวออกจากดงเถาวัลย์อีกครั้งเมื่อมาถึงตรงริมหน้าผา  ซึ่งเต็มไปด้วยไม้ป่าและเถาวัลย์พันธุ์ลึกลึกลับซับซ้อนอีกชั้น  การจะหลุดเข้าไปยังหุบผาด้านในได้มีเพียงทางเดียว  คือแหวกตัวเข้าไปในดงเถาวัลย์ตรงหน้าผานั้น  เมื่อยิ่งแหวกตัวเข้าไป  ก็ยิ่งให้ความรู้สึกว่าคืออุโมงค์หินเล็กๆ  ที่ก้าวเดินได้เพียงทีละคน..ที่มืดมิดและซับซ้อน

อุโมงค์ลึกลับ ที่ถูกพรางตาด้วยเถาวัลย์พันธุ์ลึกกอใหญ่

ไม่มีมอแกนในหมู่บ้าน ที่รู้จะถึงความลับนี้ได้  ไม่มี

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008

ความเดิม ตอนที่ 22 https://board.postjung.com/1072896.html