ลูกของคุณไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคน!

เด็กคนหนึ่ง ขึ้นมาบนรถใต้ดินพร้อมกับแม่และพี่สาวอีกสองคน มีคนลุกขึ้นให้นั่งครบทั้ง 4 คนแม่ลูก สักพัก ลูกชาย ซึ่งอยู่ในวัยพูดรู้เรื่องแล้ว คงเข้าโรงเรียนแล้วด้วย เห็นคุยกับแม่เรื่องโรงเรียน ลุกขึ้นมาจับเสา แล้วเหวี่ยงตัวเล่น หมุนไปรอบๆ เสา ทั้งๆ ที่คนค่อนข้างแน่น คนอื่นๆ พากันหลบ จนต้องไปเบียดเสียดกันอย่างหนักโดยไม่จำเป็น ยัยแม่นั่งดูทีวีเฉย มีคนมองหน้าเด็กหลายคน เขาก็ไม่สนใจ ผมยกโทรศัพท์มือถือขึ้น ทำท่าจะถ่ายรูป เด็กหันมาเห็น ผมจ้องเขาตาเขม็ง คงรู้ตัวละ เลยหยุดเล่น
.....
ตอนผมเด็กๆ (เด็กกว่าเด็กคนนี้ด้วยซ้ำไป) ยายสอนมารยาท เวลาที่เราอยู่นอกบ้าน ให้รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร เช่น อย่าส่งเสียงดัง อย่าพูดแทรกขณะที่คนอื่นพูดอยู่ แต่งตัวให้เรียบร้อย นั่งให้เรียบร้อย ยิ่งไปวัดยิ่งต้องสำรวม
.....
โตมาหน่อย มาอยู่รวมกับแม่ แม่ก็สอนเพิ่มอีกว่า เวลามีแขกมาบ้าน ต้องทำตัวอย่างไร 1.รีบตักน้ำมาให้แขกดื่ม และยกมือสวัสดีทุกคน 2.จากนั้นให้ปลีกตัวออกไป ไม่ต้องอยู่ฟังว่าผู้ใหญ่เขาคุยอะไรกัน 3.ระหว่างนั้นก็อย่าไปเล่นเสียงดัง 4.ให้คอยฟังเผื่อแม่เรียกหา เวลาต้องการอะไรเพิ่มเติม
.....
ได้ยินผู้ใหญ่ชมเสมอว่า เด็กคนนี้เรียบร้อยจัง ยายก็ได้แต่ยิ้ม แม่ก็เช่นกัน พอแขกชมว่าลูกบ้านนี้น่ารัก กิริยามารยาทดี แม่ก็ยิ้มแก้มปริ
.....
ไม่ได้เล่าเพื่อจะอวดตัว แค่จะยืนยันว่า ถ้าสอน เด็กก็เรียนรู้ได้ อย่าคิดว่าเด็กไม่รู้เรื่อง เบ่งออกมาแล้ว ก็รับผิดชอบในการอบรม ขัดเกลา ให้เขารู้กาลเทศะบ้าง ไปอยู่ตรงไหน ที่ไหน จะได้มีแต่คนรัก คนเอ็นดู และจะอยู่เป็นนิสัยที่ดี ประจำตัวของเด็กไปจนโต
.....
สังคมภายนอก ไม่ใช่บ้านของเรา เป็นที่ที่แบ่งใช้ร่วมกันคนอื่น สอนลูกหลานของท่านบ้าง คนเขาจะได้สรรเสริญ แทนที่จะก่นด่า ไม่ว่าด่าออกมาหรือด่าในใจไป 7 ชั่วโคตร หรืออย่างน้อยๆ ก็ด่ากันแบบไทยๆ ว่า ไอ้เด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอน!