ไปตายดาบหน้า หรือจะตายดาบหลัง

ไปตายดาบหน้า

ไปตายเอาดาบหน้า

            สำนวนที่เอ่ยถึงดาบ แน่นอนเสียเหลือเกินว่าต้องเกี่ยวข้องกับการรบราฟาดฟันกัน ไปตายเอาดาบหน้าก็ เช่นกัน เป็นสำนวนที่หลุดมาจากสมรภูมิศึกสงครามในสมัยโบราณ สมัยนั้นการรบทัพจับศึกในสนามรบ คู่ศึกสงครามทั้งสองฝ่ายจะต้องจับดาบดาหน้าวิ่งเข้าหากัน และในบรรดาพลทหารกองหน้าที่ต้องเข้าฟาดฟันก่อนนั้น ย่อมมีอยู่บ้างที่ต้องบาดเจ็บล้มตาย

            บางคนที่รักตัวกลัวตายเป็นยิ่งนัก จึงหันหลังกลับเพื่อวิ่งหนี พวกเหล่านี้เมื่อแม่ทัพนายกองที่ควบคุมการรบอยู่กองหลังเห็นเข้าจะลงดาบฆ่า ทิ้งทันทีเพราะถือว่าหนีทัพ เป็นเยี่ยงอย่างที่ไม่ดีแก่การทำศึก  ดังนั้นพลทหารที่ละล้าละลังอยู่เลยตัดสินใจได้ง่ายขึ้นว่าไปตายเอาดาบหน้า หรือดาบของข้าศึกดีกว่าที่จะต้องมาตายด้วยดาบหลังของผู้บังคับบัญชา อย่างน้อยก็ไม่โดนชี้หน้าหาว่าขี้ขลาดตาขาว ดีไม่ดีชนะข้าศึกอาจมีชีวิตรอดกลับมาได้

            สมัยนี้รบกันได้โดยไม่ต้องเห็นหน้า ไม่มีดาบ สำนวนนี้หมายถึงการก้าวไปข้างหน้าแม้จะยังไม่แน่ใจว่าข้างหน้าจะดีหรือร้าย แต่ก็ยอมปลงแล้ว เพราะยังมี “ทีเผื่อ” อาจจะดีหรือประสบความสำเร็จก็เป็นได้ แต่ถ้าแย่ก็คงได้ตายดังสำนวนเขาว่า