ชีวิตก่อนเป็นดาว ของลี เดเนี่ยล

ถ้าพูดถึงผู้กำกับที่ทำหนังดราม่าเกี่ยวคนผิวสีและมักจะได้รับคำชมจากนักวิจารณ์รวมทั้งได้มีโอกาสเข้าชิงออสการ์ โดยเฉพาะกับเรื่อง Precious : Based on the Novel push by Sapphire ที่ส่งให้นักแสดงสมทบหญิงผิวสีอย่าง โมนิค ได้รับรางวัลออสการ์แล้วล่ะก็คงไม่มีใครไปน่าสนใจไปกว่า ลี เดเนี่ยล ผู้กำกับผิวสีที่ชีวิตของเขานั้นดราม่าไม่ต่างกับเรื่องราวของตัวละครในเรื่องนั้นนัก เพราะเขายอมรับว่า ตัวเขาถูกซ้อมโดยพ่อของตัวเองเพื่อระบายอารมณ์เสมอในสมัยยังเด็ก
.
“เขาซ้อมผมเสมอ”
.
เดเนี่ยลกล่าวถึงพ่อของเขาที่เป็นตำรวจ ผู้พิทักษ์สันติราษฏร์ที่มักจะมีปากเสียงกับคนในครอบครัวบ่อยครั้ง แม้ว่าภาพลักษณ์ของพ่อในสายตาคนอื่นจะดีแค่ไหน แต่สำหรับเขาแล้ว พ่อของเขาคือ ไอ้ชั่วคนหนึ่งที่มักจะเอาเขาไปซ้อมบ่อยครั้งเพื่อระบายอารมณ์ แถมด้วยความที่เขาเป็นเกย์ตั้งแต่เด็กยิ่งทำให้เขาถูกซ้อมมากขึ้นจนเจ็บตัวหนัก
.
“มีครั้งหนึ่ง ผมหยิบเอาส้นสูงของแม่มาใส่ แล้วก็ตบผมคว่ำจนล้มไปกองบนพื้น”
.
ชีวิตของเดเนี่ยลต้องรองรับอารมณ์ของพ่อเสมอ กระทั่งเขาอายุได้ 15 ปี พ่อของเขาก็เสียชีวิตลงระหว่างปฏิบัติหน้าที่ไล่ลับโจร จนถูกยกเป็นวีรบุรุษในเมืองฟิลาเดลเฟียแห่งนี้ กระนั้นเดเนี่ยลก็ไม่เคยภูมิใจในพ่อของเขาเลยสักนิด
.
“คนอื่นมองว่า พ่อของผมเป็นฮีโร่ แต่ผมเห็นเขาอีกแบบ ผมใช้เวลานานมากกว่าจะยกโทษให้เขาได้ พ่ออาจจะอยากให้ผมแข็งแกร่งและสู้คน พ่อคิดว่าการเป็นเกย์ผิวดำในสลัมแบบนี้จะทำให้ผมจบชีวิตอย่างไร้ค่า แต่การตบตีพวกนั้นมันไม่เกี่ยวเลย ไอ้การด่าทอชีวิตผมว่า มันไม่มีค่า มันไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย พ่อควรติดคุกไปตั้งนานแล้วตั้งแต่กระทืบผมน่ะ จริงอยู่ที่เขาทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ผมมีสิทธิ์ถูกเขาซ้อมนะ”
.
การตายของพ่อ เดเนี่ยลหันเหเข้าสู่โลกของอาชญากรรม เขาเป็นขโมย ส่วนน้องชายต้องขายยาเลี้ยงชีพภายในสลัมแห่งนี้
.
“ผมมีพี่น้อง 5 คน ผมเป็นพี่ชายคนโต น้องชายผมต้องไปอยู่ในคุก ส่วนผมรอดคุกมาได้หวุดหวิด อาจจะโชคดีไม่เหมือนน้องชายก็ได้”
.
ชีวิตของเดเนี่ยลเรียกว่า ยากแค้นสุดขีด แม้ว่าจะได้รับการอุปการะจากลุงที่เป็นมือปืนก็ตาม แต่ชีวิตของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้นนัก ต้องปากกัดตีนถีบแทบตลอดเวลาจนกระทั่งส่งตัวเองเข้ามหาลัยได้สำเร็จ ทว่า เขากลับเรียนไม่จบ
“ผมอยากไปลอสแองเจิลลิสก็แค่นั้นแหละ”
.
เดเนี่ยลลาออกและมุ่งหน้าไปยังลอสแองเจิลลิสด้วยความหวังว่า อยากจะเป็นคนเขียนบทหนัง แต่ชีวิตก็ไม่ง่ายเสมอ
.
เพราะตอนไปนั่นเขาไม่มีเงินติดตัวเลย เขาจึงต้องเลี้ยงชีพด้วยการเป็นพนักงานต้อนรับของบริษัทพยาบาล ก่อนจะผันตัวเข้ากับธุรกิจดูแลคนชราและคนป่วยประจำบ้าน แต่ก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จนัก แม้ว่า ตัวเขาจะพูดเก่งแค่ไหนก็เถอะ เขาจึงเซ้งร้านแล้วตัดสินใจที่จะเข้าสู่ฮอลลีวู้ดด้วยการเป็นผู้จัดการดาราที่ตอนแรกเหมือนตัวตนที่เขาอยากจะทำแต่สุดท้ายก็เลิกเพราะ รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตขี้ข้าดาราของเขา ทั้งที่เขาทำให้ตั้งเยอะ แต่เขากลับทำได้แค่ถือกระเป๋าให้พวกหล่อนแทน
.
ทั้งที่ฉันหาบทให้พวกหล่อนเล่นนะยะ
.
สุดท้ายเจ้าตัวก็เริ่มผันตัวเข้าสู่วงการก่อนด้วยการเป็นโปรดิวเซอร์หนังเรื่อง Monster’s Ball ของผู้กำกับ มาร์ก ฟอสเตอร์ ที่เจ้าตัวยอมรับว่า ตอนทำแทบไม่มีความรู้ด้านหนังเลย อาศัยคู่พักลักจำเอาเท่านั้น
.
และเขาก็แสดงให้เห็นถึงความเฉียบแหลมในสายตาการเลือกนักแสดงเมื่อบทบาทเมียนักโทษประหารในหนังเรื่องนี้ได้ส่งให้ฮัลลี่ เบอร์รี่ได้ออสการ์ดารานำหญิงในที่สุด
.
จากนั้นเดเนี่ยลก็มีโอกาสได้ทำหนังเองหลังจากเบื่อการโปรดิวซ์หนังให้คนอื่นแล้ว ภาพยนตร์อย่าง Shadowboxer ที่เป็นงานกำกับแรกของเขา ซึ่งแม้จะไม่ประสบความสำเร็จทางด้านคำวิจารณ์ (เพราะ คนที่วิจารณ์เขานั้นมักเป็นพวกผิวขาว) แต่ก็เป็นจุดที่ทำให้เขาได้ทำหนังเรื่องใหม่ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของเขาอย่าง Precious : Based on the Novel push by Sapphire ในเวลาต่อมา ซึ่งอาณิสง์มาจากโอบาม่าได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐนั่นเอง
.
“เราอยากเดินไปสู่สิ่งใหม่ ๆ อย่างให้คนได้เห็นพวกเราในหลาย ๆ มุม แต่ยังมีใบหน้าพรีเชียสอยู่ บอกตามตรงเลยว่า ตอนแรกผมโคตรอายเลยที่จะต้องขายเรื่องในเทศกาลหนังเมืองคานส์ ผมไม่อยากเอาเรื่องคนดำมาขาย ผมไม่แน่ใจว่า อยากให้คนฝรั่งเศสผิวขาวมาเห็นโลกแบบที่เราอยู่หรือเปล่า แต่เพราะโอบาม่านั่นแหละที่ทำให้เรารู้ว่า การเป็นคนดำไม่ใช่เรื่องน่าอายใด ๆ ผมไม่จำเป็นต้องโกหก ผมภูมิใจกับรากเง้าของเรา และพรีเชียสคือ เรื่องราวที่มาจากส่วนหนึ่งของพวกเรา”
.
ความสำเร็จของพรีเชียสได้ทำให้ตัวเดเนี่ยลได้ต่อยอดกับเรื่อง The Butler ที่บอกเล่าเรื่องพ่อบ้านผิวสีที่ทำงานอยู่ในทำเนียบข่าวและได้เฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากสายตาของเขาผ่านประธานาธิบดีต่าง ๆ ที่แน่นอนว่า มันประสบความสำเร็จไม่ต่างกัน
.
แม้ว่า สถานการณ์ของคนผิวสีจะไม่ดีขึ้นนัก แต่เดเนี่ยลก็เชื่อในความหวังที่ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้
.
เหมือนที่เขายังคงจะเล่าเรื่องราวของคนผิวสีต่อไปนั่นเอง