นิทานล้านบรรทัด เรื่องหมวกสักหลาด

นิทานล้านบรรทัด ประภาส ชลศรานนท์
.....
หมวกสักหลาด
ข้อสอบวิชาสนุกกับปรัชญาชีวิต (สปช.007) 
อ่านข้อความต่อไปนี้ แล้วตอบคำถามท้ายเรื่อง

ชายคนหนึ่งไปเดินเที่ยวที่ตลาด เขามองเห็นหมวกสักหลาดใบหนึ่งสวยถูกใจ 

ป้ายราคาที่ติดอยู่นั้นก็ต้องนับว่าเป็นหมวกที่มีราคาแพงใบหนึ่งเท่าที่เขาเคยเห็นมา เขาจึงเริ่มต่อรองราคา แต่ไม่ว่าจะต่ออย่างไร คนขายก็ไม่ยอมลดราคาลงเลยแม้แต่บาทเดียว ในที่สุดเขาก็ซื้อหมวกใบนั้นด้วยความรู้สึกสองอย่างผสมกันคือทั้งถูกใจและทั้งเสียดาย

เขาเดินถือถุงกระดาษที่ใส่หมวกสักหลาดใบนั้นมาตามทาง แล้วเขาก็คิดขึ้นมาว่า ไหนๆก็ซื้อมาด้วยราคาแพงอย่างนี้ จะใส่อยู่ในถุงก็ดูเหมือนจะสูญเปล่า เขาจึงนำหมวกขึ้นมาสวมหัว แล้วก็ทิ้งถุงกระดาษไป

ชายคนนั้นลืมไปว่า ฤดูนี้เป็นฤดูร้อน

เขาใส่หมวกเดินอวดตามตลาดอยู่สักพัก เขาก็เริ่มรู้สึกร้อนอบอ้าวไปทั้งหัว และเมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่มีร่มเงาร่มรื่นเขาก็รีบเข้าไปอาศัยพักร้อนทันที
เขาถอดหมวกสักหลาดออกมาโบกแทนพัด เพื่อไล่ความร้อนที่ใบหน้า แล้วก็พูดกับตัวเองว่า “ดีนะ ที่ซื้อหมวกสักหลาดมา ไม่อย่างนั้นคงร้อนแย่เลย” 
เขาโบกพัดจนผมเผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแห้งลง “ถ้าไม่ซื้อหมวกมา เราจะไปหาพัดจากที่ไหนได้” 

หลังจากคลายร้อนลงไปมากแล้ว ชายคนนั้นก็สวมหมวกใบโปรดเดินชมตลาดต่อ แต่ความร้อนของยามบ่ายในฤดูร้อนก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างไม่หยุดพัก เหงื่อของเขาเริ่มเกาะเป็นเม็ดพราวบนใบหน้าอีกครั้ง เขาถอดหมวกมาโบกพัดแล้วก็กลับไปสวมหัวใหม่ สลับไปมาอยู่อย่างนี้

ถึงตอนนี้เขายืนอยู่หน้าร้านกาแฟร้านหนึ่ง เหงื่อของเขาไหลโทรมใบหน้าไปหมด

เขาเข้าไปนั่งในร้านกาแฟแล้วก็สั่งโอเลี้ยงกับคนขาย เขาถอดหมวกออกมาวางบนโต๊ะ ความนุ่มหนาของสักหลาดทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาลองเอาหมวกซับเหงื่อตัวเองดู มันซับได้ดีทีเดียวเลย
“ดีนะ ที่ซื้อหมวกสักหลาดมา ไม่อย่างนั้นจะไปหาอะไรมาซับเหงื่อได้” เขาพูดกับตัวเองอย่างดีใจ

หลังจากดื่มโอเลี้ยงจนหมด และซับเหงื่อที่ใบหน้าตัวเองจนแห้ง ชายคนนั้นก็สวมหมวกออกมาเดินเที่ยวตลาดอีกครั้ง คราวนี้แดดคล้อยลงไปมากแล้ว อากาศที่ร้อนอบอ้าวก็ลดน้อยลง เขาใส่หมวกเดินเที่ยวอย่างมีความสุข เขาเดินอวดหมวกจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

คนขายของในตลาดเริ่มเอาหลอดไฟมาติดตั้ง 
ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะยามโพล้เพล้แบบนี้ เป็นรอยต่อของกลางวันกลางคืนแบบนี้ ว่ากันว่าสายตาคนมักจะยังปรับตัวได้ไม่ดี หรือจะเป็นเพราะปีกหมวกสักหลาดที่ชายคนนั้นสวมใส่ไม่ยอมถอด มันบังสายตา ทำให้ชายคนนั้นเดินไปชนป้ายร้านค้าที่ยื่นออกมา

เขาชนแรงแค่ไหนไม่รู้ แต่เจ้าของร้านได้ยินเสียงเหมือนของตกจากชั้นสอง เจ้าของร้านรีบมาประคองชายคนนั้นให้ลุกขึ้น

เจ้าของร้านถอดหมวกของเขาออก เพื่อสำรวจบาดแผล 
“ไม่แตก ๆ” เจ้าของร้านระล่ำระลักบอก 
ชายคนนั้นคลำหัวตัวเองป้อยๆ “ดีนะ ที่ฉันใส่หมวกสักหลาดไว้ มันช่วยกันไม่ให้หัวฉันแตกนั่นอย่างไร”
“ขายอะไรหรือ” เขาเอาหมวกสวมหัวอีกครั้ง
“ขายผลไม้ มะปราง ลองกอง ลูกหว้าก็มี” คนขายบอก “เอาอย่างนี้ เดินมาชนป้ายของฉันอย่างนี้ ฉันให้ลูกหว้าไปกินเล่น ไม่คิดเงิน หยิบเอาเลย” 
ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณ แล้วก็หยิบลูกหว้าขึ้นมากำหนึ่ง คนขายเห็นดังนั้นก็คะยั้นคะยอให้หยิบอีก เขาจึงถอดหมวกออกมาแล้วก็หยิบลูกหว้าใส่ลงไปในหมวกสองสามกำมือ แล้วก็เดินยิ้มออกมาจากร้าน
“ดีนะ ที่มีหมวกใบนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ลูกหว้าเยอะขนาดนี้” เขาพูดกับตัวเองอีกครั้ง

เขากลับมาถึงห้องเช่า แล้วก็รีบเทลูกหว้าใส่จาน ลูกหว้าหลายผลคงปริแตกระหว่างทาง สีม่วงเข้มของมันเลอะเป็นดวงๆบนหมวกสักหลาด เขารีบนำหมวกไปแช่น้ำในอ่าง และก็วางแผนจะซักตากแดดในวันพรุ่งนี้

ตอนที่ชายคนนั้นเข้านอน เขาใช้ความคิดวกวนอยู่กับหมวกสักหลาดใบนั้นอยู่ตลอดเวลาจนนอนไม่หลับ แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา คนเก่าคนแก่มักพูดกันว่าผ้าสักหลาดนั้นหากซักน้ำแล้วตากแดด สีของผ้าสักหลาดจะซีดไปเพราะถูกแดดเลีย

เขารีบลุกขึ้นจากเตียงกลางดึกเพื่อจะมาซักหมวกสักหลาด เขาซักอย่างระมัดระวังไม่ให้ยับเกินไป ซักเสร็จก็สะบัดตากไว้ข้างเก้าอี้ แล้วก็นั่งมองหมวกใบโปรดด้วยความชื่นชม

ด้วยความกังวลว่าสีของหมวกจะซีดไป สามสี่วันนั้น เขาจึงปิดหน้าต่างเพื่อไม่ให้แสงแดดลอดเข้ามาโดนหมวกที่เขาตากไว้ข้างเก้าอี้เลย

เมื่อถึงวันที่แปดหลังจากวันที่เขาซื้อหมวกมา เขาก็เริ่มไม่สบาย ไข้ขึ้นๆลงๆ แล้วก็ไอจนตัวโยน บางทีอาจจะเป็นเพราะเขามัวแต่เก็บตัวอุดอู้อยู่ในห้องที่ไม่เปิดหน้าต่างระบายอากาศหลายวัน หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเชื้อราที่ขึ้นที่หมวกสักหลาดที่ไม่โดนแดดเลย

วันนี้ เขากำลังแต่งตัวไปหาหมอ เขาเอามือปัดเชื้อราที่ขึ้นที่หมวกออก ด้วยอาการครั่นเนื้อครั่นตัว เขาจึงใส่เสื้อทับอีกชั้นหนึ่ง แล้วก็เอาหมวกใบโปรดขึ้นมาสวม 

เขาเปิดประตูห้องเช่าออกมา ลมเย็นๆปะทะตัวเขาวูบหนึ่ง เขารีบดึงปีกหมวกลงมาบังลม แล้วก็พูดกับตัวเอง
“ดีนะ ที่มีหมวก” 

.........................................................

ถ้าท่านแนะนำชายคนนั้นได้ ท่านจะแนะนำว่าอย่างไร
ก. เอาหมวกไปทิ้ง เพราะเชื้อราที่หมวกจะทำให้ป่วยไข้ไปนาน
ข. เอาหมวกไปทิ้ง เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันมาจากหมวกทั้งนั้น
ค. เอาหมวกไปเก็บ เพราะเป็นหมวกใบที่มีทั้งมูลค่าและคุณค่า
ง. แนะนำให้ไปเป็นนักการเมือง
จ. ไม่แนะนำ เพราะฉันก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน
ฉ. ไม่แนะนำ แต่จะแนะนำตัวเองถึงเรื่องที่กำลังกังวลอยู่ว่าทำไมมันคล้ายกันนัก
ช. ไม่แนะนำ แต่จะทบทวนเรื่องผู้ชายบางคนที่เคยเข้ามาในชีวิต เขาไม่ได้ชื่อหมวก แต่เขาเหมือนหมวก
ซ. ปฏิจจสมุปบาท
ฌ. ไม่มีข้อใดถูกต้อง
ญ. ถูกทุกข้อ