คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่10

บทที่ 10: ทางเลือกสุดท้ายระหว่างรักหรือตัวตน 

ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ป่าที่อาบชโลมด้วยแสงสีแดงนวลตา ธนัท รู้สึกถึงสัมผัสที่รัดรึงขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มไส้ที่เคยโอบกอดเขาอย่างนุ่มนวลเริ่มรัดแน่นจนเขาหายใจติดขัด จิตใต้สำนึกส่วนสุดท้ายของเขาพยายามดึงสติกลับมาจากการมัวเมาในรสสวาท เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขากลับพบว่าใบหน้าที่งดงามของ จันทราภา เริ่มมีน้ำตาที่เป็นสีเลือดไหลอาบแก้ม 

​"ธนัท... ฉันทำไม่ได้" เสียงของเธอสั่นสะท้าน ร่างไร้หัวที่เคยหลบซ่อนอยู่ในเงามืดก้าวออกมาในที่สว่าง มือที่ถือกริชโบราณสั่นระริก "คำสาปสั่งให้ฉันปลิดชีวิตคุณ เพื่อที่ฉันจะได้กลับเป็นมนุษย์... เพื่อที่ตัวตนอสุรกายนี้จะหายไปตลอดกาล" 

​เธอลอยวนรอบตัวเขา ความหิวโหยในสายเลือดบรรพบุรุษกำลังกัดกินเธอจากข้างในอย่างรุนแรงจนผิวหนังเริ่มปริแยก 

​"ถ้าคุณฆ่าผม คุณจะหลุดพ้น" ธนัทเอ่ยเสียงพร่า เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาแดงฉานนั้นด้วยความรัก "ถ้าตัวตนของคุณต้องทนทุกข์อยู่ในคฤหาสน์นี้ไปชั่วชีวิต... ผมยินดีที่จะเป็นคนพาคุณออกไปจากนรกนี้เอง" 

​เขากุมมือที่สั่นเทาของร่างไร้หัวนั้น แล้วจ่อปลายกริชลงที่หัวใจของเขาเอง จันทราภากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดลึกถึงวิญญาณ นี่คือทางเลือกที่โหดร้ายที่สุด หากเธอเลือก 'รัก' เธอจะต้องเป็นกระสือไปชั่วกัลปาวสานและเห็นเขาตายในอ้อมกอดของเธออยู่ดีจากความแก่เถา แต่ถ้าเธอเลือก 'ตัวตน' ที่เป็นมนุษย์ เธอจะต้องกลายเป็นฆาตกรที่ฆ่าชายที่รักที่สุดด้วยมือของเธอเอง 

​"ไม่! ฉันขอเลือกทางที่สาม!" 

​ทันใดนั้น จันทราภาตัดสินใจทำในสิ่งที่บรรพบุรุษไม่เคยทำ เธอใช้กลุ่มไส้พันรัดกริชเล่มนั้นแล้วแทงลงไปที่ 'บ่อน้ำสีเลือด' ที่ผุดขึ้นมาจากดินกลางทุ่งดอกไม้ตามอาถรรพ์ของคืนเดือนดับ แสงสว่างจ้าปะทุขึ้นพร้อมเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณตระกูลที่สิงสถิตอยู่ 

​เธอตัดสินใจทำลาย 'บ่อเกิด' ของคำสาปด้วยพลังความรักที่มีต่อธนัท แม้รู้ดีว่าการทำลายพันธสัญญาเลือดอาจหมายถึงการที่ดวงวิญญาณของเธอต้องสลายไปพร้อมกับคำสาปนั้น 

​ร่างของจันทราภาเริ่มจางลง ราวกับฝุ่นละอองที่ถูกลมพัดพา ธนัทพยายามคว้าเธอไว้ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า 

​"ธนัท... จำฉันไว้ในฐานะผู้หญิงที่รักคุณ... ไม่ใช่ปีศาจ" 

​คำพูดสุดท้ายแว่วมากับสายลม ก่อนที่ความมืดมิดของคืนเดือนดับจะเข้าครอบคลุมทุกสิ่ง เหลือเพียงธนัทที่ยืนอยู่ลำพังท่ามกลางดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาลงในพริบตา 

จบบทที่ 10