หุบเขาแสงจันทร์ ตอนที่ 16 (คลื่นแห่งความหลัง)

ยิ่งเรือก่าบางสี่ลำค่อยๆเคลื่อนตัว..เข้ามาใกล้ชายหาดมากเท่าไหร่

เสียงเซ็งแซ่ของเหล่าเด็กมอแกนตัวน้อยนับสิบก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น  มันคือความปรีดาที่รอคอยการกลับมาของยิปซีสาวคนนี้  โดยเฉพาะเด็กชายมอแกนตัวน้อยคนที่เห็นและเปล่งเสียงคนแรก  ความปรีดาของเขามันเอ่อล้นปนกับน้ำตา

เรือก่าบางแห่งชีวิตจอดเทียบชายฝั่งเกาะแสงจันทร์

เมื่อจัดเก็บไม้แจวไว้ในเรือเรียบร้อย  หญิงสาวก็ก้าวเท้าเหยียบง่ามที่ตอนหน้าของเรือ  ลงมายังชายหาดอย่างคล่องแคล่ว  ส่วนคนเรืออื่นที่จอดเทียบหาดพร้อมๆกัน  ต่างก็ทยอยลงจากเรือของตน  เด็กชายมอแกนตัวน้อยคนที่ความปรีดาเอ่อล้นปนน้ำตา วิ่งถลาเข้าไปหายิปซีสาว  และเมื่อถึงตัวหล่อน  เด็กน้อยนั้นก็กอดรัดหญิงสาวแนบแน่น  อย่างกับคนไม่ได้พบเจอกันแสนนาน

“ว่าไวลางิ  -ึงจะร้องไห้ทำไม  กูก็กลับมาอยู่ตรงหน้า...แล้ว”

บูงอก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่กำลังโอบกอดหล่อน  จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งค่อยๆปาดน้ำตาบนใบหน้าของเด็กน้อยนั้นทิ้ง

เด็กชายตัวน้อยที่ชื่อลางิค่อยๆเงยหน้ามองหญิงสาว  อย่างอยากจะมองให้เต็มตา  “ฉันคิดถึงพี่บูงอทุกวัน  เมื่อไหร่พี่จะเลิกออกเรือหาปลาไปไกลๆแบบนี้เสียที”

เวลาเป็นแรมเดือนที่บูงอออกเรือหาปลา  เร่ร่อนไปทั่วน่านน้ำอันดามันทั้งฝั่งไทยและพม่า  และบางครั้งก็เลยไปถึงไหนต่อไหน  ทำให้ลางิอดไม่ได้กับความคิดถึง  และแม้หญิงสาวคนนี้จะไม่ใช่พี่สาวแท้ๆของเขา  แต่ความรักผูกพันมันเหมือนดั่งว่าหล่อนคือพี่สาวร่วมชีวิต

“ชีวิตอย่างพวกเรา  มันต้องหาปลามาเลี้ยงดูตัวเอง  สักวันเมื่อ-ึงโตขึ้น  ...จะเข้าใจ”

บูงอบอกเหตุผล  เหมือนพยายามจะให้เด็กน้อยเข้าใจและก็ไม่รู้ว่าลางินั้นจะเข้าใจหรือไม่  

เพราะไม่ทันจะได้พูดคุยกันมากกว่านี้  เหล่าเด็กที่เหลือต่างก็กรูมาล้อมหน้าล้อมหลังยิปซีสาว  บ้างก็ถามหาของฝากจากทะเลไกล  บ้างก็ถามถึงสิ่งที่หล่อนไปผจญภัยและพบเจอมา  เรื่องราวบอกเล่าของคนทะเลของหญิงสาวกับเด็กๆ  มีทั้งความตื่นเต้น  เร้าใจ  ลึกลับ  และงดงาม  

เด็กๆบางคน..ถึงขนาดทำตาโตๆกับคำบอกเล่าในบางเรื่องของหล่อน

ท่ามกลางความชื่นชมของเด็กชนเผ่าตัวน้อยที่กำลังรายล้อมตัวยิปซีสาว  มีสายตาเย็นชาที่จ้องมองมาอย่างไม่ค่อยพอใจ  นอกจากสายตาของซายอแล้ว  ยังมีสายตาของบางคนในกลุ่มชาวบ้าน  มองภาพที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าชายหาด  อย่างเคืองอารมณ์

หลังจากพูดคุยกับเด็กๆได้สักครู่ใหญ่บูงอก็ขอแยกตัวออกมาจากกลุ่มเด็กๆทั้งหมด   โดยบูงอให้สัญญาว่าอีกสามวันข้างหน้าจะพาเด็กๆ ไปหัดว่ายน้ำที่ด้านข้างของเกาะฟากทิศเหนือ  อันเป็นชายหาดปิดดูลึกลับอีกที่  บนเกาะแสนงามแห่งนี้..ที่ชื่อแสงจันทร์

บูงอแยกตัวออกมาจากเด็กๆ  โดยมีเด็กชายมอแกนลางิเดินตามมาด้วย  เด็กชายตัวเล็กๆผิวพรรณคล้ำเหมือนคนทะเล  และมีรูปหน้าบางส่วนคล้ายคลึงยิปซีสาวอยู่ไม่น้อย  นั่นก็คงเพราะความเป็นญาติลูกพี่ลูกน้องกันและกัน

บูงอพาลางิเดินตรงเข้ามาที่กลุ่มชาวบ้าน  ไม่ได้สนใจสายตาของซายอที่กำลังจ้องมองหล่อนเลยสักน้อย  ในขณะที่หญิงสูงวัยหน้ากร้านชีวิตนางหนึ่งในกลุ่มชาวบ้าน  เหมือนจะรอท่าการเข้ามาทักทายของยิปซีสาวอยู่ก่อนแล้ว.. ..

อ่านต่อในครั้งหน้า

หุบเขาแสงจันทร์ / ตรีวิทย์ นฤดม

สำนักพิมพ์บ้านทะเลล้อม 2008