สุนัขถูกทิ้ง (ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นด้วยความรักและเอาใจใส่)

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เพิ่งเกิดกับผม..ผมก็ยังไ ม่รู้ว่าทำไม..หมาแก่ๆ ข้างทางที่ทำให้ผมต้องยอมให้มันมาอยู่ด้วย...

เรื่องของเรื่องเมื่อวันก่อน น้องที่ AMTเขาบอกกับผมว่า มีหมาตัวหนึ่งโดนรถชนที่หน้าศูนย์เบนซ์พระรามเก้าซึ่ งมันโดนชนแล้วก็ไปนอนอยู่ใต้ทางด่วน...ตอนแรกผมก็ไม่ ได้คิดอะไร นอกจากเออ..สงสารมัน แล้วผม
ก็พอมีรถที่จะพามันไปโรงพยาบาลสัตว์ ได้ ดังนั้นจึงตกปากรับคำว่าจะอาสาขับรถพามันไป รพ.สัตว์ ให้
ตกเย็นก็ไปรับคน เสร็จแล้วก็พาคนไปรับหมากับอีกคน...เออ..ก็คืองี้..ค นที่เฝ้าหมา ก็เป็นเพื่อนของรุ่นน้องนี่แหละ... ระยะทางจาก AMT ถึงศูนย์เบนซ์ ก็แค่ไม่กี่นาที พอไปถึง ก็มียามศูนย์เบนซ์ยืนเฝ้าหมา และมีหญิงสาวตัวดำๆ ยืนกอดอก รอรถอยู่..ผมบอก เอ้ย..นั่นเพื่อนแกป่าว..น้องนุ๊กรีบบอก..ใช่ๆ แล้วพี่....ผมก็จอดรถแล้วก็มองดูสภาพมัน...นอนคลุกฝุ ่นอยู่ข้างตอม่อทางด่วนแล้วก็คิด....มันจะรอดมั๊ย..
ไอ้แก่...ถูกโยนขึ้นท้ายรถได้..ผมก็ไม่ได้มองมันเท่า ไร...ตอนแรกผมก็ห้อตะบึงอย่างแรง.จนสะเทือน ..มันก็คงจะเจ็บ..พอรถจอดติดไฟแดง มันโงหัวขึ้นมาดูหน้าคนขับ..แล้วพยายามจะขอลงข้างทาง ...แต่..มันไม่ใช่ป้ายรถเมล์...ผมเลยบอกให้กระเป๋า.. ..เอ้ย..น้องคนที่ไปเจอมัน..ลงไปดูมันหน่อย...น้องเข าก็จับมันนอน..แล้วก็นั่งเฝ้าหมาที่กะบะหลัง.....เอ้ อ...แยกพระรามเก้ารถติดตอนห้าโมงกว่าๆ คิดดูเถอะ...นี่แหละความดีที่ทำได้โดยไม่ต้องอายใคร. ..ผมละนับถือน้ำใจน้องเค้าจริงๆ เลย..
ไปถึงโรงพยาบาลสัตว์ ม.เกษตร จอดรถ เรามองหน้ากัน..ใครจะเป็นคนอุ้มหมา.....ผู้หญิงสองกั บชายหนึ่ง...ก็ต้องเป็นกูละสิ...กูจะบ้าตาย เหลือบไปดูเจ้าตัวมอมแมม..หมัดกระโดดกันยั้วเยี้ย... .กลั้นลมหายใจวะ
เอาผ้าห่อตัวมันแล้วผมก็ยกมันขึ้นจากกระบะหลัง...กึ่ งเดินกึ่งวิ่งไปยังประตู..พอเข้าไปแล้วเจอรถเข็น..ฮ่ าๆ
ผมรีบวางมันลงทันทีโดยไม่ต้องให้ใครมาบอกว่า...เอามั นไว้ไว้ตรงนั้น....
พอวางบนรถเข็นปุ๊บ น้องบีม ก็เจ้ากี้เจ้าการบอก..พี่...พาไปห้องฉุกเฉินเลย...นา ทีนี้ผมก็เลยเป็นคนเข็นรถเข็นให้ไอ้แก่ไปโดยปริยาย.. .ท่ามกลางญาติหมาแมวรายอื่นๆ ที่นั่งรอตามห้องตรวจต่างๆ....ระหว่างทางที่เข็น...ม องแล้ว..ไอ้แก่ เป็นหมาที่น่าสมเพช มากที่สุด...เนื้อตัวมอมแมม หมัดแมง ยั้วเยี้ย...เทียบกับคุณหมาตัวอื่นๆ แล้ว...มันน่าเกลียดที่สุด......แต่สิ่งที่ทำให้มันแ ตกต่างจากตัวอื่นๆ เลย..ก็คือ...แววตา...แววตาของหมาเถื่อน...
เข้าไปห้องฉุกเฉิน...มีหมาตัวเล็กๆ นอนหายใจระรวย อยู่บนรถเหล็กสายน้ำเกลือห้อยโตงเตง..มีเจ้าของเป็นห ญิงสาวคอยลูบหัวมัน.น้ำตาเขาคลอเบ้า....ไม่ต้องนึกอะ ไรเทียบกับไอ้แก่...แม้แต่หัวผมก็ไม่กล้าที่จะจับมัน คุณหมอหมาเดินเข้ามาดูอาการมัน แล้วบอกว่าให้เอาไปชั่งน้ำหนัก ส่วนที่เหลือก็ไปทำบัตร ผมก็เลยเอาหมาไปชั่งน้ำหนัก.....ซึ่งมันหนักถึง 11.5 กิโลกรัม. แล้วผมก็ไม่เห็นหมอทำอะไร นอกจากบอกว่าให้เข็นมันไปห้องตรวจด้านหน้า.....ผมคิด ในใจ...ไอ้แก่เอ้ย..ใครเขาจะมาสนใจหมาแก่ป่วยๆ อย่างเอ็งวะ อย่างมากที่บอกว่าจะมีมูลนิธิมารับตัวอ่ะ ...หรือให้นอนที่นี่...มันเป็นเรื่องที่ดูจะไกลเกินจ ริงมาก...
ระหว่างที่รอหมอมาตรวจผมก็ออกไปกินข้าวเพราะหิวมากๆ พอกลับมาไอ้แก่ ก็เข้าไปอยู่ในห้องตรวจเรียบร้อยแล้ว...คุณหมอหนุ่มก ำลังคุยกับน้องบีมอยู่...ผมก็เลยถือโอกาสเข้าไปนั่งฟ ัง...จับใจความได้ว่า สะโพกมันหักแล้วอาจจะเป็นอัมพาตกล้ามเนื้อที่ขาหลังต าย.....เฮ้อ...ในชีวิตผมก็เลี้ยงหมามามาก...อาการอย่ างนี้ผมก็เคยมีหมาตัวหนึ่งซึ่งโดยรถชนแล้วต้องเดินขา หน้าสองขาลากขาหลังไป....มันทรมานอยู่สามสี่ปี..กว่า ที่ผมจะกายภาพบำบัดมัน สำเร็จ...เชื่อมั๊ยเจ้าปุยมันกลับมาเดินได้อีกครั้ง และก็ด้วยความที่มันเป็นหมาตัวโปรดตั้งแต่เด็กและมัน คงรู้ตัวว่าผมรักมันมาก...มันก็เลยไม่ยอมใครหน้าใหน. .พอมันรู้สึกว่าแข็งแรงมันก็ประกาศศักดากัดกับตัวอื่ นไปทั่ว.....และแล้ว...มันก็กลับมาพิการเพราะคมเขี้ย วคู่ต่อสู้ของมัน...แต่มันก็คงจะภูมิใจในความกล้าหาญ ของมัน....แม้มันจะเดินไม่ได้ต่อไปจนมันตาย..
สภาพเข้าไอ้แก่ ก็คงไม่ต่างอะไรจากเจ้าปุยนัก...แต่ว่า..ตอนนี้ไอ้แก ่มันเป็นหมาวัย 14 ปี ผมรู้ได้ยังไง...ก็พอดีได้ฟังคุณหมอหมาเขาคุยกันถึงผ ล x-ray ดูจากกระดูกแล้ว มันน่าจะเป็นหมาวัย 14 ปี...ถ้าเป็นคนก็แค่เพิ่งเริ่มหนุ่ม...แต่ถ้าเป็นหมา ...ขอบอกได้ว่า..วัยเฉียดๆ 60 แล้วละ.. แล้วถ้าแก่ขนาดนี้ ได้รับบาดเจ็บขนาดนี้...มันจะหายเป็นปกติ ได้เชียวหรือ ???

.จะด้วยเห็นว่าหมาตายเป็นเรื่องปกติหรืออย่างไรก็ไม่ ทราบ...ผมก็เลยบอกข้อเสนอว่า..ขอฉีดยาให้มันตายไปเลย ได้มั๊ย...เพื่อมันจะได้ไม่ต้องทรมาน....ทำไมผมบอกอย ่างนี้...ก็เพราะว่าเมื่อก่อนผมก็ศึกษาเกี่ยวกับเรื่ องหมาๆ มาเยอะ และนายแพทย์ท่านหนึ่งซึ่งเขียนบทความไว้ในหนังสือเกี ่ยวกับสุนัขว่า ถ้าเกิดอาการที่เราเห็นแล้วว่า หมาจะทรมาน หรือเราไม่สามารถยื้อชีวิตมันไว้ได้...เราก็ควรจะสงเ คราะห์มัน...ให้มันได้หายจากการทรมาน...แม้จะขัดศีลธ รรม แต่ก็ยังดีกว่าให้พวกสัตว์เหล่านี้เจ็บปวดทรมาน. แต่นี่เป็นทางเลือกสุดท้าย..
สี่คนในห้องตรวจมองหน้ากัน...แต่เมื่อเหลือบไปยังเจ้ าของร่าง...มันยังยืนยันว่าจะขอเวลาอีกสักหน่อย...สา ยตามันปฏิเสธ เช่นเดิม...แต่มันยอมรับในความคิดเห็นของผม...ถ้าไม่ ไหวแล้ว..มันจะขอตัดสินใจอีกรอบ...ผมก็เลยบอกว่า...ถ ้าอย่างนั้นโรงพยาบาลจะรับมันไว้ได้หรือไม่..เพราะพว กเราทั้งสาม..ไม่สะดวกแน่ๆ ที่จะเป็นธุระในการให้ที่พักของมัน เพราะก็ต้องทำงาน และคงไม่มีเวลา อีกทั้ง คงแบกภาระค่าหยูกยา ต่างๆ ไม่ไหวแน่ๆ....

หมอหนุ่มตอบปฏิเสธ ไปอีกทาง บอกว่า...ค่าใช้จ่ายในการนำสุนัขไว้ที่นี่ก็ตกวันละ 200 บาท และเราต้องจ่ายมัดจำไว้ก่อน 4000 บาท.............และนี่เองครับ..เงินสี่พันบาทและค่า ดูแลอีก 200 บาท จนกว่าน้องบีมจะติดต่อให้มูลนิธิสัตว์ป่วยพิการ มารับตัวมัน.....และใครจะประกันได้ว่า มูลนิธิฯ เหล่านี้จะมารับ...

ในเมื่อฝากไว้กับใครก็ไม่ได้..ฝากไว้กับหมอก็ต้องมีค ่าดูแล ค่าประกัน...แล้วใครจะกล้าจ่ายเงินให้กับเพื่อนร่วมโ ลกที่ได้รับชะตากรรมอันแสนรันทดเช่นนี้.....ผมก็เลยบ อกว่า งั้นก็เอามันไปไว้ที่ร้านผมก่อน แล้วพอน้องติดต่อมูลนิธิได้ ค่อยพามันไปส่ง......รู้ก็รู้ว่าเป็นภาระ...แต่ในเมื ่อกระโดดเข้ามาร่วมวงด้วยแล้ว..ก็ยากที่จะถอยกลับง่า ยๆ เช่นกัน..
น้องบีมเป็นคนจ่ายค่ายากับเจ้านุ๊ก....ค่ายา ค่าทำแผล ค่า x-ray 890 บาท ผมขอช่วยน้องเขาออกด้วยแต่น้องทั้งสองปฏิเสธ ไม่ยอมเพราะเขาบอกว่าผมต้องมาเดือดร้อนเพราะเขา....ไ ม่ออก็ไม่ออกวะ เออ ..
ขากลับเราก็คุยกันเกี่ยวกับเรื่องหมาพิการ หมาป่วย ....ผมคิดในใจ ในโลกนี้มีคนที่มีความเมตตาต่อสัตว์อื่นๆ ที่ได้รับความทุกข์ทรมาน ที่รักและสงสารสัตว์พวกนี้จริงๆ จนเสียสละเงินทองเสียสละเวลา เพื่อที่จะช่วยเหลือพวกมัน โดยไม่ได้อะไรตอบแทนเลย แล้วมองตัวเรา.. ทำไมไม่กล้าแม้จะลงไปดูสัตว์พวกนี้ตามข้างถนนบ้าง... ก็ได้แต่สงสาร แต่ไม่เคยยื่นมือเข้าไปช่วยแบบจริงๆ จัง...ได้แต่มองว่านี่แหละนะเป็นกรรมของมัน...แต่ก็ไ ม่เคยที่จะเข้าไปดูแลมันบ้าง ..... 
ไอ้แก่มาอยู่กับผม ผมก็คิดว่าผมก็จะช่วยเหลือมันให้มีสภาพการเป็นอยู่ที ่ดีกว่าใต้ทางด่วนอย่างไร...อาหารก็คงต้องไปซื้ออาหา รเม็ดมาให้มันกิน เอาน้ำคอยใส่ให้มันกิน แต่มันก็ไม่ใช่หมาข้างถนนไร้สกุล เสียทีเดียว ยามมันจะอึ จะฉี่ มันก็คลานออกมาจากที่นอน มาถ่ายตรงสนามหญ้า แล้วมันก็คลานกลับ ซึ่งดีกว่าให้มันถ่ายบนพื้นปูน กินอาหารมันก็กินง่ายๆ ข้าวคลุกกับอาหารเม็ดมันก็กิน เอายาใส่ไปในข้าว มันก็กินยาเข้าไปด้วย ไม่ต้องจับป้อน...
ผมก็ได้แต่หวังว่า ..มันจะแข็งแรงขึ้นสักหน่อย พอที่จะเดินลากขาไปไหนมาไหนได้ ถ้ามูลนิธิฯ ยังไม่มารับมัน..ผมก็คงจะให้มันอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ ผมไม่รู้ว่าทำไมผมไม่ปฏิเสธมัน...โดยเฉพาะแววตา..แวว ตาเศร้าๆ ของหมาแก่ๆ ตัวหนึ่ง.