ในค่ำคืนที่เหน็บหนาว เหล่าคนไร้บ้านนอนกันอยู่เต็มเกาะกลางถนนที่เสาชิงช้า แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อรถตำรวจคันนี้วิ่งเข้ามา...

คำถามแรกที่เกิดขึ้นในหัว อันดับต้นๆ
คือ พวกเค้ามาทำอะไรที่นี้.. บ้านล่ะ ทำไมไม่กลับบ้าน
ไม่หนาวหรอ นอนหลับกันหรอ ญาติพี่น้องเค้าล่ะ??

คำถามที่ไร้ซึ่งคนตอบ

มันอาจเป็นเรื่องธรรมดากับพวกเค้าไปเสียแล้ว..

ในขณะที่เกิดคำถามมากมายในหัว กับความรู้สึกหดหู่หนักๆ

ในตอนนั้นเอง ก็มีรถตำรวจ สน.พระราชวัง ขับตรงเข้ามาจอดอย่างช้าๆๆ

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวสมองน้อยๆของเราคือ..
พี่ตำรวจเค้าจะมาไล่คนที่นี้หรอ.. เค้าจะมาไล่ที่ใช่ไหม??!

ไม่อยากดู..ไปกันเถอะ ไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น..

ประตูกรงหลังรถถูกเปิดออก..
พร้อมกับ พี่ตำรวจสามนายที่ยืนมอง..
กลุ่มคนเหล่านั้นที่ยังนอนหลับกับสนิท

ทุกอย่างถูกดำเนินไปอย่างช้าๆๆ และค่อยๆ

พี่ตำรวจหยิบถุงข้าวถุงใหญ่ออกมาจากหลังกรงขังนั้น..

แล้วก็เดินถือถุงไปวางไว้ที่เสาชิงช้า
พร้อมตะโกนบอกว่า.. " มาเอาข้าวๆ "

คือ.. ความรู้สึกแรกที่เห็นภาพนั้น แล้วมันพูดไม่ถูก..
ภาพที่คิดในหัวไว้ตอนแรกที่ไม่อยากเห็นเลย
กับ และภาพจริงที่เห็นตรงหน้าตอนนี้..
ที่รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เห็นภาพเหล่านี้..

สิ้นเสียง ของพี่ตำรวจ.. พี่เค้าก็ขับรถจากไป..อย่างช้าๆ

คนที่นอนอยู่ก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา หยิบข้าวที่วางอยู่
คนละกล่อง แค่คนละกล่องจริงๆ..

น้องคนนึงที่ไปด้วยกันถามว่า..
" แล้ว พี่ที่นอนอีกฝั่งเค้าจะได้ยินเสียงมะกี่ไหม "
น้องกลัวเค้าไม่ได้ข้าวกิน..
แต่เราทำไรไม่ได้นอกจากยืนมอง
และปล่อยให้เป็นธรรมชาติของเค้า..

คนแล้วคนเหล่าตื่นขึ้นมาหยิบข้าวไปกล่องแล้วกล่องเล่า
ถุงข้าวที่มีพื้นที่ว่างมากขึ้น ก็ค่อยๆเหี่ยวลง..