มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่14

บทที่ 14: ความลับของดอกไม้โลกันตร์ 

​ท่ามกลางเศษซากของอาณาจักรที่ล่มสลายและร่างที่เหี่ยวเฉาของกษัตริย์อัลดริก หมอกสีเงินจากป่าลวงตาเริ่มไหลบ่าเข้ามาปกคลุมสมรภูมิราวกับจะช่วยชำระล้างคราบเลือดและความโลภให้จางหายไป เคเลธ ตระกองกอดร่างของ เอเลียน่า ไว้แนบอด หัวใจของเขาบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกเมื่อสัมผัสได้ว่าไออุ่นจากกายของนางกำลังมอดดับลงทีละน้อย 

​"เจ้าจะตายไม่ได้... เอเลียน่า ข้ายังไม่ได้เล่าเรื่องของเราให้เจ้าฟังเลยแม้แต่บทเดียว" เคเลธพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนแก้มที่ซีดเผือดของเจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ 

​ในวินาทีที่วิญญาณของนางกำลังจะหลุดลอย พื้นดินเบื้องล่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือน ดอกไม้ประหลาดสีแดงจัดราวกับเปลวเพลิงค่อยๆ ผุดขึ้นจากรอยแยกของมิติ กลีบของมันบางเบาแต่แฝงไปด้วยไอเวทมนตร์ที่รุนแรง นั่นคือ "ดอกไม้โลกันตร์" (The Infernal Bloom) สิ่งที่เคเลธตามหามาตลอดเพื่อใช้ปลุกชีพคนรักเก่า 

​ความลับที่ถูกซ่อนไว้ 

​เคเลธจ้องมองดอกไม้เลอค่าตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความลับของดอกไม้ชนิดนี้ที่เขาเคยเข้าใจผิดมาตลอดคือ... มันไม่ได้ผลิบานจาก "การฆ่า" แต่มันผลิบานจาก "การสละสิ่งที่เป็นที่สุดของหัวใจ" 

​ในอดีต เขาโกรธแค้นจนคิดจะใช้เลือดของเอเลียน่าเป็นเครื่องสังเวย แต่บัดนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่า ดอกไม้โลกันตร์ต้องการ "กิเลส" ที่ถูกละทิ้งเพื่อแปรเปลี่ยนเป็นพลังชีวิตใหม่ 

​"เจ้าจะช่วยนาง... หรือจะช่วยอดีตของเจ้า?" เสียงกระซิบของป่าลวงตาดังขึ้นรอบกาย 

​เคเลธมองไปที่เงาของลิลิธที่ยังคงวนเวียนอยู่จางๆ นางดูเศร้าหมองและเลือนลางลงทุกที เขาเข้าใจแล้วว่าการรั้งคนตายกลับมาคือ "ความโลภ" ส่วนการครองคู่กับเอเลียน่าโดยที่นางไร้ความทรงจำคือ "ความหลง" 

​การเดิมพันด้วยตัวตน 

​"ข้าขอสละ... ความทรงจำทั้งหมดที่ข้ามีต่อลิลิธ" เคเลธกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ข้าขอสละความแค้นที่ข้าแบกรับมานับศตวรรษ และข้าขอสละเวทมนตร์ทมิฬทั้งหมดในกายข้า... เพื่อแลกกับลมหายใจของนาง!" 

​เขากระชากดอกไม้โลกันตร์ขึ้นมาแล้วบดขยี้มันด้วยมือเปล่า ละอองเกสรสีแดงเพลิงปลิวว่อนเข้าสู่ร่างของเอเลียน่า บาดแผลของนางเริ่มสมานตัว แสงสีทองจากเนตรมนตราที่เคยหม่นแสงกลับคืนมาสว่างไสวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แสงแห่งคำสาป แต่มันคือแสงแห่งชีวิตใหม่ 

​ทว่า... ร่างของเคเลธกลับเริ่มจางหายไป อักขระสีดำบนตัวเขาหลุดร่วงกลายเป็นเถ้าถ่าน พลังเวทมนตร์ที่ค้ำจุนชีวิตเขามานานถูกใช้ไปจนหมดสิ้นเพื่อชดเชยราคาของดอกไม้โลกันตร์ 

​นิรันดร์ที่ต้องแลกมา 

​"เค... เลธ..." เอเลียน่าลืมตาขึ้นมาทันเห็นร่างของชายที่ช่วยชีวิตนางกำลังจะกลายเป็นเพียงหมอกควัน 

​"อย่ากลัวไปเลย..." เคเลธยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ปราศจากความโกรธและความเศร้าเป็นครั้งแรก "ข้าอาจจะไม่มีเวทมนตร์เหลืออยู่... ข้าอาจจะจำไม่ได้ว่าลิลิธคือใคร... แต่ข้าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อ 'ตกหลุมรัก' เจ้าใหม่อีกครั้งในโลกที่ไม่มีใครตามหาเราเจอ" 

​ก่อนที่มิติจะพังทลายลงโดยสมบูรณ์ เคเลธใช้แรงเฮือกสุดท้ายพาเอเลียน่ากระโดดเข้าสู่ใจกลางของดอกไม้โลกันตร์ที่กำลังสลายตัว ทิ้งโลกความจริงที่เต็มไปด้วยความโลภไว้เบื้องหลัง เพื่อไปสู่ดินแดนที่ความรักไม่ต้องถูกสังเวยด้วยหยดเลือดอีกต่อไป 

​จบตอนที่14