ลักษณะนิสัยของคนอวดฉลาด

เผยแพร่: 25 พฤษภาคม 2558 เวลา 13:28 น.โพสท์โดย รักที่บอกหลอกมากี่คน

ลักษณะนิสัยของคนอวดฉลาด ถ้าจะให้ว่ากันแบบละเอียด จะสามารถสรุปได้ดังนี้ครับ

1. ชอบทำตัวรู้ไปหมดทุกเรื่อง

2. ชอบแย้งเอาชนะไม่ดูประเด็น

3. ชอบวิจารณ์จับผิด

4. ไม่รับฟัง หรือเคารพความคิดเห็นผู้อื่น

5. ทำตัวแข่งขันกับคนอื่น

6. เป็นคนพูดตรงๆ

7. ชอบเปรียบเทียบกับผู้อื่น

8. ก้าวร้าว

9. ชอบข่ม ชอบเกทับ

10. แพ้ไม่เป็น

11. ใจแคบ เห็นแก่ตัว

12. โทษคนอื่น

13. เอาดีเข้าตัว

14. เน้นหลักการ

15. เป็นแต่จำ แล้วมาอวด

16. ขาดศิลปะความคิดสร้างสรรค์

17. ประยุกต์ไม่เป็น

18. คิดว่าตนเองดีกว่า ฉลาดกว่าคนอื่น

19. คิดว่ารู้คือฉลาด ไม่รู้คือโง่

20. ไม่รู้จักการให้อภัย

1. ชอบทำตัวรู้ไปหมดทุกเรื่อง

คนอวดฉลาด จะคอยทำตัวเหมือนรู้ไปหมดทุกเรื่อง รู้ดีทุกอย่าง ทำเป็นพูดอะไรก็ดูน่าเชื่อถือ แต่หากเราลองสังเกตดูดีๆแล้วนั้น จะพบว่าคนเหล่านี้ไม่ได้รู้อะไรมากนัก สักแต่ว่าทำเป็นรู้นั่นเอง การกระทำเพื่อให้รู้สึกว่าตนเองรู้ไปหมดของคนอวดฉลาดจะเป็นประมาณนี้

1.1 ถามให้น้อย ทายทักให้มาก

โดยปกติหากเราต้องคุยถึงเรื่องที่เรารู้มาก่อนจากปากคนอื่น เราควรจะถามตามมารยาทกับเจ้าตัวเสียก่อน

แต่คนอวดฉลาดจะไม่ถงไม่ถาม จะโชว์ว่าตนเองรู้อยู่แล้วโดยการทายทัก ซึ่งดูไม่มีมารยาท เพราะเหมือนเป็นคนส่อรู้เรื่องคนอื่นไปซะทุกเรื่องนั่นเอง ซึ่งการกระทำแบบนี้ จะเหมือนกับเป็นการส่อรู้เรื่องคนอื่น จนดูไม่มีมารยาท และขณะที่ทาย ถ้าทายถูกก็ไม่มีปัญหา แต่หากทายผิดแล้ว คนอวดฉลาดมักจะทำเป็นโยงไปประเด็นอื่น เพื่อลบล้างความอายของตนเอง

1.2 ชิงพูดในเรื่องที่ตนเองรู้ก่อน

ในขณะกำลังสนทนากัน หากมีเรื่องใดที่ตนเองรู้ คนอวดฉลาดมักจะชิงพูดแทรกโชว๋์ว่าตนเองรู้อย่างรวดเร็ว โดยไม่คำนึงถึงมารยาทเลย หรือแม้บางครั้งหากมีใครถามอีกคนหนึ่ง แต่คนอวดฉลาดรู้เรื่องนั้นพอดี เขาจะรีบพูดแทรกก่อนผู้ถูกถามอย่างไม่รีรอ

กรณีตัวอย่าง

นาย A ต้องการไปเที่ยวจังหวัดที่นาย B อยู่ จึงถามนาย B ซึ่งรู้แหล่งท่องเที่ยวเยอะเพราะไปมาแล้ว

แต่ขณะคุยกัน คนอวดฉลาด(คอฉ) ผ่านมาได้ยินเข้า และบังเอิญ คอฉ เคยได้ยินสถานที่ท่องเที่ยว

อันเลื่องลือมาเล็กน้อย เรื่องจึงเป็นดังบทสนทนาต่อไปนี้

A: เฮ้ย B ที่จังหวัดนายมีอะไรน่าเที่ยวมั่งวะครับ

B: อืมม มี...

คอฉ: มีที่นี่พี่ ฉอดๆๆ ....

B: (รู้สึกเอือม เพราะโดนแย่งพูด เลยเดินไปที่อื่นซะ)

ข้อคิด: นาย A จะได้รับประโยชน์มากกว่านี้ ถ้าคนอวดฉลาดหัดฟังคนคนที่เขารู้มากกว่ามั่ง แต่พอเป็นอย่างนี้เลยกลายเป็นว่า นาย A ก็รู้เรื่องที่เที่ยวไม่เกินที่ คนอวดฉลาดจำๆมาพูดนั่นเอง

- เวลาคนอื่นพูด มักจะแย้งในเรื่องที่ตนรู้ หลังจากนั้นมักจะดึงเข้ามาเรื่องที่ตนรู้

- เรื่องใหนที่ตนเองไม่รู้ ก็จะคอยจับผิดคนอื่นในเรื่องจุกจิกเล็กน้อยแทน

2. ชอบแย้งเอาชนะโดยไม่ดูประเด็น

คนอวดฉลาดมีนิสัยที่เด่นชัดที่สุดคือการชอบโต้แย้ง ชอบพูดขัดแย้งกับคนอื่นโดยไม่ดูว่าใช่ประเด็นที่ควรแย้งหรือไม่ ที่คนเหล่านี้ชอบทำเพราะเขาจะคิดว่าการกระทำแบบนี้ เป็นการโชว์ไหวพริบ สติปัญญา แต่หารู้ไม่ว่า การคอยแย้งคำพูดบุคคลอื่นโดยไม่ตรงประเด็น ถือเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ เพราะจะสร้างความรำคาญให้กับคู่สนทนา

แต่ในการสนทนาใดๆก็ตาม ใช่ว่าจะไม่สามารถแย้งได้ จริงๆแล้วหากผู้ฟังต้องการแย้งคู่สนทนา ก็ควรจะมีคำพูดที่ดูไม่ขัดแย้งเกินไปให้เลือกใช้มากมาย เช่น "มันก็ดีนะ แต่ผมคิดว่า..." "อืม... แต่ส่วนตัวผมคิดว่า" แต่คนอวดฉลาดจะคิดไม่ได้แบบนี้ เลยมักจะพูดแย้งแบบแข็งๆประมาณว่า "ไม่ๆ..."

จากการเก็บข้อมูลของผม พบว่าคนอวดฉลาดในที่ทำงานผม จะพูดคำว่า "ไม่ๆๆ..." วันละไม่ต่ำกว่า 30 ครั้ง

ตัวอย่างบทสนทนา 1

นาย A ต้องการหาอพาร์ทเมนท์ให้เจ้านายฝรั่งใน กทม. เลยขอความช่วยเหลือจากคนอื่นๆในที่ทำงาน แต่เผอิญคนอวดฉลาดได้ยิน เลยเป็นดังบทสนทนากันดังนี้

A: "เพื่อนๆครับ ช่วยหาหน่อยครับ อยากได้ห้องกว้างๆ ราคาไม่เกิน 50000 บาท อยู่ไม่ไกลจากรถไฟฟ้า"

B: "ผมเจอที่นี้ พอไหวมั้ย ไกล้ MRT"

A: "ถนนมีฟุตบาทมั้ยครับ"

คอฉ: (รีบแย้งเสียงดังว่า)"หอใน กทม. ส่วนใหญ่มันก็ไม่มีฟุตบาทนะพี่"

A: ถ้ามีก็ดีไงครับ ถ้าไม่มีก็ค่อยว่ากัน (คิดในใจ "จะพูดเพื่อไรเนี่ย")

ประเด็นคือ นาย A ไม่ได้ถามว่า หอในกทม. มีลักษณะส่วนใหญ่เป็นเช่นไร แต่นาย A ต้องการหอที่มีฟุตบาท เพื่อความปลอดภัยของนายฝรั่งเวลาเดินทางมาบริษัท ซึ่งถนนที่มีฟุตบาทใน กทม. ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีซะทีเดียว และที่สำคัญ การที่หอพักในกทม.ไม่ค่อยมีฟุตบาท คนส่วนใหญ่จะรับรู้อยู่แล้วว่าเป็นเช่นนั้น รวมที้งนาย A ด้วย แต่งานนี้ คนอวดฉลาดเหมือนอยากโชว์ความรู้ของตน อยากมีส่วนร่วมจากข้อมูลอันไม่มีประโยชน์ของตน เลยกลายเป็นการแย้งไม่ดูประเด็น ไม่เป็นประโยชน์ อีกทั้งยังกลายเป็นการดูถูกสติปัญญานาย A ไปด้วย

ตัวอย่างบทสนทนา 2

ตอนไปทานอาหารกลางวันร่วมกัน นาย A ไปสั่งอาหารร้านหนึ่งที่คนรอไม่เยอะ เลยเข้าใจว่าน่าจะได้เร็ว แต่จริงๆแล้วมีออเดอร์ต้องทำไปส่งอยู่หลายคิวพอสมควร และคนขายก็ไม่ยอมบอกนาย A ว่าคิวยาว จนในที่สุด นาย A ต้องมานั่งทานคนเดียว ในขณะที่เพื่อนทานกันเสร็จหมดแล้ว นาย A เลยแอบบ่นตามประสาทั่วไปดังบทสนทนาต่อไปนี้

A: เฮ้ย โทษทีครับที่ปล่อยให้รอ ตาลุงแมร่งไม่ยอมบอกว่าคิวยาว รอไปเป็นครึ่งชั่วโมง เซ็งเลย

คอฉ: อ้าว ก็ลุงแกอยากขาย อยากได้ตังค์ เค้าจะบอกคุณทำไมละครับ (โง่จริง)

A: (คิดในใจ "จะพูดเพื่อ...")