จนแล้วเสือก....โง่อีก!!!

เขาว่าไอน์สไตนน์บอกว่า
"ทำสิ่งเดิมๆ แล้วหวังให้เกิดผลลัพธ์ใหม่ๆ เรียกว่า "วิกลจริต"

ไป7-11ยืนต่อคิวจ่ายตังค์
หนุ่มโรงงานข้างหน้าผม สั่งพนักงาน7-11ว่า..LMเขียวเล็ก1ซอง

พนักงาน7-11หยิบให้แล้วคิดเงิน....71บาทครับ!

ผมตกใจมาก!!
เลิกสูบบุหรี่มานานแล้วไม่คิดว่าบุหรี่1ซองเกือบร้อยบาท

หนุ่มโรงงานจ่ายเงินแล้วเดินจากไป...
เขาทิ้งเรื่องราวมากมายให้ผม...คิดต่อ

ผมคิดถึงความโง่!!....ของตัวเอง

สมัยก่อนทำงานรับจ้างในตลาด เข็นผักบ้าง
ส่งของบ้าง ขายแรงงานเป็นกรรมกร

ได้ค่าแรง150-180บาทแล้วแต่วัน
เลิกงานมาควักเงินซื้อบุหรี่55บาท(สมัยก่อน)

หาเงินมาเกือบตายได้150บาท ซื้อบุหรี่55บาท
เกิน1ใน3ของรายได้.....โง่สิ้นดี

ยังครับความโง่ยังไม่หมด......
ซื้อเบียร์กินอีกคนละขวดกะเพื่อน

หาได้น้อยกินขวดเดียว หาได้มากกิน2ขวด110บาท

ทำงานมาทั้งวันกินเบียร์ซื้อบุหรี่เงินแทบไม่เหลือกลับบ้าน....

จนแล้วเสือก....โง่อีก!!!
จนแล้วเสือก...ไม่เจียมกะลาหัว

ผมใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นนานมาก....นานจนชิ้นกับความโง่
กว่าจะคิดได้ก็นานเอาเรื่องอยู่

คิดดูนะครับ(เอาอัตราปัจุบันนะ)
ค่าแรงวันละ300
ซื้อบุหรี่71บาท
กินเบียร์1ขวด60
เติมน้ำมันรถมาทำงาน50
กินข้าวเที่ยง40แป็ปซี่1ขวด12บาท
(ยังไม่คิดค่าข้าวเย็นนะ)ทั้งวันหาเงินได้300แต่ใช่เงินไป233บาท
เหลือเงินกลับบาท67บาท
แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าเข้างานเหลือเงินกลับบาท67บาท

แล้วทุกๆเย็นที่ดื่มกับเพื่อนๆ
ที่มีชีวิตคล้ายๆกัน จึงคุยกันถูกคอ

ทุกเย็นก็จะมานั่งล้อมวงแล้วโทษโชคชะตา
โทษดวง โทษเจ้านาย โทษคนทั้งโลก
แต่ไม่โทษตัวเอง!

ทุกวันตั้งคำถามกับตัวเองทำไมกูจนจังว่ะ?
เมื่อไหร่กูจะรวยว่ะ?

ที่ผ่านมารู้ว่าได้เงินเดือนเท่าไหร่
แต่ไม่เคยรู้ว่าใช้อะไรไปบ้าง

ลูกขอเงินซื้อลูกอม บ่นลูกกินของไม่มีประโยชน์
ลูกขอเงินซื้อไอติมบ่นลูกว่าสิ้นเปลือง

ตัวเองกินเบียร์/ซื้อบุหรี่.....ไม่คิด!!

จะรวยได้ไงแม่งเล่นใช้เงิน2ใน3ที่หามาได้ไปกับของไม่มีประโยชน์

ถามว่าคนรวยดื่มเหล้ามั้ย...ดื่มครับ
คนรวยสูบบุหรี่มั้ย....สูบครับ

แต่สิ่งที่ต่างกันคือ
คนจนเอาค่าแรงตัวเอง เอาเงินในอนาคตของตัวเองมาจ่าย

คนรวยเขาเอากำไรจากการค้าขายมาจ่าย
ทุนที่ใช้ต่อกิจการยังอยู่ครบ

ผมมีเพื่อนรวยระดับสิบๆล้านหลายคน
ผมนั่งกินเหล้ากับพวกมัน หารกันออกเท่ากัน
เช้ามามันรวยยังไงก็รวยเหมือนเดิม
ผมจนยังไงก็ยิ่งจนกว่าเดิม!!

เมื่อก่อนผม
จนแล้วเสือก...โง่อีก

สิริทัศน์ สมเสงี่ยม เขียน