พ่อคะ หนูขอโทษ

พ่อของเธอเลิกกับแม่แล้วไปแต่งงานใหม่กับคนรักเก่า
แม้ช่วงที่ผ่านมา พ่อของเธอจะส่งเงินและของใช้มาให้ไม่เคยขาด แต่ความคับแค้นในใจของเธอไม่เคยจางหาย
จนวันที่เธอคบหากับเพื่อนชาย เธอจึงเริ่มเข้าใจในความรักที่พ่อมีต่อคนรักเก่า
แม้ใจของเธอจะอ่อนลงมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยไปหาพ่อ ต่อให้พ่อมาเยี่ยมที่บ้าน เธอก็ไม่ยอมให้พ่อพบได้หน้า

วันหนึ่งเธอล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล
แม่บอกกับเธอว่า เพราะเธอทำงานหนักและกดดันเกินไป คุณหมอเสนอให้เธอพักที่โรงพยาบาลสักช่วง
ในขณะที่เธอพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล พ่อของเธอก็เข้าโรงพยาบาลด้วย แม่บอกกับเธอว่า พ่อเป็นโรคไตวาย จะต้องทำการผ่าตัดเพื่อเปลี่ยนไต 
คุณหมอแนะนำว่า ให้ลูกๆบริจาคไตจะดีกว่า เพราะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง จะได้เข้ากันได้ง่าย ร่างกายจะไม่ปฏิเสธ 
แม่ถามเธอว่า 
“ลูกยินดีจะบริจาคไตให้พ่อไหม?”
“ได้คะ” เธอตอบ
“แต่หนูไม่ขอเจอหน้าพ่อนะคะแม่!” เธอย้ำ
แม่ได้แต่พยักหน้า

หลังจากการผ่าตัดสิ้นสุดลง พ่อของเธอก็มาเยี่ยมเธอถึงห้อง
เธอทำสีหน้าเฉยเมย หันหลังมองออกไปยังหน้าต่าง 
แม้ความคับแค้นในใจจะหมดไป แต่ทิฐิในใจยังมีอยู่เต็มหัวใจ
“ขอบใจนะลูก” เสียงของพ่อแหบพล่า เธอจับน้ำเสียงและเดาได้ว่าพ่อคงจะแก่ไปมาก
เธอกลั้นน้ำตาและกดเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้มันดังออกมา แต่อาการตัวสั่นโยกไม่อาจปิดสายตาของแม่ไว้ได้ ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหนู ถือว่าหนูชดใช้ที่คุณเป็นคนให้กำเนิดหนูก็แล้วกัน”
เธอกั้นใจพูดระบายความรู้สึกออกไป

หลังจากที่เธออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน เธอกำลังจะแต่งงาน
เธอและแฟนหนุ่มไปตรวจสุขภาพก่อนแต่งงานที่โรงพยาบาลเดิม
“คุณเคยผ่าตัดเปลี่ยนไตใช่หรือเปล่าคะ?” คุณมอสาวสอบถาม
“ใช่คะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอกลัวว่าการสละไตให้พ่อจะนำปัญหามาให้เธอ
“แย่แล้วสิ!” เธอหันไปพูดกับแฟนหนุ่ม
“เปล่าหรอกคะ หมอเพียงแต่อยากจะบอกว่า ไตที่คุณพ่อสะละให้คุณนั้น เข้ากับร่างกายของคุณได้เป็นอย่างดีทีเดียวคะ ไม่มีปัญหาเลย” คุณหมอสาวอธิบายต่อ
“อะไรนะคะ ไตของคุณพ่อ!” เธอถามออกไปเสียงสูง
“คะ ครั้งที่แล้วที่คุณมาผ่าตัดเปลี่ยนไต จำไม่ได้เหรอคะ คุณพ่อของคุณสละไตให้คุณข้างหนึ่งนี่คะ!” คุณหมอถามออกไปด้วยความสงสัย

เธอรีบบึ่งรถกลับไปที่บ้าน 
เธอนำถุงยาที่แม่เป็นคนเก็บและจัดใส่ตลับเวลาให้เธอกิน บอกว่าเป็นยาบำรุงประสาท เพราะเธอเครียดจากการทำงานมากเกินไป
“นี่มันยาปฏิชีวนะและยาแก้อักเสบทั้งนั้นนี่นา!” เธออ่านดูอย่างไม่เชื่อในสายตาของตัวเอง
แม่ของเธอจึงเล่าความจริงให้เธอฟังทั้งหมด หากไม่โกหกเธอเช่นนั้น เธอก็จะไมยอรับไตจากพ่อของเธอ และตอนนี้พ่อของเธอก็ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล อาการเป็นตายเท่ากัน

เธอรีบบึ่งรถไปหาพ่อในทันที่
เธอภาวนาขออย่าให้พ่อเป็นอะไรมากไปเหมือนที่แม่เล่า เพราะเธอยังไม่ได้ขอบคุณพ่อ ยังไม่เคยได้เรียกพ่อ เธอยังไม่เคยพบหน้าพ่อเลย
เธอผลักประตูห้องเข้าไป เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร่ำไห้กอดพ่อเธอไว้ โดยมีคุณหมอและพยาบาลช่วยกันปลอบใจ
“พ่อคะ หนูขอโทษ” เธอทรุดลงไปข้างเตียง หลังจากคุณหมอบอกกับเธอว่า คุณพ่อของเธอพึ่งจะสิ้นลมหายใจไปเมื่อสักครู่นี้เอง
พ่อไม่อาจรอให้เธอขอบคุณ ไม่อาจรอพบหน้าเธอ และไม่เคยได้ยินคำว่าพ่อจากปากของเธอ
ภรรยาของพ่อเล่าให้เธอฟังว่า คำสั่งเสียของพ่อที่ฝากไว้ให้เธอก็คือ ให้นำกระดูกส่งไปห้างเพชร จากนั้นให้นำกระดูกหลอมออกมาทำเป็นหัวแหวนให้กับเธอ หัวแหวนนี้ น้ำหนักรวมกันได้ 21 กรัมพอดี 
เล่ากันว่า คนเราเมื่อตายไปน้ำหนักตัวจะหายไป 21 กรัม นั่นก็คือน้ำหนักของวิญญาณ
และนี่ก็คือความรักทั้งหมดที่พ่อมีให้แด่เธอ