ถ้าทริปนี้ไม่มีเธอฉันคงเศร้าใจที่สุด

เผยแพร่: 19 มกราคม 2554 เวลา 17:15 น.
อัปเดตล่าสุด: 19 มกราคม 2554 เวลา 17:17 น.โพสท์โดย

กระทู้แรกของปี กระต่ายนี้ขอมาแชร์ความรู้สึกดีดีให้เพื่อนๆหากจะกล่าวว่าสวัสดีปีใหม่คงจะ ไม่สายไปค่ะ ช่วงปีใหม่หยุดพักผ่อนกันซะหลายวันจะไปไหนคนก็เยอะแยะไปหมด แบบว่าไม่อยากไปแย่งกินแย่งเที่ยวกับคนอื่นเค้าก็เลยรอให้เพื่อนๆ กลับมาทำงานกันซะก่อนแล้วค่อยออกไปฉลองปีใหม่บ้าง อาทิตย์ที่ผ่านได้มีโอกาสไปสัมผัสลมหนาว ทะเลหมอกที่แก่งกระจาน ไปกันแบบไม่ได้ตั้งใจเลยไม่คิดว่าใกล้กรุงเทพขนาดนี้จะมีทะเลหมอกสวยมากขนาด นี้ออกเดินทางกันตั้งแต่ช่วง บ่ายวันศุกร์ ไปถึงที่ทำการแก่งกระจานก็เย็นแล้ว หาที่พักเป็นรีสอร์ทเล็กๆน่ารักได้ก็พักกันชั่วคราวไปก่อน (ทีแรกอยากจะขึ้นไปพักที่บ้านกร่าง แต่ว่าไปไม่ทัน แอบเศร้า) แม้จะเลยปีใหม่มาหลายวันแล้วแต่ที่นี้ก็ยังอากาศเย็นอยู่ เลย

พระอาทิตย์ตกที่เขื่อนแก่งกระจานสวยมากมาย ^^ บรรยากาศแอบโมแมนติกอะค่ะ เช้าวันเสาร์นี้ตื่นมาไม่ทันได้เห็น พระอาทิตย์ขึ้น สงสัยเมื่อวานจะเพลียขับรถไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรน้องๆ ที่รีสอร์ทแนะนำให้ขึ้นไปสัมผัสอากาศเย็นบนพะเนินทุ่ง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ก็ได้มื้อเช้าจุ๋มจิ๋มที่รีสอร์ทจัดให้ มองเหมือนจะไม่อิ่มนะ พอเอาเข้าจริงเกือบจะไม่หมดเหมือนกันนะเนีย

หลังจากอิ่มแล้วก็เดินชมวิวรอบๆ รีสอร์ทได้ซักพัก ก็ออกเดินทางไปหาที่พักใหม่ ตามที่น้องเค้าแนะนำมา ขับรถมาเรื่อยๆ ตามทางทีแรกคิดว่าทางจะโหดเสียอีก แต่เปล่าเลยรถเก๋งคันน้อยก็ยังไปได้สบาย วิวสองข้างทางทำให้ไม่รู้เลยว่าใช้เวลาขับรถมานานแค่ไหนแล้ว ระยะทางไกลเท่าไหร่ แต่ที่เห็นแล้วชอบมากก็เจ้าดอกไม้ดอกนี้ซึกไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นดอกอะไร รู้แต่ว่าท่าทางจะเป็นดอกไม้ที่กำลังมีความรักแน่ๆ ก็รูปร่างคล้ายรูปหัวใจซะขนาดนี้

กว่าจะมาถึงที่พักก็เกือบจะหมดแสงของวันไปแล้ว แม้คืนนี้จะไม่ได้นอนที่นอนนุ่มๆ ในห้องแอร์เย็นๆ แต่กลับรู้สึกว่าได้หลับพักผ่อนจริงๆ ข้างบนนี้อากาศดีกว่าข้างล่างกว่าเป็นไหนๆ อย่างนี้ที่เค้าว่ากันว่ายิ่งสูงยิ่งหนาวท่าทางจะจริง นอกจากอากาศดีแล้วอาหารใจก็ยังดีอีกด้วย เพราะว่าเพื่อนใหม่ที่มาเจอกันในป่าเนียช่วยร่วมสร้างรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ (แบบว่าต้องกลั้นหัวเราะไม่ให้เสียงดังเพราะว่าเกรงใจเจ้าป่า เจ้าเขากันเลยทีเดียว) อากาศเย็นๆ แบบนี้แต่ละคนก็มีเครื่องดืมให้ความอบอุ่นร่างกายแตกต่างกันไป ใครใคร่เบียร์ ก็เบียร์ ใครใคร่วอดก้า ก็วอดก้า กันไป แต่ถ้าทริปนี้ไม่ได้เมอร์ริเดียนขวดนี้มาสร้างความอบอุ่นก็คงจะหนาวจนหมด สนุกแน่ๆ

หลังจากเมื่ือคืนดื่มดำกับบรรยากาศที่กันเอ๊งกันเอง ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น เช้าวันสุดท้ายก็ตื่นไม่ทันได้ขึ้นไปเห็นพระอาทิตย์ขึ้นบนพะเนินทุ่งเลย *_* แต่ไหนๆ ก็มาได้ครึ่งทางแล้วก็ขอขึ้นไปชมวิวบนพะเนินทุ่งซักน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร พอขึ้นมาถึงแล้ว ภาพที่ได้เห็นตรงหน้านั้นบอกได้คำเดียวเลยว่าไม่เสียดายเลยแม้จะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้น มันสวยซะจนถ้าจะบรรยายเป็นตัวอักษรคงเขียนไปอีกหลายหน้า งั้นขอบรรยายด้วยภาพแล้วกัน ให้เพื่อนได้จินตนาการว่าจะมีความสุขแค่ไหนถ้าได้ไปยืนอยู่ตรงนั้น

เวลาแห่งความสุขชั่นสั้นนัก แม้จะเป็นทริปสั้นๆ แต่ทุกวินาทีก็ทำให้หัวใจได้ยิ้ม ทำให้สมองได้เก็บความทรงจำดีดีทั้งหลายที่เกิดขึ้น พอจะมีพลังได้กลับไปใช้ชีวิตที่มีแต่งานๆๆ ในเมืองที่วุ่นวายแล้ว ถ้ามีเวลา และโอกาสจะกลับมาที่นี้อีกแน่นอน

ต้องขอบคุณธรรมชาติที่พาให้มาเจอเพื่อนใหม่ ณ กลางป่า

ขอบคุณเพื่อนใหม่ ณ กลางป่า ที่หยิบยื่นมิตรภาพดีดีให้

และที่ขาดไม่ได้เลย.....