คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่11

บทที่ 11: ทำในสิ่งที่ถูกต้อง 

ท่ามกลางความเงียบงันหลังการล่มสลายของพันธสัญญาเลือด ธนัท ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินที่ยังหลงเหลือร่องรอยของอาถรรพ์จางๆ หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากหายไปพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เขารัก ทว่าในความสิ้นหวังนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากหลังพุ่มไม้ใหญ่ 

​เขารีบวิ่งไปตามเสียงนั้น และพบกับ จันทราภา ในร่างมนุษย์ที่สมบูรณ์! เธอนอนขดตัวอยู่ใต้เงาไม้ ผิวพรรณที่เคยขาวซีดจนดูประหลาดกลับมีเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดี รอยแยกที่ลำคอหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ ที่ย้ำเตือนถึงอดีตที่แสนเจ็บปวด 

​"คุณจันทร์! คุณยังอยู่..." ธนัทโผเข้ากอดเธอด้วยความดีใจสุดขีด 

​"ฉัน... ฉันรอดตายหรือคะ?" จันทราภาถามด้วยเสียงสั่นเครือ "ความหิวกระหายนั้น... มันหายไปแล้ว ธนัท มันหายไปจริงๆ" 

​ทว่าความสุขของทั้งคู่ยืนยาวได้ไม่นาน เมื่อ ป้าสาย เดินออกมาจากความมืดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ในมือของเธอถือคบไฟที่ส่องสว่างให้เห็นความพินาศของคฤหาสน์ที่เริ่มปริร้าวจากการทำลายคำสาป 

​"มันยังไม่จบหรอกค่ะคุณตำรวจ" ป้าสายกล่าว "คำสาปถูกทำลาย แต่ 'ความผิดบาป' ของตระกูลนี้ยังคงอยู่ คฤหาสน์หลังนี้ถูกสร้างขึ้นบนซากศพและเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วน หากจะทำให้ทุกอย่างถูกต้อง... ที่นี่ต้องไม่เหลือร่องรอยของความโสมมอีกต่อไป" 

​ธนัทพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาหันไปมองจันทราภาที่พยุงตัวขึ้นยืน "คุณจันทร์ครับ... ถึงเวลาที่เราต้องทำในสิ่งที่ถูกต้องเสียที" 

​จันทราภามองไปที่คฤหาสน์หลังงามที่เปรียบเสมือนกรงขังเธอมาทั้งชีวิต เธอรับคบไฟจากป้าสายมาไว้ในมือด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว เธอเดินไปที่ผ้าม่านผืนใหญ่ในห้องโถงกลางแล้วจ่อไฟลงไป เปลวเพลิงเริ่มลามเลียไปตามไม้สักเก่าแก่และภาพเขียนบรรพบุรุษที่แฝงไปด้วยความชั่วร้าย 

​"ลาที... ฝันร้ายของฉัน" เธอกระซิบขณะมองดูไฟที่เริ่มโหมกระหน่ำ 

​ธนัทรีบพาจันทราภาและป้าสายออกมาจากตัวตึก ก่อนที่คฤหาสน์หลังงามจะถูกกลืนกินด้วยกองเพลิงขนาดใหญ่ที่โชติช่วงไปทั่วผืนป่า เสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณอาถรรพ์ที่ถูกกักขังดังก้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะมอดไหม้ไปพร้อมกับอิฐหิน 

​เมื่อแสงอาทิตย์แรกของวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า ธนัทยืนเคียงข้างจันทราภา มองดูเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่ เขาหยิบตราตำรวจของเขาออกมาแล้วเก็บเข้ากระเป๋า 

​"จากนี้ไป... จะไม่มีคดีคนหาย ไม่มีกระสือ และไม่มีความลับอีกต่อไปแล้วนะครับ" 

​จันทราภายิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่มาจากหัวใจที่บริสุทธิ์ "ขอบคุณนะคะที่สอนให้ฉันรู้ว่า... การทำในสิ่งที่ถูกต้อง แม้จะต้องสูญเสียทุกอย่าง แต่มันคือการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง" 

​ทั้งสองคนเดินลงจากเนินเขา มุ่งหน้าสู่โลกภายนอกที่กำลังเริ่มต้นเช้าวันใหม่ ทิ้งตำนาน คฤหาสน์กระสือสวาท ให้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านและเรื่องเล่าขานใต้เงาจันทร์ตลอดกาล 

​จบบทที่ 11