วางให้ตรงจุดทุกอย่างจะมีค่าเสมอ

ทุกสิ่งมีค่าเสมอ..แค่วางในจุดที่เหมาะสม..!!
ค่านิยมแห่งชีวิต...อ่านเมื่อใดโดนใจทุกที..ผู้อัจฉริยะ คือผู้สามารถที่วางตัวเอง ถูกที่ ส่วนผู้โง่เง่าในสายตาเรา อาจจะเป็นผู้มีความสามารถ ที่บังเอิญวางตัวเองผิดที่ นั่นเอง ตัวอย่างเช่น

คุณกับคนป่าผู้หนึ่ง ขณะหลงทางในป่าอัฟริกา ขาดแคลนทั้งน้ำและอาหารในภาวะเช่นนั้น คุณต้องถือว่าคนป่าผู้นี้เป็น อัจฉริยะ เพราะเขารู้วิธีเอาตัวรอดในป่า ในทางกลับกัน หากคุณพาคนป่าเข้าเมือง สั่งให้เขาใช้คอมพิวเตอร์ สถานการณ์จะกลับหน้ามือเป็น หลังมือ เพราะเขากลายเป็น idiot ไปแล้ว

คนเราเกิดมาย่อมใช้ได้ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง นักวิทยาศาสตร์บางคน แยกบันไดเสียงไม่ออก จิตรกรบางคน เขียนจดหมายไม่เป็น แต่คนเหล่านี้ วางตัวเองถูกที่ จึงประสบความสำเร็จใหญ่หลวง Picasso เดิมทีอยากจะเป็นกวี แต่บทกวีของเขาถูก Gertrude Stein กวีหญิง วิจารณ์จนไม่มีชิ้นดี แต่เพราะมีสุภาพสตรีคนหนึ่ง มาสะกิดเตือน เขาจึงวางตัวเองในจุดใหม่ จนกลายเป็น จิตรกรผู้ยิ่งใหญ่

อันที่จริง ผู้คนและเรื่องราวต่างๆ ล้วนน่าชื่นชมทั้งนั้น ถ้าอยู่ในกาลเทศะที่เหมาะสม เช่น ซุปรสเด็ด เมื่อหยดลงบนเสื้อเชิ้ต กลับกลายเป็นจุดด่างพร้อย คำหวานลับเฉพาะบนเตียง เมื่อเล็ดลอดไปสู่สาธารณชน กลับกลายเป็นคำหยาบโลน แปลกดีไหม
อาหารที่อมอยู่ในปาก ถ้าบ้วนออกมา ดูน่าขยะแขยง ถ้ากลืนเข้าไป กลับมีคุณค่า ทางโภชนาการ ต่อให้เป็นขยะสกปรกสิ้นดี ถ้าวางถูกที่ เช่นฝังกลบดิน ก็จะกลายเป็นปุ๋ย หล่อเลี้ยงดอกไม้งาม และผลิตอาหารสุขภาพ ให้เรา

อาจกล่าวได้ว่า ...
".. ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใด คนใด ต่ำต้อยหรือไร้ประโยชน์ ทุกคน ทุกสิ่ง ถ้าวางอยู่ถูกที่ถูกเวลา ย่อมอำนวยประโยชน์ได้ทั้งนั้น จุดหมายสูงสุดของชีวิต คือสรรหาเวทีที่เหมาะสม บุกเบิกเส้นทางของตน แล้วแสดงความสามารถเฉพาะตัว ให้สุดเหวี่ยง .."