เคยหรือเปล่าแม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไรเราก็ยังจำเรื่องราวคน ๆ นั้นได้เสมอ

มันจะเป็นรักแรกหรือเปล่าไม่รู้หรือเพื่อนต่างเพศคนแรกของเราก็หรือเปล่าโดยที่เราแยกไม่ออก

เรื่องราวเกิดขึ้นตอนที่เรียนอยู่ ม. ปลาย รู้จัก ผญ คนหนึ่งเป็นรุ่นน้องสองปีเราเริ่มรู้จักเพราะเพื่อนแน่นำให้รู้จักตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ผมยังจำน้องคนนั้นไม่เคยลืมครั้งแรกที่เราคุยกันครั้งแรกที่เราพูดคุยกันครั้งแรกที่เราไปเทียวด้วยกันผมไม่เคยลืมผมเป็นนักกีฬาโรงเรียนฟุตบอลเวลาที่เราไปเล่นที่ไหนไม่ว่าจะต่างโรงเรียนต่างเขต ( เดินสายเล่นฟุตบอล )

น้องเค้าจะค่อยตามเชียร์ทุกครั้งที่ผมเห็นน้องไปเชียร์ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนมีแรงเล่นทั้งที่ไม่รู้ว่าจะเเพ้หรือว่าชนะเราเล่นไม่เคยเหนื่อย ทุกครั้งที่เล่นกีฬาเสร็จเวลาเดินมาหาน้องเขาน้องเค้าจะต้องถามเป็นคำแรกว่าเหนื่อยหรือเปล่ามันเป็นคำพูดพื้นๆหรือบางคนได้ยินอาจจะไม่มีความหมายแต่ผมได้ยินแล้วนะรู้สึกดีมากเรามีกันและกันไปไหนด้วยกัน

แต่ผมก็ไม่กล้าที่พูดหรือบอกความในใจกับน้องเพราะกลัวว่าบอกความรู้สึกไปแล้วน้องเขาจะไม่เหมือนเดิมเราก็เลยอยู่ในสถานะอย่างนี้จนผมจบและไปเรียนที่ต่างจังหวัดคนละจังหวัดกับน้องช่วงแรกรู้เหมือนขาดอะไรไปสักอย่างจากเดิมที่ไปไหนก็จะเหมือนมีคนไปด้วยวันแล้ววันเหล่าเราก็ห่างกันจากเรียนจบต้องไปทำงานยิ่งหากกันมากกว่าเดิม

สุดท้ายเราก็ห่างกันโดยที่ไม่ได้บอกความรู้สึกหรือว่าอะไรกันเลยทุกววันถ้ามีเวลายังเดินผ่านหรือขับรถผ่านหน้าบ้าน ( อย่างที่ว่าไม่เห็นหน้าเห็นหลังคาบ้านก็พอ ) แต่ไม่เคยเห็นน้องเขาเลยและก็ไม่ได้ถามใครแถวนั้นว่าน้องเขาไปไหนตั้งแต่วันที่เราห่างกันถึงวันนี้ยังรู้สึกว่าน้องเขาไม่ได้ไปไหนยังอยู่ในใจเราตลอดเวลายังจำเหตุการต่างๆได้ดีจนถึงทุกวันนี้

สรุปว่าเป็นรักแรกหรือว่าเป็นเพื่อนต่างเพศ ณ ตอนนี้ยังบอกไม่ถูก