มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่8

บทที่ 8: เงาของลิลิธ: ความริษยาที่ไม่เคยตาย 

​ท้องฟ้าเหนือทุ่งหญ้าแห้งแล้งกลายเป็นสีส้มหม่น ควันไฟจากสงครามที่คืบคลานเข้ามาปกคลุมบรรยากาศจนหายใจลำบาก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่ากองทัพของกษัตริย์อัลดริก คือความเงียบงันที่เย็นเฉียบซึ่งกำลังแผ่ซ่านออกมาจากเงาไม้เบื้องหลัง 

​"เคเลธ..." เสียงกระซิบนั้นไม่ได้แผ่วเบาเหมือนในป่าลวงตา แต่มันกรีดก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับคมมีด 

​ไอหมึกสีดำสนิทค่อยๆ ควบแน่นข้างกายจอมเวทหนุ่ม มันไม่ใช่ภาพลวงตาที่ป่าสร้างขึ้นอีกต่อไป แต่มันคือ "เศษเสี้ยววิญญาณอาฆาต" ของลิลิธที่หลุดรอดออกมาพร้อมกับพันธนาการเลือดที่เชื่อมต่อกับเคเลธ นางปรากฏกายในรูปของสตรีผู้ซูบซีด ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลายเป็นหลุมดำที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความพยาบาท 

​"ลิลิธ... เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่" เคเลธเอ่ย เสียงของเขาสั่นสะท้อนด้วยความโกรธที่ระคนไปด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามร่ายมนตร์เพื่อผลักดันเงานั้นกลับไป แต่มือของเขากลับสั่นเทาจนบังคับกระแสพลังนั้นไม่ได้ 

​"ทำไมล่ะ? เพราะข้าขวางหูขวางตาเจ้ากับ 'นาง' อย่างนั้นหรือ?" วิญญาณลิลิธเหยียดยิ้มที่ดูสยดสยอง นางหันขวับไปจ้องมองเอเลียน่าด้วยแววตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงริษยา "เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์... เจ้าใช้เนตรมนตรานั่นหลอกล่อเขาใช่ไหม? เจ้าใช้ความอ่อนแอจอมปลอมนั่นแย่งชิงชายของข้าไป!" 

​"ข้าไม่ได้แย่งชิงใคร ลิลิธ!" เอเลียน่าก้าวถอยหลัง เนตรมนตราของเธอเตือนภัยถึงระดับสูงสุด เธอมองเห็นเส้นด้ายสีดำของความพยาบาทที่พันรอบตัวลิลิธ มันคือ "ความหลง" ที่ยึดติดกับอดีตจนกลายเป็นยาพิษ "เจ้าตายไปแล้ว... ปล่อยเขาไปเถอะ" 

​"ปล่อยงั้นหรือ? ข้าจะปล่อยเขาก็ต่อเมื่อหัวใจของเขาหยุดเต้นไปพร้อมกับข้า!" 

​ลิลิธกรีดร้องสะเทือนเลื่อนลั่น เงาสีดำรอบตัวนางพุ่งเข้าใส่เอเลียน่าราวกับลูกศรนับพัน เคเลธรีบกระโดดเข้ามาขวางหน้า เขาใช้พลังเงาของเขาสร้างโล่กำพันธนาการ แต่ทว่า... เวทมนตร์ของเขากลับถูกดูดซับเข้าไปในตัวลิลิธอย่างง่ายดาย 

​"เจ้าลืมไปแล้วหรือ เคเลธ? เวทมนตร์ของเจ้า... ข้าคือคนสอนเจ้าเอง!" ลิลิธหัวเราะเยาะ 

​ความริษยาที่สั่งสมมาทำให้วิญญาณของนางทรงพลังกว่าจอมเวทที่มีชีวิต นางใช้กรงเล็บเงาจิกกระชากลงบนไหล่ของ 

เคเลธจนเลือดสีแดงเข้มสาดกระเซ็น เอเลียน่าหวีดร้องด้วยความตกใจ เธอเห็นเคเลธทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่แสนสาหัส เพราะบาดแผลนั้นไม่ได้ทำร้ายแค่ร่างกาย แต่มันกรีดลึกถึงวิญญาณที่เคยผูกพันกัน 

​"หยุดนะ!" เอเลียน่าตัดสินใจพุ่งเข้าไปกุมมือเคเลธไว้ พันธนาการเลือดที่ข้อมือของเธอส่องแสงจ้า "ถ้าเจ้าอยากได้เขาไป... เจ้าต้องข้ามศพข้าไปก่อน!" 

​เนตรมนตราของเอเลียน่าเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีทองหม่นเป็นสีแดงวาบ พลังแห่งการหยุดเวลาถูกเค้นออกมาจนถึงขีดสุด แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพื่อหนีความจริง แต่มันคือการ "แช่แข็งความริษยา" ที่กำลังกัดกินเคเลธ 

​"เจ้าจะสละอะไรอีก เอเลียน่า?" เสียงของลิลิธก้องอยู่ในหัวเธอ "ความทรงจำเกี่ยวกับใบหน้าพ่อของเจ้า? หรือความรู้สึกรักที่เจ้าเริ่มมีต่อเขา? ยิ่งเจ้าใช้พลัง... เจ้าจะยิ่งกลายเป็นร่างว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งหัวใจ!" 

​เอเลียน่าไม่ฟังคำขู่ เธอหลับตาแน่น ยอมสละเศษเสี้ยวสุดท้ายของ "ความทรงจำในวัยเยาว์" เพื่อสร้างม่านพลังที่บริสุทธิ์ที่สุดเข้าปะทะกับความมืด 

​ครืนนนนน! 

​แรงระเบิดของพลังที่ขัดแย้งกันทำให้โลกทั้งใบสั่นสะเทือน เงาของลิลิธถูกผลักกระเด็นออกไปชั่วคราว แต่นางยังไม่หายไป นางจางหายไปในเงามืดพร้อมกับทิ้งท้ายด้วยคำสาปที่บีบคั้นหัวใจที่สุด 

​"ตราบใดที่พวกเจ้ายังมี 'ความรัก' ให้กัน... ความริษยาของข้าจะไม่มีวันตาย ข้าจะรอวันที่เจ้าสูญเสียทุกอย่าง และวันนั้น... ข้าจะมารับวิญญาณที่แตกสลายของพวกเจ้าทั้งคู่!" 

​ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง เคเลธนอนหอบหายใจโรยรินในอ้อมแขนของเอเลียน่า เลือดของเขาเปรอะเปื้อนชุดสีขาวของเธอจนกลายเป็นสีแดงชาด 

​"เจ้า... เจ้าไม่ควรทำแบบนั้น" เคเลธพึมพำขณะลืมตามองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความโศกเศร้าที่ลึกซึ้ง "เจ้าเสียความทรงจำไปอีกแล้วใช่ไหม?" 

​เอเลียน่านิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพยายามจะนึกถึงหน้าของพ่อ... แต่เธอกลับจำไม่ได้แล้วว่าชายที่ชื่อกษัตริย์อัลดริกมีหน้าตาอย่างไร จำได้เพียงแต่ว่าเขาคือความหวาดกลัวที่เธอต้องหนีมา 

​เธอก้มลงจูบหน้าผากของเคเลธเบาๆ น้ำตาหยดลงบนรอยไหม้อักขระของเขา 

​"ถ้าความทรงจำของข้ามีไว้เพียงเพื่อรับใช้ความโลภของผู้อื่น... ข้าขอยกมันทั้งหมดเพื่อปกป้อง 'ความจริง' เดียวที่ข้าเหลืออยู่ตอนนี้... ซึ่งก็คือเจ้า" 

​ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า พันธนาการเลือดที่ข้อมือของทั้งคู่ไม่ได้เรืองแสงสีแดงอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นสีทองหม่นที่ดูเข้มแข็งและมั่นคงกว่าเดิม มนตราที่กลั่นจากความเชื่อใจกำลังจะเริ่มทำงานในบทถัดไป 

​จบตอนที่8