ถอดรหัสชีวิต ดาว(น์)-มหา′ลัย ฉบับ"จั๊กจั่น"หอการค้าไทย โอกาสหรือโชคชะตาที่ทำให้เธออยู่รอด

25 พฤศจิกายน 2554 (11:22) โพสท์โดย เพื่อนรักรักเพื่อน

เมื่อเอ่ยชื่อ "จั๊กจั่น" หลายคนทั่วไปคงจะไม่รู้จัก แต่ถ้าบอกว่า "จั๊กจั่น หอการค้า" หลายคนจะถึงบางอ้อทันที โดยเฉพาะ นักศึกษามหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ที่มักจะคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี เพราะใครไปใครมาก็อดที่จะทักทายเธอคนนี้ไม่ได้ และยิ่งเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ หลังรายการ "คนค้นฅน" ได้ตีแผ่เรื่องราวชีวิตของเธอในรั้วมหาวิทยาลัย และเรื่องราวชีวิตจริง

"จั๊กจั่น ม.หอการค้าไทย" หรือ "น.ส.อรพรรณ ใจซื่อ" สาววัย 25 ปี เป็นที่รู้จักกันดีในนามของ "ดาวมหาลัย" เพราะนักศึกษาม.หอการค้าทุกคนจะได้พบเจอ ประมาณว่า ถ้าใครไม่รู้จัก จั๊กจั่น ถือว่า "เชย" มาก จั๊กจั่น เปรียบเสมือนคนดังในรั้วมหาวิทยาลัยนี้ และเป็นที่รู้จักกันดีของคนที่อยู่ในละแวกนั้น แต่ชีวิตของเธอกลับช่างน่าสงสารเมื่อต้องเกิดมาพร้อมกับความไม่สมประกอบทางด้านสมอง หรือที่ใคร่รู้จักกันดีในชื่อโรค "ดาวน์ซินโดรม"

จั๊กจั่นหน้าตาไม่สวย อ่านและเขียนหนังสือไม่ได้ สื่อสารไม่ค่อยรู้เรื่อง และไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ เหมือนดาวมหาลัย ที่ใครๆ มักจะเข้าใจว่า ต้องสวย เก่ง เลิศทุกด้าน และเป็นหน้าเป็นตาของมหาวิทยาลัย

แม้จั๊กจั่นจะบกพร่องทางสติปัญญา แต่เธอก็พยายามใช้ชีวิตให้เหมือนคนปกติทั่วไป ที่อยากจะเรียนหนังสือ อยากมีเพื่อนและอยากเป็นส่วนหนึ่งของสังคม และเธอก็ได้รับโอกาสนั้น เนื่องจากทุกคนต่างให้ความเอ็นดู ให้การช่วยเหลือมาโดยตลอด นั่นคือโอกาสที่ผู้พิการทางสมองคนหนึ่งได้รับ ภายใต้แรงกดดันของสังคม ด้วยความน่ารักของจั๊กจั่น ทำให้เธอเป็นที่รักใคร่ของคนในละแวกนั้น ที่สำคัญจั๊กจั่นสามารถหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ โดยนำสิ่งของที่มีคนบริจาคให้ เอามาขาย อาทิ เช่น ตุ้มหู หนังสือมือสอง ด้วยกลวิธีการขายที่ไม่เหมือนใคร ทำให้ตัวตนของจั๊กจั่นกลายเป็นจุดเด่น มากกว่านั้น ดาว(น์)มหา′ลัย ผู้นี้ เธอจดจำจากพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นและนำมาปฏิบัติ ... ถือว่าเป็นความพยายามเรียนรู้ของจั๊กจั่นอย่างหนึ่งก็ว่าได้ โอกาสในรั้วมหาวิทยาลัย ทำให้จั๊กจั่นเดินตามความฝันได้สำเร็จ

อะไร? ที่จุดประกายความคิดของจั๊กจั่น จนทำให้เธออยากจะไปเรียนหนังสือ จั๊กจั่น บอกว่า ชุดนักศึกษาที่เธอได้รับบริจาคมา เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิต จนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เธออยากจะเข้ามาเรียนหนังสือในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ถึงแม้ว่าจั๊กจั่นจะแตกต่างจากนักศึกษาคนอื่นๆ ทั่วไป แต่อาจารย์ก็ยังอนุญาตให้เธอเข้ามานั่งเรียนโดยเฉพาะอาจารย์ชาวต่างชาติ ที่มักจะชื่นชมในตัวจั๊กจั่นเสมอ

จั๊กจั่นพยายามและตั้งใจเรียนมาก เธอไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนเสมือนเป็นนักศึกษาปกติทั่วไป มากกว่านั้น จั๊กจั่น ยังเป็นตัวอย่างที่ดีคนหนึ่งให้กับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยหอการค้าแห่งนี้ด้วย และโอกาสที่เธอได้รับ จั๊กจั่นสามารถเข้ามาเรียนให้มหาวิทยาลัยหอการค้า โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น ตลอดระยะเวลา 7 ปี ที่ผ่านมา จั๊กจั่น บอกว่า การเป็นนักศึกษา ทำให้ได้พบปะพูดคุยกับคนมากมาย มันทำให้เธอได้รู้จักการใช้ชีวิตในสังคม และได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง จนทำให้ทุกวันนี้ เธอมีรายได้เพื่อที่จะเลี้ยงตนเอง เหมือนโชคชะตาฟ้าดินลงโทษ หากใครได้ไปสัมผัสครอบครัวของจั๊กจั่นด้วยตาตัวเองแล้ว จะรู้ว่า ในโลกนี้ยังมีครอบครัวในบ้านเช่าหลังหนึ่งที่พิการทางสมองทั้งบ้าน ที่นอกเหนือไปจากตัวจั๊กจั่นเองแล้ว ยังมีน้าสาวและป้าของเธอ ที่เกิดมาผิดปกติ ยกเว้นแม่ของจั๊กจั่น ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัว และเป็นเสาหลักในการหาเลี้ยงทั้ง 4 ชีวิต ที่เป็นมนุษย์ผู้สมประกอบทั้งร่างกายและสติปัญญาเพียงคนเดียว

แม่ของจั๊กจั่น เล่าว่า ชีวิตลำบาก เพราะต้องเลี้ยงคนพิการถึง 3 คน ซึ่งพี่สาวและน้องสาวของเธอ ก็ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ มีบ้างที่น้องสาวจะช่วยงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ต้องยอมรับชะตากรรมที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงตรงนี้ได้ ทั้งยังยอมรับเคยท้อเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะมีอีก 3 ชีวิต ที่ฝากเราไว้ แต่ก็ยังดีที่จั๊กจั่นช่วยเหลือตัวเองได้ นอกจากเงินที่ได้จากการขายอาหารตามสั่งแล้ว ยังได้เงินในส่วนของจั๊กจั่นมาช่วยเพิ่มด้วย ก็พอประทังชีวิตได้ไปวันๆ

ภายหลังจากที่จั๊กจั่นได้ออกรายการคนค้นฅน ทุกคนต่างเห็นอกเห็นใจเธอมากขึ้น ด้วยเบื้องหลังชีวิตของเธอได้ถูกเปิดเผย ทำให้ร้านขายกิฟต์ช๊อปของจั๊กจั่นในตอนนี้เริ่มมีคนมาช่วยซื้อกันมากขึ้น ด้วยความน่าสงสารของเธอ ใครเห็นใครก็อยากช่วย อีกทั้งความขยันของจั๊กจั่น หลังจากขายตุ้มหูเสร็จเธอจะไปช่วยแม่ขายของที่บ้าน

"หนูจะขายของ...เก็บเงิน...ซื้อรถซื้อบ้านให้แม่และป้า" คำพูดบนความใสซื่อที่เกิดจากความตั้งใจจริงของจั๊กจั่น บอกผ่านด้วยแววตาแห่งความมุ่งมั่น ที่แม้จะเป็นเพียงแค่ความฝัน ที่เป็นไปไม่ได้ก็ตาม

สำหรับคนที่กำลังผิดหวังในชีวิต หรือรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า ขอให้คุณลองมองชีวิตของจั๊กจั่นไว้เป็นตัวอย่าง แม้จั๊กจั่นจะแพ้ในโชคชะตา แต่จั๊กจั่นก็สามารถอยู่ในสังคมและใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขเหมือนคนทั่วๆ ไป ได้อย่างมีความสุขและอยู่บนความหวังที่ไม่ได้มีแต่ลม และความแล้ง(น้ำใจ) แม้แต่นิดเดียว เพราะสังคมรอบกายจั๊กจั่น พร้อมที่จะให้โอกาสสาวพิการทางสมองผู้มีรอยยิ้มสดใสและความปรารถนาดีต่อคนที่เธอรักเสมอ... ที่สำคัญ อย่ามองคนที่ภายนอกจิตใจ อย่ามองคนที่ลมปาก แต่ควรมองที่การกระทำผ่านตัวตนของเขามากกว่า...คิดดี-ทำดี-ปฏิบัติดี ต่อให้เจอเรื่องแย่ๆ สาหัสกระหน่ำชีวิตสักแค่ไหน สุดท้ายก็แพ้ทางแห่งความสุข!!! (อยู่แล้ว)