ยัยหวานใจกับนายเย็นชา

ยัยหวานใจกับนายเย็นชา

ฉันเดินมาอย่างใจลอยจากร้านขายไอติมแห่งหนึ่ง

มันทรมานมากนะรู้มั้ยที่รู้ว่าแฟนของตนเองไปมีคน

เขาช่างเลวได้ใจดีจริงๆ ฉันรักเขาไปได้อย่างไรกัน ผู้ชายเฮงซวยพันธุ์นั้นน่ะ

ฉันเดินมาอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง หัวใจที่แสนอ้างว้างของฉัน

น้ำตาที่เริ่มไหล ไม่รู้ไหลมาได้ไง นี่ฉันร้องไห้หรอ??

แค่ผู็ชายคนเดียวนี่นะ แค่ผู้ชายเลวๆคนหนึ่งเนี่ยนะ

เขาทำให้ฉันเสียใจได้ขนาดนี้เลยหรอ บ้าจริงๆเลย

จังหวะที่ฉันกำลังจะเข้าไปในคอนโดของแม่ ฉันก็ชนกับอะไรบางอย่าง

ที่มันแบนๆ หนาๆ และอบอุ่น ฉันได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะปกติ

ฉันเงยหน้ามองขึ้นพร้อมกับคราบน้ำตาของตัวเอง อ๊ะ!!หมอนี่ มาได้ไงเนี่ย

"ว่าไง ยัยเปี๊ยก" เขาทักทายฉันด้วยสีหน้ากวนๆ (ไอ้นี่ชักกวนบาทาแฮะ)

"ฉันชื่อ หวานใจ ไม่ใช่ยัยเปี๊ยก" ฉันตอบกลับ

อืมม ทำไมฉันรู้สึกปวดหัวอย่างนี้ล่ะ อืมมไม่ไหวแล้วแฮะ

"เธอร้องไห้นี่ ยัยเปี๊ยก" เขาถามด้วยเสียงที่ดูเหมือนห่วงใย

"เปล่า... เเค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ" โอย โลกหมุนไปหมดเลย ฮือๆ พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยหวานใจด้วยค๊าาาา

ฟุ่บ!! ฉันล้มลงหมดสติไป "เห้ย!! หวานใจ" หมอนั่นท่าทางตกใจหน้าดูเนอะ ร้องแหกปากดังลั่นเชียว

"อย่ามาตายแถวนี้นะ ยัยเปี๊ยก" โห นี่เป็นห่วง หรือแช่งกันแน่ ฟร่ะ =..=

แต่ไม่รู้ล่ะตอนนี้ฉันหลับตาอย่างมีความสุข ใช่ ตอนนี้ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับผู้ชายที่ฉันแอบรักมาตั้งแต่ ม.ต้น

นายมิกทำไมนายถึงน่ารักอย่างนี้นะ ฉันอยากกอดนายจริงๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป...