มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่7

บทที่ 7: รสชาติของอิสระและคำสาป 

​ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วป่าหมอกลวงตาหลังจากเสียงหวีดร้องของวิญญาณลิลิธจางหายไป เคเลธทรุดตัวลงพิงโคนต้นไม้สีคราม หอบหายใจรุนแรงจนอกกระเพื่อม อักขระบนซีกหน้าของเขาที่เคยเป็นสีดำสนิทบัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงเพลิงที่แผ่ความร้อนระอุออกมา 

​เอเลียน่ายืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเธอซีดเผือดจากการสละความทรงจำเพื่อใช้เวทมนตร์หยุดเวลา เธอพยายามนึกถึงนิทานเรื่องโปรดที่แม่เคยเล่าให้ฟังก่อนนอน แต่มันกลับเหลือเพียงความว่างเปล่าสีเทา... ราวกับกระดาษที่ถูกลบข้อความออกไปจนหมดสิ้น 

​"เจ้า... เจ้าเสียอะไรไป?" เคเลธถามขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้กระด้างเหมือนเก่า แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปิดไม่มิด 

​"แค่เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งน่ะ" เอเลียน่าฝืนยิ้ม แม้หยาดน้ำตาจะคลอเบ้า "อิสระมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอไม่ใช่หรือ? นี่คือรสชาติของมัน... ขมปร่าและโดดเดี่ยว" 

​เคเลธยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ครั้งนี้เขาไม่ได้คว้าข้อมือเธออย่างแรง แต่กลับยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสปลายผมของเธอ "เจ้าช่วยข้าไว้... ทั้งที่ข้าบอกว่าจะฆ่าเจ้า ความหลงของข้าเกือบทำให้เราทั้งคู่กลายเป็นปุ๋ยให้ป่านรกลูกนี้" 

​"เพราะข้าไม่อยากเห็นเจ้าตายในภาพลวงตาที่เจ้าสร้างขึ้นเอง" เอเลียน่าสบตาเขา "เจ้าบอกว่าบิดาของข้าโลภ... แต่ความโกรธแค้นของเจ้าที่พยายามจะฉุดรั้งคนตายให้กลับมา มันก็คือความโลภรูปแบบหนึ่งเหมือนกันนะ เคเลธ" 

​คำพูดของเธอเหมือนคำสาปที่สะกิดแผลเป็นในใจเขา เคเลธลดมือลงพลางกำหมัดแน่น "ข้าใช้ชีวิตอยู่กับความแค้นมานานเกินไปจนมันกลายเป็นลมหายใจ ถ้าข้าทิ้งมันไป... ข้าจะเหลืออะไร?" 

​"เจ้าก็จะได้เหลือ 'ตัวเอง' ไงล่ะ" 

​ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่เริ่มสั่นสะเทือน หมอกสีเงินที่เคยสงบนิ่งเริ่มหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดเล็ก ป่าลวงตากำลังขับไล่ผู้ที่เริ่มตระหนักถึงความจริงออกไป แสงแดดสีทองวูบดับลง แทนที่ด้วยบรรยากาศที่กดดันและมืดมิด 

​"พวกเจ้าหนีความจริงไม่พ้นหรอก!" เสียงหนึ่งดังแทรกมากับสายลม มันไม่ใช่เสียงของลิลิธ แต่เป็นเสียงที่เอเลียน่าจำได้แม่น... เสียงของกษัตริย์อัลดริกที่ส่งผ่านมาทางเวทมนตร์เนตรสำรอง 

​"คำสาปแห่งสายเลือดจะตามล่าเจ้าไปทุกแห่งหน  

เอเลียน่า! เจ้าคือของข้า! และจอมเวทนั่นจะต้องมอดไหม้ในกองเพลิงแห่งความตายที่มันเริ่มขึ้นเอง!" 

​พายุหมุนพัดพาร่างของทั้งคู่กระเด็นออกไปจากเขตป่าลวงตา ราวกับถูกเหวี่ยงออกมาสู่ความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม พวกเขาตกลงบนทุ่งหญ้าแห้งแล้งชายป่า ที่ซึ่งท้องฟ้ากลายเป็นสีเถ้าถ่านจากเขม่าควันของสงครามที่คืบคลานเข้ามา 

​เคเลธรีบคว้าตัวเอเลียน่ามากอดไว้เพื่อรับแรงกระแทก พันธนาการเลือดที่ข้อมือของทั้งสองส่องแสงสว่างโรจน์พร้อมกัน มันไม่ได้เจ็บปวดเหมือนครั้งก่อน แต่มันกลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดท่ามกลางโลกที่กำลังล่มสลาย 

​"รสชาติของอิสระอาจจะขม..." เคเลธกระซิบข้างหูเธอขณะที่เขายืนหยัดขึ้นเผชิญหน้ากับเงาของกองทัพที่เริ่มปรากฏที่เส้นขอบฟ้า "แต่รสชาติของคำสาปที่ต้องอยู่ร่วมกับเจ้านั้น... ข้าเริ่มจะรู้สึกว่ามันไม่แย่อย่างที่คิด" 

​เอเลียน่ามองไปที่ข้อมือของตัวเอง รอยอักขระแดงนั้นไม่ใช่แค่โซ่ตรวนอีกต่อไป แต่มันคือเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่ผูกวิญญาณสองดวงที่ 'หลง' ทางให้มาพบกันในโลกที่เต็มไปด้วยความ 'โลภ' และความ 'โกรธ' 

​พวกเขากลับมาสู่ความจริงแล้ว... ความจริงที่มีความตายรออยู่เบื้องหน้า และมีความรักที่บิดเบี้ยวเริ่มผลิบานอยู่ในหัวใจ 

​จบตอนที่7