การจัดกิจกรรมวันแม่

คือเราไปถ่ายรูปให้เพื่อนลูกมา ก็ดีนะ มีความสุขกันดี แต่เราสังเกตุเด็กหลายคนที่ไม่มีแม่ แล้วเขายืนดูเพื่อนแบบตาละห้อยอ่ะ

บางคนก็ได้กราบครูแทน มันทำให้เราฉุกคิดว่าเด็กแต่ละคนมีต้นทุนชีวิตที่ไม่เท่ากัน คนที่ไม่มีแม่ ต้องมาดูเพื่อนได้กราบแม่จะรู้สึกอย่างไร

ขนาดเราเป็นผู้หญิงเห็นเด็กๆพวกนั้นแล้วน้ำตาซึมเลยอ่ะ คิดถึงตอนเด็ก ที่ครูให้เขียนเรียงความแล้วออกมาอ่านความรู้สึกเกี่ยวกับแม่ แทนที่จะพาแม่มากราบหรือทำกิจกรรมอื่นๆ (วาดรูป เล่นละคร ฯลฯ)

แบบนั้นจะส่งเสริมความรู้สึกดีกว่ากันไหมค่ะ กลับมานี่นอนไม่หลับเลย ภาพเด็กเหล่านั้นติดตามาก ขอใช้พื้นนี้แสดงความคิดเห็นนะ

คือลูกเรายังไม่เข้าโรงเรียน แต่เห็นเพื่อนที่มีลูกในวัยอนุบาลมาเล่าว่าสงสารเด็กๆที่คุณแม่ไม่มาในกิจกรรมวันแม่ บางคนต้องกราบแม่เพื่อน หรือกราบครูเเทน เด็กก็ร้องไห้เสียใจแม่ไม่มา

รู้นะ ว่าอยากปลูกฝังสิ่งที่ดี แต่น่าจะคิดถึงใจเด็กที่พ่อแม่หย่าร้างหรือแม่มีความจำเป็นไม่สามารถร่วมงานได้บ้าง

ส่วนตัวเรางานอะไรก็ร่วมได้อยู่แล้ว แต่สงสารเด็กน้อยบางคนที่น้อยใจว่าแม่ตัวเองไปไหนอะค่ะ