มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่11

บทที่ 11: รอยร้าวในเงามืด 

​เสียงปริแตกดังกังวานไปทั่วทุ่งหญ้าที่เคยเงียบงัน มันไม่ใช่เสียงของกิ่งไม้หัก แต่เป็นเสียงของ "มิติกาลเวลา" ที่กำลังร้าวระแหง แสงสีทองจากมนตรานิรันดร์ที่เคยอาบชโลมโลกใบนี้เริ่มสั่นไหวและหลุดร่วงลงมาเป็นเศษเสี้ยวเหมือนกระจกที่แตกละเอียด 

​"ความลังเลคือยาพิษของจอมเวท... เคเลธ" เสียงของกษัตริย์อัลดริกดังรอดออกมาจากร่างที่เริ่มขยับได้ทีละน้อย ดวงตาสำรองบนคทาทองคำของเขาเรืองแสงสีแดงเข้มข้นขยับวนราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากพันธนาการ 

​เคเลธยันกายลุกขึ้นปกป้องเอเลียน่า อักขระสีขาวบนร่างของเขาเริ่มกลับกลายเป็นสีเทาหม่น ฤทธิ์ของมนตราที่สร้างจากความเชื่อใจกำลังถูกกัดกินด้วย "รอยร้าวในใจ" ของเขาเอง ความรักที่มีต่อเอเลียน่าปะทะกับความผิดบาปที่เขายังมีต่อลิลิธ จนเวทมนตร์ในกายปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ 

​"ถอยไป เอเลียน่า!" เคเลธคำรามพลางกระอักเลือดสีคล้ำออกมา "มนตรานี้กำลังจะแตก... ข้ากักขังความโลภของพ่อเจ้าไว้ไม่อยู่แล้ว!" 

​เงามืดที่แทรกซึม 

​ในขณะที่กาลเวลาเริ่มกลับมาเดินอีกครั้ง เงาสีดำที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นจากรอยแยกของมิติ ลิลิธ ในรูปของวิญญาณอาฆาตไม่ได้จางหายไป แต่นางกลับทรงพลังยิ่งขึ้นจากความสับสนของเคเลธ นางลอยวนรอบตัวทั้งสองราวกับแร้งที่รอจิกกินซากศพ 

​"ดูสิ... จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่กำลังจะตายเพราะผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้จัก" ลิลิธหัวเราะเยาะ เสียงของนางบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ "เจ้าทรยศสัญญาเลือดที่ให้ไว้กับข้า เคเลธ! ความรักของเจ้ามันช่างเบาบางเหมือนหมอกควัน!" 

​"ข้าไม่ได้ทรยศ!" เคเลธตะโกนสู้เสียงลมพายุที่เริ่มโหมกระหน่ำ "ข้าแค่ไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะความโกรธของข้าอีก!" 

​"งั้นเจ้าก็จงตายไปพร้อมกับนางเถอะ!" 

​ลิลิธพุ่งเข้าใส่เอเลียน่าพร้อมกับกรงเล็บเงาที่อาบไปด้วยพิษแห่งความริษยา เคเลธรีบกางข่ายมนตร์ป้องกัน แต่ทว่ารอยร้าวในใจทำให้พลังของเขาอ่อนแอลง เงาดำทะลวงผ่านเกราะเวทมนตร์เข้ากระแทกอกของเอเลียน่าจนนางกระเด็นไปไกล 

​ความทรงจำที่แหลกสลาย 

​เอเลียน่านอนนิ่งอยู่บนพื้นหญ้า เนตรมนตราของเธอหม่นแสงลงจนแทบกลายเป็นสีเทา ความเจ็บปวดจากการถูกวิญญาณอาฆาตโจมตีทำให้ "ราคา" ที่เธอต้องจ่ายทวีคูณขึ้น 

​"เค... เลธ..." เธอพึมพำเรียกชื่อเขาด้วยความยากลำบาก 

​ภาพใบหน้าของชายที่เธอรักเริ่มบิดเบี้ยวและเลือนหายไปในใจของเธอ เธอจำไม่ได้แล้วว่าเขาคือจอมเวทที่ลักพาตัวเธอมา หรือคือคนที่กอดเธอไว้ในป่าหมอก เธอจำได้เพียงสิ่งเดียว... "ความอบอุ่นที่ข้อมือ" 

​เคเลธพุ่งเข้าไปหาเธอ แต่ถูกกษัตริย์อัลดริกที่หลุดจาก 

มนตราโดยสมบูรณ์ร่ายเวทสายฟ้าสีทองเข้าสกัดไว้ 

​"จบสิ้นกันที! ลูกสาวที่ไร้ประโยชน์กับจอมเวทนอกรีต!"  

อัลดริกยกคทาขึ้นเหนือหัว เตรียมปลิดชีพทั้งคู่เพื่อชิงเอา 

เนตรมนตราที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิรันดร์ 

​รอยร้าวในมิติขยายใหญ่ขึ้นจนท้องฟ้าดูเหมือนจะถล่มลงมา ความมืดมิดจากเงาของลิลิธและความโลภจากแสงของอัลดริกกำลังจะบดขยี้ความรักที่เพิ่งผลิบานให้ย่อยยับ 

​เคเลธมองดูเอเลียน่าที่กำลังจะลืมเขาไปตลอดกาล และมองดูศัตรูที่อยู่ตรงหน้า ความโกรธที่เคยเป็นพิษร้ายในใจเขากลับกลายเป็น "เพลิงแห่งการปกป้อง" ที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ 

​"ถ้าโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้ความรักของเรา... ข้าก็จะสร้างโลกใหม่ขึ้นมาด้วยเศษซากของความตายนี้เอง!" 

​เคเลธตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีจอมเวทคนไหนกล้าทำ... เขาเริ่มร่ายเวทมนตร์สะกดวิญญาณตัวเองเข้ากับรอยร้าวของมิติ เพื่อหยุดยั้งทุกอย่างด้วยชีวิตของเขาเอง! 

​จบตอนที่11