แม่ควรกล่าวหาใครว่าไร้น้ำใจ ถ้าไม่มีใครลุกให้ลูกเล็กๆ นั่งในรถไฟฟ้า

หมอคิดว่าสิ่งที่เห็นนี้บอกเล่าเรื่องราวบางประเด็นได้เป็นอย่างดีค่ะ จึงถ่ายภาพเบลอๆนี้เอาไว้

1) ลูกจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เอาตัวรอด และรู้จักเอื้อเฟื้อ หรือ เป็นผู้ใหญ่ที่ช่างเรียกร้อง มักรอคอยความช่วยเหลือจากคนอื่น
ขึ้นอยู่กับว่าเขาถูกเลี้ยงมาอย่างไร และพ่อแม่ทำพฤติกรรมแบบไหนให้เขาเห็นบ่อยๆ

เด็กไม่ใช่ผู้ใหญ่ตัวเล็ก ร่างกายและความคิดของเด็กยังไม่พัฒนาเต็มที่ ประสบการณ์ชีวิตยังมีน้อย จึงควรได้รับ "ความช่วยเหลือ" ตามสมควร

ผู้ใหญ่มีหน้าที่
ป้องกัน เด็กจากอันตราย ที่เขาไม่รู้จัก เช่น เด็กเล็กห้ามจับมีด (เมื่อโตพอที่จะใช้กล้ามเนื้อมัดเล็กได้ดี จึงค่อยใช้อย่างรู้จักระวัง)
สอน ให้เด็กสามารถทำสิ่งที่เด็กวัยนั้นๆทำได้ เช่น 1 ขวบเดินได้ 2 ขวบวิ่งได้
สอน ให้เด็กรู้ว่าเมื่ออยู่ร่วมกับผู้อื่น ควรทำอะไร ไม่ควรทำอะไร เช่น เมื่อซื้อของต้องต่อคิว , พูดคำว่าขอบคุณและขอโทษ

ดังนั้น ความช่วยเหลือ จึงไม่ได้มาในรูปแบบการทำแทนไปเสียหมด
แต่อาจเป็นการ "ปล่อย" ให้เด็กได้ใช้ศักยภาพตามวัยของเขา รวมถึงเรียนรู้จากการลองผิดลองถูก-ทำผิดพลาด

เช่น เด็ก 2 ขวบสามารถวิ่งได้คล่องแล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องถูกอุ้มไว้บ่อยเกินไป และหากขึ้นรถไฟแล้วไม่มีที่นั่ง การยืนก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ต้องจับมือพ่อแม่เอาไว้ ถ้ามีใครลุกให้ ให้กล่าวขอบคุณไม่ว่าเราจะรับน้ำใจนั้นหรือไม่ก็ตาม

2) น้ำใจ คือ "การเลือก" ที่จะให้ความช่วยเหลือ
มันเป็นสิทธิที่เราจะเลือกจะให้หรือไม่ให้ก็ได้ ไม่ใช่หน้าที่
ใครให้ก็ให้ด้วยความเต็มใจ ส่วนผู้ที่ไม่ได้ให้ก็ไม่มีความผิดหรือถือเป็นคนเลวร้าย

อย่าทำให้เด็กเข้าใจว่า การได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น เป็น "สิ่งที่พึงได้"

อายุน้อยไม่ใช่ "สิทธิพิเศษ" ในการไม่ทำตามของกติกาของสังคม
(เช่น ขอเข้าห้องน้ำสาธารณะที่คิวยาวเหยียดก่อนเพราะเขายังเด็ก...แล้วแม่ก็ได้เข้าก่อนด้วย)

ความมีน้ำใจ เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของคนที่ใครๆ อยากอยู่ใกล้
หากเราอยากให้ลูกมีคุณสมบัติของนี้ เราก็ต้องสอนเขาโดยเป็น "ต้นแบบ" ของเขาค่ะ

‪#‎หมอมีฟ้า‬

https://www.facebook.com/ThaiPsychiatricAssociation/photos/a.499791366791551.1073741828.483246708446017/711839998920019/?type=1&theater