หนึ่งอาทิตย์กับยาต้านไวรัส HIV...กับคำว่ารักของครอบครัว

วันนี้ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วกับการทานยา ต้านไวรัสสำหรับคนที่ต้องเพิ่มภูมิคุ้มกันให้กับตัวเอง ... สำหรับคนที่มีเชื้อ HIV ในตัวก้อคงทราบกันดีว่าถ้าเมื่อไหร่ เริ่มทานยาต้านไวรัสก้อแปลว่าภูมิคุ้มกันของเราเหลือเกณฑ์ต่ำกว่ามาตรฐาน สำหรับผมผลตรวจครั้งแรกค่า CD4 ก้อเหลือแค่ 239 จากมาตรฐานอย่างต่ำ 500 คุณหมอก้อเลยจัดยาต้านให้อย่างไม่ต้องสงสัย ... หลายครั้งที่อยากให้เหมือนเราฝันร้ายตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่กับเราเป็นสิ่งไม่จริง แต่เราก้อต้องยอมรับมันให้ได้ ยิ้มสู้กับมัน ...ยาที่ผมได้รับมีแค่ 2 เม็ดแต่คุณหมอกำชับเสมอว่าต้องทานให้ตรงเวลาและห้ามลืมเด็ดขาด เพราะจะทำให้เราดื้อยาและเมื่อดื้อยา เราก้อจะต้องเสียค่าใช้จ่ายในการรักษาที่สูงกว่าเดิม...ผมเลือกที่จะรับประทานยาก่อนนอน ซึ่งก่อนทานคุณหมอก้อเตือนว่าเราอาจจะรู้สึก มึนๆงงๆ หรืออาจจะมีอาการแพ้ ซึ่งเราก้อไม่เคยเข้าใจมาก่อน จนคืนแรกผ่านไปผมก้อทานยาตามที่คุณหมอสั่งโดยมีน้องชายและน้องสะใภ้มานอนเป็นเพื่อน โดยพวกเขามาพบคุณหมอพร้อมกับผมและคุณพ่อ คุณแม่ ผมเลือกที่จะบอกทุกคนในครอบครัวถึงโรคที่ผมกำลังเผชิญอยู่ และผมโชคดีที่มีครอบครัวที่พร้อมต่อสู้และให้กำลังใจผมอย่างที่ผมไม่เคยได้รับมาก่อน น้องชายตัดสินใจพาพ่อและแม่บินมาจากต่างจังหวัดเพียงเพื่อจะมาเป็นเพื่อนผมไปพบกับคุณหมอในครั้งแรก...โชคดีที่คืนแรกมีน้องชายอยู่เป็นเพื่อนเพราะอาการแพ้ยาต้านไวรัสสำหรับการทานครั้งแรกมันรุนแรงกว่าที่ผมคิด ผมตื่นเช้ามาด้วยอาการพะอืดพะอม รวมทั้งคลื่นไส้ อาเจียร มึนงง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้องชายผมเห็นแล้วตกใจมาก เขาบอกผมว่าหน้าผมซีดและดูแย่มาก ผมทานอะไรไม่ลง ผมเดินยังไม่ตรง เขาต้องคอยพยุง... ใครจะมาคิดว่าน้องชายที่ทะเลาะกันมาตอนเด็กๆ ต้องมาดูแลพี่ชายที่อายุยังแค่ 30 กว่าปี พอน้องชายเห็นอาการผมแบบนี้เขาตัดสินใจจะพาผมกลับบ้านเกิดเพราะเขารู้ดีว่า ถ้าผมอยู่กทม คนเดียวไม่มีใครดูแลผมแน่ เขาตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินให้ผมในวันเดียวกันกับที่เขาจะกลับไปหลังจากจะพาผมไปพักฟื้นที่สวนผึ้งตามแผนเดิมกับคุณพ่อคุณแม่ ผมก้อฝืนเดินทางไปพักผ่อนที่สวนผึ้งกับครอบครัว ตามความตั้งใจของพวกเขาที่อยากให้ผมผ่อนคลาย.. ผมไปทั้งที่ยังมีอาการมึนงง คลื่นไส้จากผลของยา รวมทั้งอาการเพลียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนน้ำหนักตัวเองลดลงไปถึง 4กิโล แต่ตลอดการเดินทางเราก้อได้พูดถึงเรื่องเก่าๆในวัยเด็กที่ทำให้เราหัวเราะได้ มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ครอบครัวผมพูดหลายครั้งเพื่อให้ผมย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่ผมก้อยังลังเลไม่ใช่เพราะไม่อยากกลับ แต่เรามีภาระบริษัท ของเราที่ต้องดูแล ลูกน้องที่เราต้องดูแล งานเรายังไม่สามารถทิ้งได้ มันเป็นคำถามที่อยู่ในความคิดผมตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา แม้ว่าน้องชายจะบอกว่าได้เตรียมขยายธุรกิจและอยากให้ผมกลับไปช่วย ... มันใหม่มากสำหรับผมจริงๆ จนวันนี้ผมก้อยังไม่รู้ว่าผมควรจะทำอย่างไร... แต่ผมก้อตัดสินใจกลับไปพักฟื้นกับที่บ้านตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาโดยทิ้งงานที่ผมเตรียมไว้ที่ กทม ทั้งหมดให้ลูกน้องทำ...ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาอาการคลื่นไส้ผมน้อยลง แต่เราก้ออาจจะยังมึน งง บ้างในแต่ละเช้าและอาจจะทานอะไรไม่ค่อยลงเหมือนเดิม แต่มันก้อดูเหมือนผมจะปรับตัวกับยาได้ดีขึ้น ผมเลือกที่จะพยายามทำกิจกรรมต่างๆให้เป็นปรกติ แม้กระทั่งลองไปสนามยิงปืน เพื่อฝึกสมาธิ หรือลองไปเที่ยวผับโดยไม่ทานแอลกอฮอล์ เพื่อจะให้ตัวเองรู้สึกเป็นปรกติที่สุด...จริงๆแล้วผมว่าผมปรับตัวกับทุกอย่างได้ดีขึ้นนะครับ เพียงแค่ผมเลือกใช้ชีวิตให้สะอาดขึ้น ทานอาหารสะอาด พักผ่อนให้เพียงพอ ผมก้อคงสามารถกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติได้อีกไม่นาน...ขอบคุณครอบครัวทุกคนที่คอยดูแลผมเป็นอย่างดีในอาทิตย์ที่ผ่านมา โรคนี้ทำให้เราใกล้ขึ้น รักกันมากขึ้น และผมอบอุ่นมากขึ้นจริงๆ... วันนี้ผมเลือกที่จะกลับมาต่อสู้กับงานของผมต่อไปเพื่อความฝันที่เหลืออยู่...ผมคงผ่านมันมาไม่ได้ถ้าไม่ได้ครอบครัวคอยดูแล...