โรคกรรมเก่า ( ความรักความร้าย) แต่ชาติปางก่อน

มีท่านใดเป็นเหมือนผมบ้างครับ พอมีความรักเกิดขึ้น ความทุกข์ก็ตามมาเบียดเบียนทันที (สุขน้อย แต่ทุกข์มาก )
ทุกข์เพราะความห่างไกลกัน ทุกข์เพราะหวาดระแวง กลัวว่าเขาจะนอกใจ และอีกสารพัดทุกข์ ทรมานจิตใจยิ่งนักหนา
จะตัดรักขาดเยื้อใยไปจากเขา ก็ตัดไม่ได้ เพราะว่าใจให้เขาไปหมดแล้ว (แบบไม่มีเหลือ เผื่อเจ็บ) ทุกข์จริงๆเลยหนอ!

ช่างเป็นดังที่ พระพุทธองค์ท่านตรัสไว้ว่า
“เมื่อได ความรักและความหลง คลอบงำ
เมื่อนั้น บุคคลก็มืดมน เสมือนคนตาบอด”

“ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความรักเป็นความร้าย ความรักเป็นสิ่งทารุณ และเป็นเครื่องทำลายความสุขของปวงชน ทุกคนต้องการความสมหวังในชีวิตรัก แต่ความรักไม่เคยให้ความสมหวังแก่ใครถึงครึ่งหนึ่งแห่งความต้องการ ยิ่งความรักที่ฉาบทาด้วยความเสน่หาด้วยแล้ว ก็เป็นพิษแก่จิตใจ ทำให้ทุรนทุรายดิ้นรนไม่รู้จักจบสิ้น ความสุขที่เกิดจากความรักนั้น เหมือนความสบายของคนป่วยที่ได้กินของแสลง เธอทั้งหลายอย่าพอใจในความรักเลย เมื่อหัวใจยึดไว้ด้วยความรัก หัวใจนั้นจะสร้างความหวังขึ้นอย่างเจิดจ้า แต่ทุกครั้งที่เราหวัง ความผิดหวังก็จะรอเราอยู่”

“ดูกรภิกษุทั้ง หลาย ! อย่าหวังอะไรให้มากนัก จงมองดูชีวิตอย่างผู้ช่ำชอง อย่าวิตกกังวลอะไรล่วงหน้า ชีวิตนี้เหมือนเกลียวคลื่นซึ่งก่อตัวขึ้นแล้วม้วนเข้าหาฝั่ง และแตกกระจายเป็นฟองฝอย จงยืนมองดูชีวิตเหมือนคนผู้ยืนอยู่บนฝั่งมองดูเกลียวในมหาสมุทรฉะนั้น”
“ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความทุกข์ที่เกิดขึ้นจากการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจนั้น เป็นเรื่องทรมานยิ่งและเรื่องที่จะบังคับมิให้พลัดพราก ก็เป็นสิ่งสุดวิสัย ทุกคน จะต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจ ไม่วันใด ก็วันหนึ่ง”

โรคกรรมเก่า

ขรัวโต ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์

ความรักความร้าย

โรคกรรมเก่า ( ความรักความร้าย) แต่ชาติปางก่อน

โรคกรรมเก่า (ความรักความร้าย) แต่ชาติปางก่อน