เมื่อวันแม่ที่ผ่ามา ได้มีโอกาสเดินทางด้วยรถไฟไทย (ที่เอาเปรียบคนไทย ที่สุดในโลก)

 

เมื่อวันศุกร์ ที่ 8 สิงหาคม 2557 ที่ผ่านมาก็กะว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยมแม่ ต้องบอกก่อนเลยนะว่าบ้านเราอยู่ จ.นครศรีธรรมราช

เราก็จองตั๋วรถทัวร์ และรถไฟชั้นอื่นๆ ไม่ทัน. จึงต้องเดินทางกลับด้วยรถไฟกรุงเทพฯ - ยะลา ชั้น๓ (คือชั้นที่ถูกที่สุดของรถไฟไทย)

ระยะทางที่เดินทางก็ประมาณ 800 กว่าโล นั่งรถไฟก็ประมาณ 13 ชั่วโมง

แต่ประเด็นมันอยู่ที่สภาพ ของรถไฟไทย ซึ่งตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก จนตอนนี้เราโตแล้ว สภาพมันก็ยังเหมือนเดิม ดูรูปประกอบเอานะ

อันนี้คือช่วงทางเดินซึ่งเดินได้แค่คนเดียวถ้าจะเดินสวนกันต้องเดินแบบตะแคงข้าง ถ้าคนที่ดัวใหญ่หน่อยก็จะต้องหยุดให้คนที่เดินมาสวนทางไปก่อน

 

และนี่คือตัวเลขที่บอกที่นั่ง (ใช้ปากกาเคมีเขียนเอา)

และนี่คือหน้าต่าง (ใช่พลังในการดึงขึ้นและดึงลงอย่างมหาศาล ไม่งั้นไม่ขยับ แถมไม่ลงล๊อคอีก)

และผนังตรงที่นั่ง (สีนี่จะร่อนไปไหน)

อันที่คือเบาะที่นั่ง สังเกตุดีๆว่าฝั่งหนึ่งกว้าง อีกฝั่งหนึ่งแคบ

แต่เวลาจองตั๋ว ต่อให้คุณตัวเล็กหรือตัวใหญ่ลงใกล้หรือลงไกลถ้าคุณจองได้ที่นั่งฝั่งแคบคุณก็ต้องทำใจกันการนั่งสองคน ซึ่งถ้ามองด้วยตาเปล่าไอ้ฝั่งที่แคบกว่านั่งคนเดียวก็แทบเต็มแล้ว แต่คนที่ได้ฝั่งที่เบาะกว้างๆ ก็อย่าดีใจไปนะ เพราะเมื่อไหร่ทีคนเยอะ  เบาะที่คุณจองไว้ก็จะต้องโดนเบียดสามทันที ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักกันมาก่อนก็ตาม  (และอย่าลืมว่า รถไฟชั้น๓ เบาะนั้นตายตัว จะขยับอะไรไม่ได้เลย  แล้วนั้งลงใต้  ไม่ใช่ป้ายสองป้ายแล้วกดกรึ่งลงเหมือนรถเมล์ในกรุงเทพซะเมื่อไหร่)

และถ้าสังเกตุตั้งแต่รูปแรกๆ จะเห็นว่า พื้นทางเดินและใต้ที่นั่ง ไม่สะอาดเอาเสียเลย แต่ทุกครั้งที่เรานั้งรถไฟลงใต้ เราจะสังเกตุเห็นยายแก่ๆ หรือไม่ก็ป้าๆ หรือแม้กระทั่งแม่ เอาเสื่อ หรือบางคนอาจใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ปูให้เด็กๆนอนหรือบางทีก็นอนเองนอนมันใต้ที่นั่งนั่นแหละ (อันนี้กรณีช่วงเทศกาลที่รถเต็ม ต้องตีตั๋วยืน)

และที่แย่กว่านั้น

ราคาเครื่องดื่มบนรถไฟ

 นำ้ขวดใสๆที่ทุกคนเห็น

ราคา 20 บาท

น้ำอัดลม

ราคา  25 บ(ส่วนตัวคิดว่า17บาทก็แพงแล้ว)

มาม่า ต้มยำกุ้ง (อันนี้ไม่ได้ถ่ายรูปมา) ราคา 25 บาท

ข้าวกล่องของรถไฟ (อันนี้ก็ไม่ได้ถ่ายรูปมาและไม่ได้ซื้อกินเพราะตอนเด็กเคยเจอแล้วฝังใจ และพี่เราก็บอกว่าทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่) กล่องละ 40 บาท (คุณจะได้รับข้าวหนึ่งกล่องซึ่งแข็งราวกับก้อนหิน กับเมนูง่ายๆ กะเพราะกับไข่ดาว  กะเพราก็เหมือนเอาเนื้อสัตว์ไปผัดกับน้ำมัน แล้วราดลงบนข้าวแข็งๆ เมื่อคุณแกะพลาสติกที่แร๊พกล่องข้าวออก  น้ำมันมันที่ไข่ดาวและกะเพราก็เยิ้มขึ้นมาประมาณครึ่งกล่องแล้วละ)

อันนี้คือด้านบน ที่วางข้าวของสัมภาระ

อัตราค่าโดยสารเฉลี่ยคนละประมาณไม่เกิน 300  บาท ถ้าลงไม่เกินนครศรีธรรมราช ไกลกว่านี้ไม่เคยนั่ง(เราจำราคาไม่ได้เพราะพี่เราซื้อ)

ที่เอามาเขียนกระทู้ก็เพราะเผื่อบางคนยังไม่รู้ และเราเองก็แอบสงสัยว่าที่พนักงานรถไฟขายข้าวขายนำ้ผู้โดยสารแพงๆ ตั๋วโดยสารชั้นอื่นที่ไม่ใช่ชั้น๓ ราคาก็ไม่สมนำ้สมเนื้อกันเท่าไหร่

ห้องน้ำน้ำก็หมดต้องเดินไปเข้าแถวๆตู้นอน ค่ารถก็ปรับตามราคาท้องตลาดเลย 

ทำไมไม่เอาเงินมาพัฒนาบ้าง บางทีคนธรรมดาๆเขาก็ไม่ได้อยากได้รถไฟที่มันวิ่งเร็วๆแบบประเทศอื่นหรอก   ถ้าพัฒนาตรงส่วนนี้ดีๆ  แล้วเก็บตังผู้โดยสารเพิ่มอีกนิด แต่คนเดินทางสบายใจได้รับความสะดวกสะบายเราว่าแค่นี้เขาก็โอเคแล้วนะ