ลููกจ๋า อย่าส่งแม่ไปบ้านพักคนชราเลย

เมื่อสักครู่นี้เพิ่งกลับไปอ่านบท “ลูกจ๋า อย่าส่งแม่ไปบ้านพักคนชราเลย!”(จะไปเอาคอมเม้นท์ของหลายๆท่านมาลงหนังสือ)
รู้สึกทึ่งในความสามารถของคุณรอชิดีน อัล-เกาซัร มากๆ ขอเอามาแบ่งปันแบบเต็มๆในเช้าวันนี้ ส่งมอบความรักไป มอบรักยิ่งใหญ่นั้นครับ

จืดไปนะ กับข้าว ที่เธอทำ
เสียงแม่ผัว พูดย้ำ ยังจำได้
พออีกวัน เค็มไปนะ เกลือที่ใส่
เสียงแม่ผัว เตือนหัวใจ สะใภ้ตัว
นั้นก็จืด นี่ก็เค็ม สะใภ้บ่น
ฉันเหลือทน แล้วนะ คุณแม่ผัว
ไม่ถูกใจ เลยซักสิ่ง ในงานครัว
งั้นให้ลูก ของตัว ทำให้ทาน
เมื่อสามี กลับมา จึงพานพบ
ทั้งสองเสียง เถียงไม่จบ ในโวหาร
แม่ของผม ของเค็ม หมอห้ามทาน
ภรรยา สะบัดจาน กลับห้องนอน
แม่ครับแม่ เดียวผมต้ม บะหมี่ให้
แม่บอกเล่า ความในใจ อุทาหรณ์
ลูกจ๋าลูก อย่าทิ้งแม่ เถิดขอวอน
บ้านพักคน ชราจร ไม่ต้องการ
คือเดือนหน้า ผมได้เลือน เคลื่อนตำแหน่ง
คงไม่มี เวลาแบ่ง มาสื่อสาร
ส่วนภรรยา ก็จะออก ไปทำงาน
แม่อยู่บ้าน คนเดียว กลัวเดียวดาย
ณ บ้านพัก คนชรา แม่ไม่เหงา
ใครใครเขา ต่างอยู่พร้อม กันหลากหลาย
มีคนคอย อยู่คู่ ดูแลกาย
ทั้งห้องหับ ก็สบาย กว่าบ้านเรา
ถึงเวลา วันนัด จัดข้าวของ
จับมือแม่ ประคอง กลัวแกเหงา
พาไปส่ง ณ บ้านพัก หวังบรรเทา
ดั่งวันแรก ที่ส่งเจ้า ไปเข้าเรียน
พอไปถึง หน้าบ้านพัก คนชรา
คนมารับ ต่างรอท่า พร้อมบัตรเขียน
คำยินยอม ให้แม่นี้ สมัครเรียน
เข้าสู่โลก ที่แปรเปลี่ยน ไปอีกใบ
ชายและหญิง ต่างนั่งดู หนังตลก
แต่ไร้เสียง หัวเราะรก ให้สดใส
บางคนเหม่อ มองประตู แล้วร้องไห้
บางคนยิ้ม น้ำตาไหล ไปพร้อมกัน
กลับถึงบ้าน ที่แม่ ไม่มีอยู่
เสียงลากถู ดังมาจาก ห้องแม่ฉัน
ขึ้นไปดู เห็นแม่ยาย และเมียนั้น
เก็บข้าวของ ของแม่ฉัน เตรียมทิ้งไป
ทำอะไร กับของแม่ แม่ของผม
เตียงผ้าห่ม หมอนของแม่ ผมอยู่ไหน
นั้นขวดยา นวดขาแม่ ลืมเก็บไป
เสียงแม่ยาย บอกจะใช้ ห้องนี้นอน
เก็บข้าวของ เน่าๆ นี้ไปทิ้ง
คำพูดเมีย ดั่งปืนยิง ยิ่งหลอกหลอน
พรุ่งนี้ฉัน ซื้อเตียงใหม่ ให้แม่นอน
น้ำตาไหล ใจสั่นคลอน ในเหตุการณ์
เสียงท่อรถ แหวกไป ในเวหา
เสียงร้องร่ำ ว่าแม่จ๋า น่าสงสาร
จึงขับรถ ไปหาแม่ ไม่ช้านาน
ถึงหน้าบ้าน พักหลังใหม่ คนชรา
จึงรีบเร่ง ไปหา หน้าแม่ก่อน
เห็นแม่นั่ง ในเงาร้อน มือนวดขา
เสียแม่บอก ลูก นี่ดึกแล้ว ใยจึงมา
แม่ลืมยา นวดขา ไว้ที่บ้าน
ลูกจึงก้ม ไปนวดขา ให้คุณแม่
แล้วรักแท้ จึงก่อ ผสาน
ลูกจ๋าลูก แม่ยังจำ ครั้งวันวาน
ตอนลูกเล่น อยู่ในบ้าน บ้านของเรา
ตอนเด็กๆ ลูกหัดเดิน แม่ประคอง
คอยปกป้อง ไม่ห่าง กลัวลูกเหงา
เมื่อแม่แก่ หวังให้ลูก ประคองเงา
แม่เดินช้า หวังให้เจ้า ช่วยดูแล
แม่เคยสอน ให้เจ้า กลัดกระดุม
แต่ตอนนี้ แม้กลับกลุ้ม อย่าแน่แท้
กลัดกระดุม ไม่ได้ มืออ่อนแอ
หวังว่าลุก จะดูแล แม่เหมือนกัน
ตอนลูกเล็ก กินข้าว หกเลอะเทอะ
เสื้อผ้าเปรอะ แม่ไม่เคย จะหุนหัน
แต่วันนี้ แม่ทานข้าว หกทุกวัน
หวังว่าเจ้า เท่านั้น จะเข้าใจ
เมื่อหัดพูด เจ้าถามแม่ เป็นร้อยรอบ
แม่ก็พร้อม ยินดีตอบ ข้อสงสัย
มาวันนี้ แม่เริ่มเลือน เชือนแฉไป
หวังว่าลูก จะอภัย ในวาจา
กลับไปเถิด ลูกรัก ไปพักผ่อน
กลับไปนอน ในบ้าน แสนห่วงหา
ส่วนทางนี้ อีกไม่นาน คงชินชา
หากลูกมี เวลา ค่อยมาเยี่ยม
กลับบ้านเรา ด้วยกัน นะครับแม่
กลับไปสู่ รักแท้ ที่เต็มเปี่ยม 
รักของแม่ คือรักแท้ ที่ยอดเยี่ยม
รักของใคร ก็ไม่เทียม เท่ารักแม่ ตลอดกาล

รอชิดีน อัล-เกาซัร 15:20 25/5/57
https://www.facebook.com/rochedeen