มอบกายถวายชีวิตแก่ปวงชน! หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโณ"หัวใจนี้เทศน์ถึงนิพพาน"

เรื่องกิเลสนั้นน่ะ มันรุมอยู่ภายในจิตใจ โรคเรื้อรังคือโรคกิเลสกับจิต โรคเรื้อรังมีอยู่กับหัวใจทุกคนๆ
เบียดเบียนทำลาย ได้รับความทุกข์ความลำบาก พาดีดพาดิ้น นี้มีแต่กิเลสทั้งนั้นพาให้เป็น
พอสิ่งเหล่านี้จางไปๆ ธรรมเข้าหล่อเลี้ยงจิตใจ จิตใจจะสงบๆ ความดีดความดิ้นจะสงบลงๆ
สุดท้ายไม่ดีดไม่ดิ้น อะไรจะเป็นยังไงๆ ก็สบายหมดภายในใจ นี่ละอำนาจแห่งการอบรมจิต
อบรมให้เต็มที่แล้วมันจะเป็นยังไงก็ไม่มีหวั่น เฉย ก็เครื่องมือ ใช้ไม่ได้จะทิ้งเมื่อไรก็ทิ้ง เมื่อพอใช้ได้ค่อยใช้ไป

ใจนี้ตายไม่เป็น ให้จำให้ดีนะ ให้บำรุงอรรถธรรมคุณงามความดีไว้ ใส่ใจให้ดี ใจนี้ไม่ตาย
สิ่งทั้งหลายมีมากมีน้อยเราอาศัยชั่วเวลามีชีวิตอยู่เท่านั้นเอง แต่ใจนี้อาศัยบุญอาศัยธรรมเท่านั้น
ไม่อาศัยอะไร สิ่งของอะไรจะมีมากมีน้อยชั่วระยะกาล เราอาศัยเขาไปชั่วระยะกาล
พอลมหายใจขาดเท่านั้นสิ่งเหล่านั้นขาดสะบั้นไปตามๆ กันหมดเลย แต่บุญกุศลกับใจนี้ไม่ขาด
ติดแนบเลย นี่เป็นของเรา เป็นอัตสมบัติ สมบัติของตนโดยแท้ อันนี้ไปเลย

พระพุทธเจ้านิพพานแล้ว ธรรมนั้นแลวินัยนั้นแล เป็นศาสดาของเราทั้งหลาย
แทนพระพุทธเจ้าเวลาพระองค์ล่วงไปแล้ว ผู้ใดปฏิบัติตามอรรถตามธรรม ผู้นั้น
ชื่อว่าตามเสด็จพระพุทธเจ้าอยู่ตลอดเวลา ให้จำคำนี้ไว้นะ อย่าไปคิดว่าพระพุทธเจ้านิพพาน
อยู่เมืองนู้นเมืองนี้ นั้นเป็นสรีระ พระสรีระตายได้ด้วยกันคนเรา พระพุทธเจ้าท่านก็นิพพาน
เรียกว่าตายได้ แต่ธรรมวินัยที่สอนไว้นี้เป็นธรรมล้วนๆ ไม่ตาย ที่จะเป็นครูเป็นอาจารย์
สอนพวกเราทั้งหลาย และเป็นศาสดาแทนพระพุทธเจ้า ให้ยึดหลักนี้ไว้เท่ากับเราตามเสด็จพระพุทธเจ้าทุกฝีก้าวนั่นแหละ Tongue out