ดาราไร้รัก

เป็นเรื่องสั้นความยาวสองหน้ากระดาษที่ จขกท.แต่งไว้ตั้งแต่อยู่ ม.ปลายค่ะ(สมัยนั้นเขียนใส่กระดาษ งุงิ) เมื่อไม่กี่วันก่อนกลับบ้านเกิดไปแล้วแม่ใช้ให้ทำความสะอาดบ้าน ปรากฎว่าเจอเจ้ากระดาษนี่ถูกพับเก็บไว้อยู่ในสมุดสมัย ม.4 ที่ยังไม่ได้ชั่งกิโลขายสักที(หลายปีแล้วนะ ปลวกไม่ยักขึ้น) ลองอ่านดูแล้วมันก็น่าสนใจในระดับหนึ่ง เลยขอเอามาแบ่งปันให้เพื่อนๆได้ลองอ่านค่ะ

 

*คำเตือน : พิมพ์ในเวิร์ดแล้วความยาวสามหน้ากระดาษ ใครอ่านหนังสือไม่เกินเจ็ดบรรทัดต่อชั่วอายุคนให้ปิดไปได้เล้ยยย

 

ดาราไร้รัก

 

                กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  ณ สรวงสวรรค์อันเป็นที่อยู่ของเหล่าเทพเทวดา  ที่มีหน้าที่คอยควบคุมดูแลธรรมชาติเพื่ออำนวยความสะดวกให้มนุษย์  สิ่งที่เหล่าเทพเจ้าได้รับจากการทำหน้าที่เหล่านี้คือศรัทธาและความเคารพในพระคุณจากมนุษย์ถึงพวกเขา

 

                เทพสาวแห่งดวงดาราเป็นเทพที่ไม่เคยเหงา เพราะมีดวงดาวในบริวาณมากมายอยู่เป็นเพื่อนคอยดูแลเอาใจใส่และเป็นเพื่อนคอยพูดคุยและปรับทุกข์ให้  ยามเธอเศร้า  เหงา  หรือเสียใจ  แม้ในยามมีความสุข  ดวงดาวเหล่านี้ก็จะสุขสดใสตามไปด้วย สังเกตได้จากคืนเดือนแรมคืนใดที่แสงดาวดูสุกสกาวมากกว่าปกติ  ท้องฟ้ายามค่ำคืนในโลกมนุษย์ก็จะพลอยสดใสไปด้วย  เหล่ามนุษย์โลกจะใช้ค่ำคืนนั้นเป็นคืนที่มีงานเลี้ยงเฉลิมฉลองผ่อนคลายอารมณ์กัน

 

                แต่ว่า  ไม่มีสิ่งมีชีวิตสิ่งไหนที่ปราศจากกิเลส แม้เป็นเทพก็หนีความต้องการที่ไม่รู้จักจบของตัวเองไม่พ้น  เทพีแห่งดวงดาวเริ่มมีความรู้สึกที่ต้องการจะหาใครสักคนมาเป็นคู่ครองสักคน

 

                และในคืนหนึ่งที่บนสรวงสวรรค์มีงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในรอบปี ในคืนนั้นเองเทพสูงสุดได้เชิญเทพทุกองค์ที่ทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อยมากินอิ่มหนำสำราญและเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน  เทพีดวงดาวเองก็ได้รับเชิญด้วย  เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะได้เจอคนที่ถูกใจในงานเลี้ยงครั้งนี้

 

                เมื่อถึงเวลาเลี้ยงฉลอง  เทพทุกองค์มาถึงงานและพูดคุยกันไปเรื่อย  เทพีแห่งดวงดาวเองก็มีเพื่อนสาวอยู่บ้าง  นั่นก็คือเทพีแห่งกลางคืนที่อยู่เป็นเพื่อนเธอเมื่อยามทำหน้าที่

 

                เทพีแห่งราตรีเล่าให้เทพีแห่งดวงดาวฟังว่า บนสรวงสวรรค์มีเทพหนุ่มองค์หนึ่งซึ่งเป็นที่หมายปองของเทพีสาวทั้งหลาย  นั่นก็คือเทพแห่งดวงตะวัน

 

                คำร่ำลือเรื่องเทพรูปงามอย่างเทพแห่งดวงตะวันนั้น  เทพีแห่งดวงดาวเองก็ได้ยินมานานแล้ว  แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอเขาสักที  อย่างน้อยได้เห็นหน้าค่าตาหรือทำควมรู้จักกันสักเล็กน้อยก็พอใจแล้ว  เทพีแห่งดวงดาวคิด

 

                และเธอก็ได้เจอเขาตามใจปรารถนาจริงๆ  เทพีแห่งดวงดาวได้เห็นเทพแห่งดวงตะวันเล่นดนตรีปิดงานเลี้ยงเพื่อขอบคุณเหล่าเทพเจ้าที่มางานในวันนี้

 

                เขาช่างงดงามจริงๆ...เทพีคิด 

 

                อะไรบางอย่างดลใจให้เธอเดินเข้าไปหาเขาและพูดคุยกัน ตลอดคืนนั้นเธอมีความสุขมาก เทพแห่งดวงตะวันไม่ได้ไร้น้ำใจ  เขานั่งฟังเธอพูดเรื่องต่างๆที่เธออยากจะเล่า  เขาพูดไม่ค่อยเก่ง  เธอรู้  เพราะว่าในการทำงานของเขานั้นช่างโดดเดี่ยว  เขามีหน้าที่เพียงส่องแสงสว่างให้กับโลกมนุษย์ด้วยตัวคนเดียว ไม่ได้มีเพื่อนๆที่คอยช่วยเหมือนกับเหล่าดวงดาวที่คอยเป็นเพื่อนแก้เหงาให้กับเทพีสาว  การที่เธอได้เข้ามาคุยกับเขาครั้งนี้  ทำให้เธอคิดว่า  เธอน่าจะมีโอกาสในการสานสัมพันธ์

 

                งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา  เธอและเขาจำเป็นต้องลาจากกัน  เพราะเมื่อใกล้เช้า  เทพแห่งดวงตะวันต้องรีบไปทำหน้าที่ของตัวเอง  ไม่เหมือนเทพีห่วงดวงดาวที่ในอีกหลายวันนี้จะเป็นคืนข้างขึ้น หน้าที่ส่องแสงในยามค่ำคืนจึงเป็นของเทพีแห่งดวงจันทร์  เธอจึงสามารถหยุดยาวได้อีกหนึ่งสัปดาห์เลยทีเดียว

 

                เมื่อกลับไปถึงที่พำนักของตนเอง  เทพีแห่งดวงดาวก็เริ่มคิดถึงเทพแห่งดวงตะวันขึ้นมาทันทีทันใด  ทั้งๆที่เพิ่งจะได้เจอกันเมื่อไม่นานนี้เอง  เธอไม่เคยมีความรู้สึกอย่างนี้มาก่อนหรอก  แต่มั่นใจได้ว่ามันคือ...ความรักแน่ๆ

 

                ยิ่งนับวัน  อาการตกหลุมรักของเธอก็ยิ่งเด่นชักขึ้น เธอไม่ค่อยคุยกับเหล่าดวงดาวลูกน้องของตนเองสักเท่าไหร่นัก เธอเอาแต่เหม่อ  บางทีก็เพ้อเรียกชื่อเทพเจ้าแห่งดวงตะวันขึ้นมา ดวงดาวหลายๆดวงต่างเริ่มน้อยใจที่ตนเองได้รับความสนใจน้อยลง

 

                ผ่านไปหลายสัปดาห์  นับเข้าสู่เดือนใหม่ เธอก็ยังไม่ได้เจอเขา  เพราะช่วงเวลาการทำหน้าที่ของเขาและเธอนั้นต่างกันมากมาย ความคิดถึงเริ่มก่อตัวเป็นกำแพงแห่งความเศร้า  นึกโทษทุกสิ่งที่กีดขวางความรักของเขาและเธอไว้  ทั้งเพื่อนร่วมงานทั้งหลาย และหน้าที่ที่ทำให้เธอไม่มีเวลาไปเจอเขา

 

                เทพีแห่งดวงดาวเริ่มละเลยหน้าที่ เธอไม่ยอมส่งดวงดาวมาทำหน้าที่เป็นโคมไฟแห่งท้องฟ้ายามค่ำคืนในคืนเดือนแรม  นั่นทำให้ส่งผลกระทบต่อโลกโดยตรง  มนุษย์ไม่มีแสงดาวไว้คอยนำทางในยามกลางคืน และเมื่อท้องฟ้าและดวงดาวไม่สวยสดเหมือนเคย ทำให้พวกเขาไม่สามารถจัดงานเลี้ยงฉลองที่เป็นเหมือนประเพณีได้  คำก่นด่าและสาปแช่งถูกส่งขึ้นมาถึงเหล่าดวงดาวทั้งหลาย แต่เทพีแห่งดวงดาวขังตัวเองเอาไว้  จึงไม่รู้เรื่องนี้  คนที่ได้รับคำต่อว่าไปเต็มๆคือเหล่าดวงดาวในบริวาณของเธอเอง แต่พวกเขาก็ยังคงเก็บความน้อยใจนี้ไว้ไม่บอกเธอ เพราะเห็นว่าเธอก็คือเจ้านาย

 

                เทพสูงสุดแห่งสรวงสวรรค์เห็นว่าท่าไม่ดี  จึงต้องส่งเทพีแห่งดวงจันทร์มาทำหน้าที่แทน เทพีแห่งดวงจันทร์ต้องคอยส่องแสงให้เหล่ามนุษย์แทบทุกวัน แต่เหล่ามนุษย์ก็ยังไม่พอใจ  เพราะตั้งแต่โบราณมา งานเลี้ยงฉลองหรืองานรื่นเริงต่างๆมักจะจัดในคืนที่ดวงดาวสุกสดใสเท่านั้น

 

                จากความไม่พอใจของชาวโลก ทำให้เกิดข่าวลือต่างๆนาๆ บ้างก็ว่าเทพีแห่งดวงจันทร์ชิงความเป็นใหญ่จากเทพีแห่งดวงดาวและเนรเทศเทพีแห่งดวงดาวไปไกลจนไม่สามารถทำหน้าที่ได้ บ้างก็ว่าเทพีแห่งดวงจันทร์มีเรื่องบาดหมางกับเทพีแห่งดวงดาวจนเทพีแห่งดวงดาวไม่สามารถทำหน้าที่ได้ ทำให้เทพีแห่งดวงจันทร์ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

 

                ความไม่พอใจที่ถูกบ่มเพาะมานานแรมเดือนทำให้เทพีแห่งดวงจันทร์ไปขอกับเทพสูงสุดให้จัดการขั้นเด็ดขาดกับเทพีแห่งดวงดาวเสียที

 

                เทพสูงสุดเป็นผู้ที่มีจิตใจเมตตา เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายเทพีแห่งดวงดาวเลยแม้แต่น้อย  แต่เรื่องหน้าที่ในการดูแลท้องฟ้ายามราตรีนั้นก็จำเป็น เทพสูงสุดจึงต้องมอบอำนาจให้เทพีแห่งดวงจันทร์สามารถนำดาวบางดวงจากเทพีแห่งดวงดาวมาทำหน้าที่ด้วยได้ เพื่อกลบข่าวลือว่าที่เธอทั้งคู่ทะเลาะกันนั้นไม่เป็นความจริง ทั้งนี้เราจึงสามารถเห็นดวงดาวบางดวงทำหน้าที่ของมันได้  แม้จะเป็นคืนเดือนเพ็ญที่มีพระจันทร์เต็มดวงก็ตาม

 

                และดวงดาวที่เหลือ  เทพสูงสุดได้มีคำสั่งปลดพวกมันให้เป็นไท ไร้ซึ่งเจ้านายคอยบงการ แต่เหล่าดวงดาวก็ยังคงต้องทำหน้าที่ส่องแสงในคืนเดือนมืดให้ส่องสว่างเช่นเดิม

 

                ในที่สุดเทพีแห่งดวงดาวก็ไม่เหลือใคร ในเมื่อไม่มีหน้าที่เป็นตัวล่ามเธอเอาไว้แล้ว เทพีสาวจึงเดินทางไปหาเทพแห่งดวงตะวันในขณะที่เขากำลังทำงานอยู่ ซึ่งเวลานั้นเป็นตอนที่ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงและส่งความร้อนแรงไปสู่พื้นโลก ความร้อนจากเทพแห่งดวงตะวันแผดเผากายเนื้อของ

 

                

เป็นยังไงบ้างคะ แหะๆ...นี่ลองเอามาปรับแต่งสำนวนใหม่แล้วนะ น่าจะพออ่านได้อยู่...ขอเล่าให้ฟังต่ออีกหน่อยว่าเรื่องนี้แต่งตอนอยู่ ม.4 เพื่อส่งอาจารย์ภาษาไทย สมัยนั้นมีคอมพิวเตอร์ มีเวิร์ด มีเครื่องปรินท์แล้วนะ แต่อาจารย์ที่รักก็เน้นนักเน้นหนาว่าให้เขียนเอา เรื่องสั้นความยาวไม่ต่ำกว่าสองหน้า ไม่เกินสี่หน้า เมื่อมือฝุดๆ

 

บ๊ายบายค่ะ มีข้อติติงอะไรบอกกันได้เน้อออ