นิทานความรัก

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่งได้รวบรวมความรู้สึกทั้งหมดให้อาศัยอยู่ด้วยกัน 

ทั้งความสุข ความเศร้า ความโลภ ความเห็นแก่ตัว ความรู้ และ ความรัก

วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจม

ดังนั้นทุกคนจึงรีบหนึเอาตัวรอด มีความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจจะอยู่ต่อไป

จนกระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายเมื่อเกาะกำลังจะจม ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ

ความโลภ แล่นเรือผ่านมาพอดี ตอบความรักว่า "ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไม่ได้เพราะเรือฉันน่ะเต็มไปด้วยเงินทองไม่มีที่ว่างสำหรับเธอ "

ความรักตัดสินใจเรียก ความเห็นแก่ตัว ที่กำลังนั่งเรือลำงามผ่านมา

ความเห็นแก่ตัว ช่วยฉันด้วย "ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอกความรัก เธอน่ะตัวเปียกเกินไป เดี๋ยวจะทำให้เรือฉันเปียกไปด้วย "

ขณะนั้นเอง ความเศร้าพายเรือใกล้เข้ามา ความรักจึงเอ่ยขอความช่วยเหลืออีกครั้ง

ความเศร้า ให้ฉันไปกับเธอด้วยคนน๊ะ "ความรัก ตอนนี้ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่ลำพังคนเดียว ขอโทษด้วยน๊ะ "

ความสุข หันมามองเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะแล่นเรือผ่านความรักไป

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "มานี่ความรัก ฉันจะรับเธอไปเอง" เสียงนั้นเป็นเสียงของคนแก่

ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความเหนื่อยจึงลืมถามชื่อผู้ใจดีคนนั้น

เมื่อพวกเขาเดินทางถึงแผ่นดินอันแสนสงบแล้ว คนแก่ก็เดินจากไปตามทางของเขา ความรักเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหันกลับมา

ความรักจึงหันมาถาม ความรู้ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆว่า.."คนที่ช่วยฉันเป็นใครอ่ะฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย"

"เขา คือ เวลา ไง" ความรู้ตอบ ความรักจึงถามต่อว่า

ทำไมเขาจึงช่วยฉันล่ะ ??

ความรู้ยิ้ม และตอบความรักว่า..

" ก็เพราะมีแต่ เวลา เท่านั้นที่เข้าใจดีว่า ความรัก ยิ่งใหญ่มากแค่ไหน"

 ไม่เพียงแต่ "ความรัก" เท่านั้นที่ต้องอาศัยความช่วยเหลือจาก "เวลา"

ความผิดหวัง ความเหงา ความเข้าใจผิด และความเสียใจ ล้วนแล้วแต่ต้องอาศัยวันเวลาเป็นเครื่องเยียวยาทั้งสิ้น

ปัญหาทุกอย่างล้วนมีทางออก ช้า หรือ เร็ว ไม่เท่ากัน "เวลา" เท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความยุ่งยากทั้งหลายให้เบาบางลง

หวังว่า นิทานความรัก คงจะทำให้เพื่อนได้รู้สึกถึงความดีงามของ "เวลา" ได้บ้างไม่มากก็น้อย

!!!!!