ช่วยผมคิดหน่อยนะครับ.....

สวัสดีครับทุกท่าน ที่สละเวลามาอ่านกระทู้ของผม......

ผมชื่อ เอ ครับเป็นเกย์แต่ไม่ค่อยมีคนรู้ ผมขอคำปรึกษาจากทุกท่านหน่อยนะครับว่าผมจะทำอย่างไงดี เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตของจะเข้ามาอยู่ในพวกแบบชายรักชายได้ยังไง (รู้งี้ไม่เป็นหรอก) ทำไงได้ครับชีวิตเราเลือกเข้ามาเป็นแบบนี้แล้ว.... จนผมได้รู้จักว่า ผู้ชายก็สามารถจีบกันได้ รักกันได้ด้วยตอนเข้ามหาลัยฯ ปี 1 เมื่อรุ่นพี่ผู้ชายมาชอบ... แล้วเขาก็ทิ้งผมไปใน 3 เดือน (อะไรกันวะ ง่ายไปไหม) จนผมได้มารู้จักกะเพื่อนที่เล่นกีฬาด้วยกัน ชื่อย่อ ว่า 1 แล้วกันนะครับ ความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มขึ้นตลอดระเวลาที่ผ่านมาเกือบ 8 ปีที่เราได้รู้จักกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดจนทุกคนถาม ถ้ามีเขาก็ต้องมีผม ถ้ามีผมก็ต้องมีเขาไปด้วยตลอด แต่แปลก ถ้าไปด้วยกัน 3 คน เขาจะมองว่า อีกคนเแฟนกับ 1
ผมยอมรับนะครับว่า 2-3 ปีแรกผมรักเขา แต่หลังจากนั้นมาทำไมผมถึงรู้สึกว่าเขาเป็นเเพื่อนผมครับ หากเราทะเลาะกันผมจะยอมเขาตลอด เพราะการเลิกกันมันไม่สวยงามเลย ผมเลยเอาคำว่าเพื่อนมาท่องไว้ในใจตัวเองเสมอๆ เพราะเพื่อนไม่มีวันที่จะเลิกกัน... เราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกัน 2 ต่อ 2 เลย กินข้าวดูหนัง เที่ยว นับครั้งได้เลยครับ..... และทุกครั้งที่จะเลิกกันหรืออะไรไรก็ช่าง ผมเป็นคนที่ยอมมาโดยตลอด... จนบางครั้งเกิดเป็นความเคยชิน ชีวิตผมเหมือนโดนบังคับมาโดยตลอด และหากมีเรื่องทะเลาะกันทีไร เขาจะเอาข้ออ้างเรื่องบอกทางบ้านว่าผมชอบผู้ชาย เขาจะไปทำที่ทำงานผมบอกทุกคนว่าผมเป็นเกย์.... ด้วยเหตุผลแบบนี้ครับ ทำให้ผมยอมเขามาโดยตลอด....

จนวันนึงผมได้รู้จักกับน้องคนนึงครับ... เมื่อก่อนผมเห็นเขาแล้วก็เฉยๆ นะครับ แต่น้องเขาเป็นคนเฟรนรี่มาก พอเราได้คุยกัน ผมว่าผมคุยสนุกครับ เรามีอะไรที่ชอบเหมือนๆกัน เราได้คุยกันเพียงไม่กี่สัปดาห์ ผ่านทางเฟตบุ๊ค ครับ ผมมีความรู้สึกเป็นห่วงน้องเขา เพราะเขาเป็นต่างจังหวัดแล้วมาทำงานที่นี่ อาจไม่ชินเรื่องภาษาและอาหารเท่าไหร่ จนวันนึงเราได้ไปกินเหล้าด้วยกันแล้วผมก็มาส่งเขาที่ห้องเพราะเขาเมามาก... จริงๆ แล้วก็ชอบน้องเขาเหมือนกันแต่ติดตรงที่ผมยังมีพันธะเลยไม่อยากคุยเรื่องหัวใจเท่าไหร่ ครับ พอผมมาส่งเขาที่ห้องเขาก็กอดแล้วจูบปากผม แต่ก็ตอบโต้นะครับ แต่เราไม่ทำอะไรกันเกินเลย เพราะผมอยากจะเก็บความสัมพันธ์ที่ดีนี้กับเขาไว้...... พอวันต่อมาเราก็คุยกันสนิทขึ้นเรื่อยๆ จนแฟนของผมเขามาจับได้ว่าเราคุยกัน จนผมตอบเฟตน้องเขาไปว่า พี่ไม่ได้คิดอะไรเกินพี่กับน้องเลย เพราะไม่อยากให้แฟนมีปัญหากับน้องเขาครับ เพราะแฟนเขาเป็นคนอารมย์ร้อนมาก หลังจากนั้นตอนเช้า ผมก็รีบมาหาน้องเขาที่ห้อง แล้วสารภาพเขาไปว่า เมื่อคืนแฟนบังคับให้พิมพ์แบบนั้นมา และขอโทษน้องเขาไป..... แต่เชื่อไหมครับว่า น้องเขาไม่ได้ว่าอะไรผมเลย เขาก็ขอโทษผมเหมือนกันที่เข้ามาเพราะว่าไม่รู้ว่าผมมีแฟนแล้ว... น้องเขาก็ยังบอก...ผมเเป็นน้องชายพี่ก็ได้ และผมก็ได้บอกความรู้สึกว่าตอนนี้ผมรู้สึกอย่างไงกับแฟนผม ซึ่งมันหมดไปแล้วตั้งแต่ 2-3 ปีแรกที่ยังเก็บไว้เรื่องมาถึงปีที่ 7-8 เพราะคำว่าเพื่อน

ณ ตอนนี้ผมแทบจะทำอะไรต่อไม่ได้เลยครับ เพราะในใจของผมมีแต่น้องเขา ถ้าผมจะเลิกกับแฟนไปหาคบกับน้องเขา สังคมจะมองน้องเขาอย่างไง ผมไม่อยากให้คนอื่นมองว่า ผมกับแฟนเลิกกันเพราะน้องเขาครับ.... เพราะรักและเลือกแบบนี้ ผมได้มีโอกาสได้คุยกับน้องเขาและเขาก็ยอมรับว่าชอบผม แต่ผมบอกเขาไปว่าผมขอโทษ ที่ไม่พร้อมที่จะคบกันแต่ในใจจริงๆ คือผมก็อยากจะคบและรักน้องเขาคนเดียวเท่านั้นแต่ทำไม่ได้ ผมเสียใจมากครับ และผมก็คิดว่าน้องเขาก็เสียใจไม่น้องกว่าผมเช่นกัน ผมเคยไปหาเขาๆ เคยร้องไห้กับผม เขาบอกว่า ผมแคร์ความรู้สึกของตัวเองมากจนลืมแคร์ความรุ้สึกน้องครับ.... ทุกวันนี้ผมไม่อยากให้น้องเขาเสียใจ เพราะการกระทำของผมที่มีต่อน้องเขา ผมเลยต้องบอกไปว่าขอจบเพียงเท่านี้ แต่ในใจผมแทบสลาย เพราะรักน้องเขามาก ถึงแม้ว่าแฟนเขามาอยู่ด้วยตลอด ณ ตอนนี้ แต่ใจของผมอยู่ที่น้องเขาตลอดเวลาเลย.... ผมอยากจะบอกว่าเลิกกันนะครับ แต่ผมกลัวๆ ว่าน้องเขาเป็นต้นเหตุและกลัวทุกๆ คนจะมองน้องเขาอย่างไร ถึงแม้ว่า ผมเป็นจะเป็นต้นเหตุ และ การงาน ครอบครัว พี่น้องผมละ เขาต้องประจานผมแน่ๆ ผมจะทำไงดี.....